Καὶ γὰρ καὶ τὸ ὄνομα λέγεται οὐ μόνον ὃ δηλοῖ τὸ κύριον καὶ ἀφωρισμένον τῆς ὑποστάσεως, ἀλλ’ οὐδὲν ἔλαττον καὶ τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν καὶ τὸν ἔπαινον· πολλὴ γὰρ κατὰ τοῦτό γε τὸ σημαινόμενον ἡ χρῆσις τῆς φωνῆς, οὐ μόνον παρ’ ἡμῖν, ἀλλὰ καὶ οἷς τὸ περὶ τὰς λέξεις φιλότιμον μέγα σοφίας χρῆμα νομίζεται. ἔστιν οὖν ἀκούειν λεγόντων ὡς ‘ὄνομα κατέλιπεν τῷ βίῳ’, ἀντὶ τοῦ δόξαν περὶ αὐτοῦ καὶ ἔπαινον· καὶ ‘ἀνὰ παντὸς ἦν αὐτοῦ στόματος τὸ ὄνομα’, ἀντὶ τοῦ παρὰ πάντων ἐπαίνοις ἐστέφετο καὶ πολλῆς ἀπήλαυε τῆς τιμῆς, καὶ πολλὰ τοιαῦτα· καὶ παρ’ ἡμῖν δὲ ἱερολογεῖται, ‘ὡς θαυμαστὸν τὸ ὄνομά σου ἐν πάσῃ τῇ γῇ’, ἀντὶ τοῦ ἡ δόξα σου καὶ τὸ ἐξαίρετον τῆς τιμῆς. ναὶ δὴ καὶ ὁ σοφὸς τὰ θεῖα καὶ τὰ ἀνθρώπινα, Παῦλον λέγω, τῶν ἀποστόλων τὸ καύχημα, οὕτω τῇ φωνῇ κεχρημένος φαίνεται· λέγει γάρ, ‘οὐκ ἐβάπτισα εἰ μὴ Κρῆσπον καὶ Γάιον, ἐβάπτισα δὲ καὶ τὸν Στεφανᾶ οἶκον’· καὶ μετ’ ὀλίγον, ‘ἵνα μή τις εἴπῃ ὅτι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα ἐβάπτισα’. οὐ γὰρ τοῦτο λέγει, ἄπαγε, ὅτι ‘τὴν τελετὴν τοῦ βαπτίσματος οὐκ ἐπὶ τῷ ἰδίῳ μυσταγωγῶν ὤφθην ὀνόματι’· ἐπεὶ καὶ τὸν Στεφανᾶ οἶκον καὶ τοὺς ἄλλους οὓς ἐβαπτίσατο, οὐχὶ Παῦλον ἐπικαλούμενος τὴν ἀναγέννησιν αὐτοῖς ἐχαρίζετο, οὐδεὶς γὰρ οὐδὲ τῶν ἀθεωτάτων ταύτην ἂν τὴν συκοφαντίαν τῷ Παύλῳ προσέρριψεν, ἵνα κἀκεῖνος λόγον ἐποιεῖτο τὴν τοιαύτην τερατείαν ἀποσκευάσασθαι.