Οὗτος δὲ ὁ χειρὶ Θεοῦ πλασθείς, ὁ λόγῳ καὶ αὐτεξουσιότητι παρ’ αὐτοῦ τιμηθείς, οὐκ εἰς δέον ἐχρήσατο τῇ ἀξίᾳ, οὐδὲ τὴν ἰδίαν ἐπέγνω ἀσθένειαν, οὐδὲ ἐνέμεινεν ἐν τοῖς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἐντεθεῖσι τῇ φύσει αὐτοῦ ἀγαθοῖς, οὐδὲ ἐντὸς τῶν ἰδίων ὅρων ἔστη ἢ τὰ ἑαυτοῦ μέτρα συνῆκεν· ἀλλ’ ὡς ὁ Ἑωσφόρος ἢ καὶ ὁ Ἀδὰμ ὕστερον, ὁ μὲν ἄγγελος ὤν, ὁ δὲ ἄνθρωπος, κατεπαρθέντες τοῦ ποιητοῦ, θεοὶ γενέσθαι προεθυμήθησαν, οὕτως οἴμοι καὶ οὗτος, τοὺς ὅρους τῆς ἰδίας φύσεως ὑπερβὰς καὶ τῶν ὑπὲρ αὐτὸν ἐπιθυμήσας καὶ φαντασθείς, οὐ διὰ ταπεινώσεως καὶ χριστομιμήτου πολιτείας πρὸς ὕψος πνευματικῆς γνώσεως ἀνελθεῖν ἠβουλήθη, ἀλλὰ διὰ ὑπερηφανίας καὶ ἐπάρσεως· οἱονεὶ πλίνθους τῆς ψευδωνύμου γνώσεως ἄλλοθεν ἄλλους συλλέξας καὶ δι’ ἐπιμόνου μελέτης ἐξοπτήσας αὐτούς, διὰ φιλοδοξίας τε καὶ ἀνθρωπαρεσκίας μετὰ οἰήσεως οἰκοδομήσας αὐτούς, πύργον θεολογίας καὶ πνευματικῆς γνώσεως κτήσασθαι προσεδόκησε· πρὸς δέ, καὶ εἰς οὐρανοὺς ἢ καὶ ὑπὲρ τοὺς οὐρανοὺς εἶναι οἰόμενος καὶ ὑπεράνω αὐτῶν ἵστασθαι φανταζόμενος, περὶ τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς διαλέγεται. Τὸν τοιοῦτον οὖν τίς ἄρα καλέσειεν ἄνθρωπον, ἢ τῶν κτηνῶν αὐτῶν ἴσον ἢ ὅλως αἴσθησιν ἔχοντα;