Jo 1, 1—2 〈Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν θεόν.〉 ἐπεστραμμένος ἦν καὶ νεύων ἀεὶ πρὸς τὴν πατρικὴν αἰτίαν, φησίν· εἰ γὰρ καὶ γεγέννηται ἐξ αὐτοῦ, ἀλλ᾽ οὐ διέστη αὐτοῦ. σκόπει δὲ θεολογίαν ὑψηλὴν καὶ ἀπηρτισμένην. εἶπεν 〈ἐν ἀρχῇ,〉 ἐδήλωσεν τὸ ἄχρονον, εἶπεν ὁ 〈Λόγος,〉 παρέστησεν τὸ ἀπαθὲς τῆς γεννήσεως καὶ ὅτι, ὥσπερ διὰ τοῦ λόγου τοῦ παρ᾽ ἡμῖν τὰ ὑπ᾽ αὐτῷ δηλοῦται καὶ γινώσκεται, οὕτω καὶ διὰ τοῦ Λόγου τοῦ ὑπὲρ νοῦν τὸν πατέρα ἐπιγινώσκομεν· «ὁ» γὰρ «ἑωρακὼς» τὸν υἱόν, «ἑώρακεν τὸν πατέρα» καὶ οὐδεὶς δύναται ἐπιγνῶναι τὸν πατέρα, εἰ μὴ ᾧ ἂν ὁ υἱὸς ἀποκαλύψῃ. καλῶς οὖν φησιν· 〈ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος,〉 εἶτα ἵνα μὴ νομίσῃς ἰδίαν ἀρχὴν ἀπεσχισμένην τῆς πατρικῆς ὑπάρχειν τὸν Λόγον, εὐθέως ἐπάγει· 〈καὶ ὁ Λόγος〉 ὁ ἄχρονος, ὁ ἀπαθὴς τὴν γέννησιν, 〈πρὸς τὸν θεὸν ἦν.〉 αὐτὸν αἰτίαν ἔχει, πρὸς αὐτὸν ἐπέστραπται. εἶτα πάλιν ἵνα μὴ νομίσῃς, 〈ὅτι ἦν μὲν ἐν ἀρχῇ,〉 ὕστερον δὲ τὸν πατέρα προσείληφεν εἰς αἰτίαν, ἐπάγει· 〈οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν θεόν. οὗτος,〉 φησίν, 〈ὁ ἐν ἀρχῇ,〉 ὁ ἄχρονος ὢν καὶ 〈ἐν ἀρχῇ〉 καὶ ἀχρόνως αἰτίαν εἶχεν τὸν πατέρα. καὶ οὔτε τὸ εἶναι τοῦ υἱοῦ πρεσβύτερον τοῦ ἐκ τοῦ πατρὸς αὐτὸν εἶναι καὶ πρὸς αὐτὸν εἶναι, οὔτε ὁ πατὴρ πρεσβύτερος ἢ τοῦ υἱοῦ ἢ τοῦ ἐξ αὐτοῦ γεγεννῆσθαι τὸν υἱόν, τοῦτ᾽ ἔστιν οὔτε τῆς ὑπάρξεως τοῦ Λόγου οὔτε τῆς ἀπαθοῦς αὐτοῦ γεννήσεως.