Ἐν παντὶ τόπῳ, αὐτῶν τε καὶ ἡμῶν.〉 ἐπειδὴ εἰπὼν 〈σὺν πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις τὸ ὄνομα τοῦ κυρίου,〉 ἐπήγαγε μόνον τὸ 〈ἡμῶν,〉 ἐπιδιορθούμενος καὶ δεικνὺς κοινὸν αὐτὸν κύριον καὶ δεσπότην ἁπάντων ὄντα, προστίθησιν· 〈αὐτῶν τε καὶ ἡμῶν.〉 εἰ δὲ κοινὸς ἁπάντων κύριος, οὐ μόνον ἡμῶν ἀλλὰ καὶ τῶν ἁπανταχοῦ, τί σχιζόμενοι ἀλλήλων καὶ τὴν κοινὴν ἐξ ὧν τέμνεσθε καθυβρίζοντες κυριότητα, ἑτέροις καὶ ἑτέροις ἑαυτοὺς διανέμετε; 1 Kor 1,5 Πόθεν δῆλον ὅτι 〈ἐπλουτίσθητε λόγῳ καὶ γνώσει;〉 ἐκ τοῦ τὸ κήρυγμα τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως 〈βεβαιωθῆναι ἐν ὑμῖν·〉 ἡ γὰρ τούτου βεβαίωσις ἐν ὑμῖν καὶ λόγου καὶ γνώσεως γίνεται μαρτύριον ὑμῶν. 1 Kor 1,6—7 〈Μαρτύριον Χριστοῦ·〉 ἢ τὸ ἑκούσιον καὶ σωτήριον πάθος, καὶ ἁπλῶς ἡ ὑπὲρ ἡμῶν τοῦ λόγου κένωσις καὶ ἐνανθρώπησις· ἢ 〈μαρτύριον Χριστοῦ〉 ἡ τῶν σημείων χάρις καὶ δωρεά. καὶ γάρ εἰσι ταῦτα μαρτύριον τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως καὶ τῆς θειότητος αὐτῆς καὶ μεγαλειότητος· ἦσαν γὰρ οἱ Κορίνθιοι πλουτοῦντες ἐν τούτοις. ἐπεὶ οὖν ταῦτα, φησίν, ὁρᾶται ἐν ὑμῖν ἐν ἀφθονίᾳ καὶ βεβαιώσει, καλῶς, φησί, προείπομεν ὅτι 〈ἐν παντὶ λόγῳ καὶ πάσῃ γνώσει ἐπλουτίσθητε·〉 μέρος γὰρ τῶν χαρισμάτων ὅ τε λόγος καὶ ἡ γνῶσις, ὁ μὲν λόγος συντελῶν εἰς τὸ διδάσκειν, ἡ δὲ γνῶσις εἰς τὸ συνιέναι.