Τοῦ γὰρ καταράτου τοῦδε Φορμόσου τὴν ψυχὴν ἀποῤῥήξαντος διέρχονται κατὰ διαδοχὴν τοῦ τε χρόνου καὶ τῆς αἱρέσεως Πάπαι Βονιφάτιος, Στέφανος, Ῥωμανός, Θεόδωρος, Ἰωάννης, Βενέδικτος, Λέων καὶ μετ’ αὐτὸν ὁ δαιμονοφόρος Χριστοφόρος καὶ Σέργιος ὁ τοῦ διαβόλου ἐργάτης, οἱ καὶ ἐν τοῖς χρόνοις ὑπῆρξαν κυροῦ Βασιλείου τοῦ Βουλγαροκτόνου τοῦ τὴν βασιλείαν καλῶς ἰθύναντος, τοὺς δ’ ἀρχιερατικοὺς οἴακας Σεργίου πατριάρχου θειοτάτου τοῦ καὶ κατὰ διάμετρον φερομένου εὐσεβείᾳ καὶ ἁγιότητι τοῦ προῤῥηθέντος Σεργίου (φημὶ) καὶ Χριστοφόρου. [ἔτος δὲ τῷ τότε τὰ ἀπὸ κτίσεως ͵ϛ.] Οὗτος οὖν ὁ κατάρατος καὶ δαιμονοφόρητος Χριστοφόρος εἰδώς, καὶ μετ’ αὐτὸν ὁ συνεργάτης αὐτοῦ Σέργιος, τὴν τοιαύτην τῆς αἱρέσεως λύμην περικρατήσασαν ἅπαν τῆς κατ’ αὐτοὺς ἐκκλησίας τὸ πλήρωμα, καὶ μηδένα κίνδυνον ὑφορώμενοι καταστρέφουσι καὶ πρακτικῶς τὴν εὐσέβειαν, τὸ θεῖον φημὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως σύμβολον, τὴν ἁγίαν καὶ ἱερὰν θυσίαν καὶ τὰς λοιπὰς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως παραδόσεις, ἐκτίθενται δὲ τὴν κατ’ αὐτοὺς ἅπασαν αἵρεσιν ἐμφανῶς, μηδὲν δεδιότες.