Ἐχρῆν μὲν οὖν, ὦ μεγαλοπρεπείας καὶ γενναιότητος ἄγαλμα, ἅτε δὴ φίλους ἡμᾶς νομίζοντα καὶ πλέον τι τῶν ἄλλων ἔχειν ἐν τοῖς θείοις μαθήμασιν ὁμολογίαν ποιούμενον καὶ ἀρχιερέων καὶ ποιμένων τάξει καταλέγοντα, ναὶ δὴ καὶ ταῖς ἀρεταῖς ἡμᾶς ἀποσεμνύνοντα, εἰ καὶ πόρρω τούτων ἡμεῖς καθιστάμεθα, ὅμως ταῖς οἰκείαις λαμπραῖς ὑπολήψεσιν εἰς μέγα καὶ περιφανὲς ἐξάραντα προνομίων ἱερὸν κράτος καὶ ἀξίωμα—ἐχρῆν, ὦ βέλτιστε, τοῖς ὑφ’ ἡμῶν λεγομένοις πειθήνιον ὑποσχεῖν τὸ οὖς καὶ τὴν περὶ ἡμᾶς πολυύμνητον ὑπόληψιν ἔργῳ καὶ σωτηρίᾳ οἰκείᾳ πιστώσασθαι, ἀλλὰ μὴ τοῖς ἐπαίνοις μὲν σεμνύνειν, τῇ ἐναντιότητι δὲ τῆς γνώμης τὴν ὁμολογίαν εἰς διαφωνίαν λύειν καὶ μάχην πολύτροπον. τί γὰρ δεῖ θαυμάζειν τά τε ἄλλα καὶ ὡς ἄριστον διδάσκαλον, τὴν διδασκαλίαν δὲ μὴ προσίεσθαι; τί δὲ μεγαλύνειν ἐν θεολογίᾳ, τοῖς εὐσεβέσι δὲ δόγμασιν ἀντιφθεγγόμενον ἐναντία ταῖς ἐκ λόγων μαρτυρίαις τὰ ἔργα προβάλλεσθαι; πῶς γὰρ διδάσκαλος, ἐξ οὗ μαθεῖν ὁ διομολογῶν τὸν διδάσκαλον οὐκ ἀνέχεται; πῶς δ’ εἰσηγητὴς τῶν καλῶν καὶ τιμίων ἄριστος ὁ τῶν ὀρθῶν δογμάτων ἀπάγειν τοὺς πειθομένους ὑβριζόμενος; διδάσκαλος ἐγώ, ποῦ οἱ μαθηταί; ποιμήν, οἱ δὲ ποιμαινόμενοι ποῦ; κῆρυξ τῆς ἀληθείας ἐγώ, τίς ἄρα διεσκόρπισε τοὺς ἀκροατάς, τίς δὲ κατέβυσε τὰ ὦτα; πῶς οὐκ εἰσήκουσαν τῆς ἐμῆς φωνῆς, μᾶλλον δὲ τῆς τοῦ πνεύματος;