Γεώργιος οὗτος ὁ περιώνυμος, ὃς περί που τὰ Θηβαϊκὰ τῆς Ἑλλάδος ὅρια ἐν τῷ πρὸς νότον μέρει τῆς πόλεως ηὐτρέπισέ σοι τὸ καταγώγιον. Ταῦτ’ εἶπεν ὁ φανεὶς καὶ ἱκανόν τι συνοδεύσας διάστημα, τοῦ λοιποῦ ἀόρατος ἦν, ὁ δὲ συμβαλών, ὥσπερ ἄρα καὶ ἦν, θείαν εἶναι προμήθειαν, καὶ μηδὲν ἄλλο τὴν ὀπτασίαν, πείθεταί τε τοῖς ῥήμασι τοῦ φανέντος, καὶ ὥσπερ ὁδηγὸν ἐφεπόμενος, τὸν ὁρισθέντα τόπον καταλαμβάνει, ἐν ᾧ τοῦ μεγαλομάρτυρος Γεωργίου εὑρὼν εὐκτήριον, ἀπέχον τῆς Θηβῶν πόλεως ὡσεὶ σταδίους εἴκοσιν, ἐχόμενα τούτου κατασκηνοῖ, ἔνθα καὶ χρόνον διατρίψας συχνόν, καὶ πολλοῖς ἐνιδρώσας ἀσκητικοῖς ἀγωνίσμασιν, ἐπεὶ μὴ λανθάνειν τὸ παράπαν οἷός τε ἦν, εἰ καὶ σφόδρα τοῦτο ἐσπούδαζεν· ὅτι μηδὲ πόλις, κατὰ τὸν τοῦ Κυρίου λόγον, ὅρους ἐπάνω κειμένη κρυβῆναι δύναται· ἀλλὰ τὸ μέγα τῆς ἀρετῆς αὐτοῦ φῶς, φαιδρὸν ἁπανταχοῦ διαλάμπον τὸν λύχνον τοῖς ὁρῶσι καὶ ἄκοντα κατεμήνυε· πολλοὺς εἵλκυσεν οὕτω πρὸς ἔρωτα τοῦ καλοῦ καὶ πρὸς ζῆλον ἔνθεον διεθέρμανε, καὶ πᾶσι μὲν ἀπατάξασθαι τοῖς παροῦσι, τῷ δὲ μονήρει βίῳ συντάξασθαι διηρέθισε καὶ τούτους συσκήνους παραλαβών, ἐν βραχεῖ τὸ εὐκτήριον κατέστησε μοναστήριον.