ναὶ ὄντως, τέκνον πνευματικόν, ἀγνοεῖ ἑαυτὸν καὶ τὰ κατ’ αὐτόν, καὶ γινώσκει ἑαυτὸν καὶ οὐ γινώσκει· καὶ γινώσκει μὲν ἑαυτὸν ὅτι οὗτός ἐστι, δείκνυσι δὲ δι’ ὧν πράττει ὅτι ἀγνοεῖ ἑαυτόν, οὕτω γὰρ διάκειται ὡς οὐ τεθνηξόμενος πώποτε· καὶ λέγει μὲν ὅτι σήμερον ἐσμὲν καὶ αὔριον οὐκ ἐσμέν, τὰ δὲ ἐπὶ πολλὰ ἔτη ἀρκεῖν αὐτῷ μέλλοντα προαποτίθησιν· οὐδὲν εἶναι τὰ παρόντα διαμαρτύρεται, καὶ ὑπὲρ μικροῦ καὶ τοῦ τυχόντος πράγματος τοῖς πλησίον αὐτοῦ διαμάχεται· τέφρα καὶ κόνις εἶναι φιλοσοφεῖ, καὶ στολαῖς ἀεὶ καλλωπίζεται καὶ τῶν λοιπῶν ἀνθρώπων ὑπερέχειν διὰ τοῦτο δοκεῖ· Οὐαὶ οἱ τρυφῶντες, ἀκούει, καὶ οἱ ἐπὶ στρωμνῶν ἁπαλῶν κατασπαταλῶντες, καὶ αὐτὸς εἰς τὸ λαμπροτέρας τὰς ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ κλίνας καὶ ἁπαλωτέρας τὰς στρωμνὰς ποιεῖν, καὶ τὰς τραπέζας πολυτελεστέρας καὶ φιλοτιμοτέρας ἀπεργάζεσθαι, πᾶσαν σπουδὴν ἐπιδείκνυται· καὶ τοῦτο οὐ μόνον εἰς τοὺς ὁμοίους αὐτοῦ κοσμικοὺς ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς παραγενομένους πρὸς αὐτὸν μοναχούς, οἵτινες οὐ μόνον οὐ θαυμάζουσι ταῦτα, ἀλλὰ καὶ τοὺς κεκτημένους κατελεοῦσι καὶ τὴν ἄγνοιαν αὐτῶν ἀποδύρονται, ὅτι ἐφ’ οἷς ἔδει μᾶλλον αὐτοὺς αἰσχύνεσθαι καὶ ἐγκαλύπτεσθαι ὅτι ἄλλων πεινώντων, τοῦ Χριστοῦ δὲ μᾶλλον εἰπεῖν, αὐτοὶ ἐπὶ τοῖς τοιούτοις καὶ ἐγκαυχῶνται καὶ ἐναβρύνονται, καὶ διὰ τῶν τοιούτων πλεονέκτας ἑαυτοὺς καταμαρτυροῦντες καὶ τῶν πτωχῶν ἀποστερητὰς καὶ ἀνελεήμονας, οὐκ αἰσθάνονται.