Ὁ δὲ θεῖος Χρυσόστομος καὶ μὴν καὶ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὁ μὲν «Οὐ ζητήσομεν, φησί, τὰ ζῶντα ἐν τοῖς νεκροῖς» (τοῦτο δὴ τὸ τῆς γραφῆς)· ὁ δὲ μακάριος Ἰωάννης οὐδὲ ἀληθεύουσι τοῖς συλλογισμοῖς ἐν τοῖς περὶ Θεοῦ λόγοις προσέχειν βούλεται. Ἐν γὰρ τοῖς Περὶ Ἀκαταλήπτου περὶ συλλογισμῶν τοιάδε φησίν· «Ὑπεσχόμεθα ὑμῖν μηδὲν ἀπὸ λογισμῶν ἐρεῖν· τὰ γὰρ ὅπλα ἡμῶν οὐ σαρκικά, ἀλλὰ πνευματικά, λογισμοὺς καθαιροῦντα καὶ πᾶν ὕψωμα ἐπαιρόμενον κατὰ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Καθαιρεῖν τοίνυν αὐτούς, οὐκ ἐπαίρειν κελευόμεθα, καταλύειν, οὐχ ὁπλίζεσθαι τούτοις προσετάγημεν. Λογισμοὶ γὰρ θνητῶν δειλοί, φησί. Τί ἐστι δειλοί; ὁ δειλός, κἂν ἐπ’ ἀσφαλοῦς βαίνῃ χωρίον, οὐδέπω θαρρεῖ, ἀλλὰ δέδοικε καὶ τρέμει· οὕτω καὶ τὸ λογισμοῖς ἀποδειχθέν, κἂν ἀληθὲς ᾖ, πληροφορίαν οὐδέπω παρέχει τῇ ψυχῇ καὶ πίστιν ἱκανήν. Ἐπεὶ οὖν τοσαύτη τῶν λογισμῶν ἡ ἀσθένεια, φέρε, ἀπὸ τῶν γραφῶν τῆς πρὸς τοὺς ἐναντίους ἁψώμεθα μάχης».