Καὶ χωρὶς δὲ τούτου, τὸ οὕτω τὴν θεολογικὴν ἀπόφασιν ἑρμηνεύειν, οὐδὲν ἄλλο λεγόντων ἐστὶν ἢ ὅτι ὁ μὲν Πατὴρ μόνος, ἀρχὴ τοῦ Υἱοῦ, τοῦ δὲ Πνεύματος, ὁ Πατὴρ ἅμα καὶ ὁ Υἱός. Τοῦτο δὲ κἀκεῖνο, ὡς ἐδείξαμεν, διαφόρους ἀρχὰς καὶ Θωμᾶς καλεῖ ἐν κεφαλαίῳ τοῦ τετάρτου βιβλίου τοῦ κατὰ Ἑλλήνων. Εἰ δὲ διάφοροι ταῦτα ἀρχαί, καὶ ἡ διαφορὰ προσωπική τέ ἐστι καὶ ἐν ὑποστάσεσι διαφόροις, πάντως ἄλλη καὶ ἄλλη ἀρχή, οὐ τῷ λόγῳ ἀλλὰ σαφῶς τῷ πράγματι. Εἰ δὲ τὸν τρόπον τοῦτον ἄλλη καὶ ἄλλη, πῶς οὐ καὶ δύο γένοιντ’ ἂν ἐκ τῶν λόγων τούτων ἀρχαί; Εἰ δὲ φεύγοντες τὰς δύο ἀρχάς, μὴ πρὸς τὸν Υἱὸν λέγοιεν τὸν προσδιορισμὸν ἀντιδιαιρεῖσθαι, εἰπάτωσαν ποῦ· οὐ γὰρ δὴ πρὸς τὸ Πνεῦμα ἐροῦσι, περίεργον γὰρ τὸ μόνος, μηδαμῶς μηδὲ παρ’ αὐτοῖς ὄντος πηγῆς τοῦ Πνεύματος· οὐκοῦν λείπεται μάτην εἰρῆσθαι τὸ πρόσρημα. Ἀλλ’ ἡμῖν γε οὐ ταῦτα συμβαίνει, μόνην πηγὴν τοῦ Υἱοῦ καὶ μόνην τοῦ Πνεύματος τὸν Πατέρα ἡγουμένοις· τό τε γὰρ ἓν αἴτιον καὶ μία τῷ ἀριθμῷ πηγὴ τηρεῖται σαφέστατα, τὴν Πατρικὴν μόνην ἐνθυμουμένοις ὑπόστασιν, καὶ ὁ τοῦ μόνος προσδιορισμὸς οὐ μάτην εἰρῆσθαι δοκεῖ, μόνη γὰρ πηγὴ τοῦ Υἱοῦ ὁ Πατήρ, οὐ γὰρ δὴ καὶ τὸ Πνεῦμα, καὶ μόνη πηγὴ τοῦ Πνεύματος, οὐ γὰρ δὴ καὶ ὁ Υἱός.