Ἔστιν γάρ, ἔστιν αὕτη καθ’ ἑαυτὴν ἡ δυοκαιδεκὰς ὥσπερ ἐπὶ κιθάρας ἐναρμονίου ἐφάμιλλος, ἴσον καὶ ὅμοιον ἀμφοτέρωθεν τὸν ἦχον τῆς θεολογίας ἀναπέμπουσα, εἰ βούλει δὲ ὥσπερ ἐπὶ ἐνιαυσιαίου κύκλου, ἑκάστου μηνὸς ἐπ’ ἴσης τὸ χρήσιμον ἐν τῷ παντὶ συνεισφέροντος, κἂν ἰδίᾳ ἕτερος ἑτέρου ποσότητί τε καὶ ποιότητι ἔχοι τὸ διάφορον. Οὔκουν ὀλιγοστὸς ἡμῖν ὁ εὐφημούμενος, ἀλλὰ καὶ λίαν ἐπηρμένος τῇ δυνάμει τοῦ πνεύματος, ἔχων τι καὶ ἐν αὐτῇ τῇ ἀπαριθμήσει μυστικὸν θεώρημα κατὰ ἀριθμητικὴν μέθοδον· μόνος γὰρ ὁ ἓξ ἀριθμὸς τῶν ἀπὸ μονάδος τέλειός ἐστιν τοῖς ἑαυτοῦ μέρεσι, συμπληρούμενος ἐκ τῶν αὐτῶν, ἡμίσεως μὲν τριάδος, τρίτου δὲ δυάδος, ἕκτου δὲ μονάδος. Εἰ δὲ καὶ κατὰ τὴν τῶν Πράξεων ἀριθμοθεσίαν ἕβδομον θείημεν, ἀρχὴ πάλιν ἐστὶν καὶ κορυφὴ τῆς δευτέρας ἑξάδος, ὡς ἐντεῦθεν τεκμαίρεσθαι πρὸς Πέτρον αὐτὸν τὴν ἀναφορὰν ἔχειν, ἐκ μὲν τῆς πρώτης ἑξάδος ἀναλογούσης τῆς ἀρχῆς τῷ τέλει, ἐκ δὲ τῆς δευτέρας ὅτι κορωνὶς τῶν μετ’ αὐτὴν ἀριθμουμένων.