Μείνωμεν οὖν, ἀδελφοὶ, ἐν τῷ ἀγαθῷ ἡμῶν Δεσπότῃ ὡς ὑπ’ αὐτοῦ πεφυτευμένοι ἀμπελοειδῶς, καὶ καρποφορήσωμεν αὐτῷ τοὺς τῶν ἀρετῶν βότρυας, ἵνα μεταλάβωμεν τῆς παρ’ αὐτοῦ εὐλογίας· ἀλλὰ μὴ ἐκφέροντες ἀκάνθας καὶ τριβόλους παθῶν ὑπόδικοι ἐσώμεθα τῆς λεγούσης φωνῆς· «Πᾶν οὖν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται, καὶ εἰς πῦρ βάλλεται.» Ἐκκόπτεται διὰ θανάτου, καὶ βάλλεται εἰς πῦρ δηλονότι τὸ αἰώνιον, ἐφ’ ὃ βληθήσονται οἱ τὰ φαῦλα πράξαντες, οἱ τὰς ὁμολογίας ἠθετηκότες, οἱ τὰ ἑαυτῶν σώματα τῇ φθορᾷ παραδεδωκότες, «Νεφέλαι ἄνυδροι, φησὶν, ὑπὸ ἀνέμων περιφερόμεναι, δένδρα φθινοπωρινὰ ἄκαρπα δὶς ἀποθανόντα ἐκριζωθέντα, κύματα ἄγρια θαλάσσης ἐπαφρίζοντα τὰς ἑαυτῶν αἰσχύνας, ἀστέρες πλανῆται, οἷς ὁ ζόφος τοῦ σκότους εἰς αἰῶνα τετήρηται.» Διὰ τοῦτο, βοᾷ ὁ Ἀπόστολος· «Φεύγετε τὴν πορνείαν, πᾶν ἁμάρτημα, ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος, ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν· ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. Ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν; ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς.» Οὐκ αἰσχυνόμεθα οὖν τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἠγορασμένοι τῷ τιμίῳ αἵματι Χριστοῦ πάλιν ὑπονοστῆσαι εἰς τὰ ὀπίσω; Οὐκ ἐρυθριῶμεν αὐτοὶ ἐφ’ ἑαυτοῖς ἔξωθεν μὲν ἁγιοπρεπεῖς φαινόμενοι, ἔνδοθεν δὲ ἀκαθαρσίας γέμοντες; Ἕως πότε ἐπ’ ἀμφοτέραις χωλανοῦμεν ταῖς ἰγνύαις;