Ναί φησιν· ἀλλὰ πόθεν δῆλον, ὅτι ζυμίτην ἄρτον ἐν τῷ μυστικῷ δείπνῳ παρέδωκεν ὁ Σωτήρ, καὶ οὐκ ἄζυμον; Ἄρτον εἶπε, μὴ διαστείλας εἴτε ἔνζυμον. εἴτε ἄζυμον. Καὶ ὥσπερ ὁ ζῶον εἰπὼν καὶ μηδὲν πλέον προσθεὶς οὔπω δῆλον ἐποίησεν. εἴτε περὶ λογικοῦ ζώου εἴτε περὶ ἀγρίου λέξειν προέθετο, οὔτω καὶ τὸ ἄρτον εἰπὼν τὴν ἴσην ἀδηλίαν εἰσάγει περί τε τοῦ ζυμίτου καὶ τοῦ ἀζύμου. Ἀλλ’ ὅτι μὲν ὁ μέγας Παῦλος ἄρτον εἰρήκει μόνον, μὴ προσθεὶς ἔνζυμον, καὶ οἱ μακάριοι εὐαγγελισταὶ λέξει τῇ αὐτῇ ἐχρήσαντο, μηδὲν ἐν τῷδε τῷ μέρει περὶ τῆς διαφορᾶς τοῦ ἄρτου δηλώσαντες, εὔδηλον. Ἐκ δὲ τῆς ὅλης τῶν εἰρημένων ἐν τοῖς ἱεροῖς εὐαγγελίοις ἀκολουθίας ἀναγκαίως συνάγεται μὴ ζυμίτην, ἀλλ’ ἄζυμον εἶναι τὸν ἄρτον, ὃν ὁ Κύριος τὸ πάσχα τελῶν ἔλαβέ τε καὶ ἔκλασε, καὶ τοῖς μαθηταῖς ἐν τῷ μυστικῷ δείπνῳ διέδωκεν. Ἥ τε γὰρ ἡμέρα ἦν, ὥς φασιν οἱ εὐαγγελισταί, τῶν ἀζύμων. Ὅτε ὁ Κύριος οὐκ ἦλθον φησὶ καταλύσαι τὸν νόμον, ἀλλὰ πληρῶσαι, καὶ οὐκ ἔμελλε τηνικαῦτα παρανομεῖν ἐν τῇ τῶν ἀζύμων ἡμέρᾳ, αὐτός τε ἐσθίων καὶ τοῖς ἄλλοις παρέχων τὸ ἔνζυμον. Ποῦ δὲ καὶ ἦν εὑρεθῆναι τότε τοιοῦτον ἄρτον, τοῦ νόμου διαῤῥήδην κελεύοντος, ὡς ἐν τῇ ἐξόδῳ αὐτοῖς ῥήμασιν ἀναγέγραπται, ὅτι ἑπτὰ ἡμέραις ἔδεσθε ἄζυμα, ἀφανιεῖτε δὲ ζύμην ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας ἀπὸ τῶν οἰκιῶν ὑμῶν. Καὶ πάλιν.