Εἴ τις ἐπὶ νοῦν λάβοι τὸν ἀρχιστράτηγον Γαβριήλ, τὸν τῆς παρθένου μυστιπόλον καὶ τῆς σωτηρίας ἡμῶν εὐαγγελιστὴν καὶ ὑποφήτην, εἴ τις οὖν ἐννοήσει τοῦτον, ἵν’ ἑκάστου τὸ δῶρον ἐπόψοιτο, παρὰ τοῦ δεσπότου πεμπόμενον, ἆρα μικρὸν ἡμῖν καὶ οὐ τὸν περὶ ψυχῆς τρέχειν δρόμον πᾶσιν οἴεσθε προκεῖσθαι τὸν ἀγῶνα, ἄλλως τε δὲ λογοθετοῦντος ἐκείνου καὶ πολυπραγμονοῦντος τῶν συνεληλυθότων τοὺς ὅσοι δῶρα κομίζουσιν; Εἶτα, εἰ δὲ καὶ τὸν μὲν δωροφοροῦντα ἐσφράγιζε, καὶ τοῦ νυμφῶνος καὶ τῆς ἱερᾶς τελετῆς ταύτης ἐνέγραφεν ἄξιον, τοὺς δὲ μηδὲν ὅλως ἐπιφερομένους ἐξώθει τε καὶ ἐξήλαυνεν, ἆρ’ ὁ μηδὲν φέρων οὐχί, καὶ πρὶν ἢ τὴν ἔρευναν ἐπ’ αὐτὸν ἥκειν, ἐπὶ τῇ τῶν ὁμοίων ἐκβολῇ καὶ καταδίκῃ οὐκ ἂν καταπλαγείς, καὶ ἀμηχανήσας αὐτὸς ἑαυτὸν καὶ πρὸ τῆς πείρας, δι’ ὧν ἦν ἐληλαμένος, ἐθριάμβευσε καὶ τῆς ἑορτῆς ἀνάξιον ἐστηλίτευσεν; Ἐγὼ γοῦν δέδοικα, μὴ καὶ νῦν εἰς μέσον ἡμῶν (οὐ γὰρ εἰκὸς τὸν ὑπηρέτην τοῦ θεϊκοῦ συναλλάγματος τῆς ἐπὶ τούτῳ τελετῆς ἀπολιμπάνεσθαι), δέδοικα δὴ λίαν καὶ πεφόβημαι, μὴ καὶ νῦν εἰς μέσον ἡμῶν, εἰ καὶ μὴ καθορᾶται πᾶσιν, ἐρευνήσων ἥκει, τοὺς μὲν ἀνειπεῖν ἀξίους τοῦ θαλάμου, τοὺς δὲ πόρρω καὶ τῶν προπυλαίων ἀποπέμψασθαι.