Ἀλλ’ οὖν ὑμεῖς οὐκ ἐστὲ ἄμοιροι, ὧν εἰρήκαμεν· διὰ γὰρ τῆς ἐκκοπῆς τῶν θελημάτων καὶ τῆς ἐπὶ πᾶσιν ἀποταγῆς, καὶ τῆς κατὰ πάντα ὑπομονῆς καὶ θνήσκετε καθ’ ὥραν, καὶ ψύχεσθε, καὶ ἀπαλλάττεσθε τοῦ κόσμου, ἔχοντες κεκρυμμένην τὴν ζωὴν ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν. —Ὅταν δὲ φανερωθῇ ἡ ζωὴ ἡμῶν ὁ Χριστὸς κατὰ τὰ λόγια, τότε καὶ ὑμεῖς χαρήσεσθε αἰωνίως. — Μὴ οὖν ζητεῖτε λοιπὸν ἐκ παντὸς τρόπου τὸ ἐνταῦθα ἄνετον καὶ ἀναπαυστικόν· ἀλλ’ ἀπόδειξιν τῆς ἐκεῖθεν ἀναπαύσεως, τὴν ἐνταῦθα ἔχετε κακοπάθειαν. Ὑμεῖς μου ἐστὲ ἐν πᾶσιν ἡ χαρὰ καὶ στέφανος, ἡ εὐελπιστία· καὶ οὐκ ἔχω τινὰ ἄλλο προκριτέον ὑμῶν· μάρτυς μου ὁ θεός· οὔτε ἐν ἀγάπῃ, οὔτε ἐν μερίμνῃ, οὔτε ἐν εὐδοκιμήσει· οὐ πατέρα, οὐ μητέρα, οὐκ ἀδελφὸν, οὐ γένος, οὐ φιλίαν, οὐκ εὐδοξίαν κοσμικὴν, οὐκ ἄρχοντας, οὐ δυνάστας, οὐ βασιλεῖς, οὐκ ἄλλο τι, οὐ μικρὸν, οὐ μέγα τῶν ἐνταῦθα· ἀλλ’ ἐν πᾶσι καὶ διὰ πάντα καὶ ἐπὶ πᾶσιν ὑμᾶς καὶ ζωὴν καὶ τροφὴν καὶ ἔλεος καὶ εἰρήνην καὶ σωτηρίαν καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.