Παρίτω καὶ ἕτερος, ὃς ἐκ διαλειμμάτων μὲν ἀκαθάρτῳ πνεύματι καὶ οὗτος ἠνωχλεῖτο· ἐπεὶ δέ ποτε ἀγγαρευθεὶς ἐστάλη μετά τινος τῶν βασιλικῶν ταχυδρόμων, ἔτυχε μὲν τῇ δαιμωνιώδει ταύτῃ περιόδῳ τηνικαῦτα ἁλούς. Ἐπεὶ τὸν ταχυδρόμον ἐκεῖνον ἡ κατεπείγουσα ὁδὸς ἠνάγκαζεν ἀπᾶραι, ὁ τὴν δεινὴν περίοδον τοῦ δαίμονος ὑφιστάμενος, διημερεύσας ἐν ταύτῃ, ὡς ἔγνω ῥᾷον γενόμενος, ἀναβὰς τὸν οἰκεῖον ἵππον, ἤλαυνεν ἀκρατῶς. Σπεύδων καταλαβεῖν τὴν βασιλικήν, τὴν παρὰ τοὺς ἁγίους, φημί, ἀπάγουσαν, καὶ τῷ ἵππῳ ἐλαυνόμενος καὶ συντονώτερον ἐποχούμενος, ἐν τῷ τοῦ ναοῦ προαυλίῳ εὑρίσκεται· καὶ αὐτίκα τοῦ ἵππου καταπηδήσας, εἰς τὸν ναὸν εἰσέρχεται καὶ τῇ τοῦ μεγάλου Εὐσεβίου λάρνακι προσπεσών, βρυχηθμῷ τε καὶ ὑλακαῖς ἐχρῆτο· καὶ τὴν ἐκ μαρμάρων σκέπην τῆς λάρνακος ἀνελόμενος, τῷ τείχει ταύτην προσήρεισεν. Ἐν ὅσῳ δὲ ταῦτα ἐποίει, διεστράφη αὐτοῦ τὸ στόμα ἐπὶ θάτερον μέρος. Ἀλλ’ οὐκ ἠμέλησεν ἡ θεία χάρις οὐδὲ ἐνταῦθα· ἀλλ’ ἐλευθεροῦται μὲν τῆς τοῦ δαίμονος μάστιγος ὁ ἄνθρωπος, ἀποκαθίσταται δὲ αὐτῷ καὶ τὸ στόμα, εἰς τὰς ἄλλας τοῦ λόγου χρείας ὀρθωθὲν καὶ εἰς τὸ δοξάζειν τὸν Θεόν. Οὕτω τηλικαῦτα θαυμάσια ἐποίει ὁ Θεὸς διὰ τῶν ἁγίων αὐτοῦ δοξαζόμενος· «τοὺς γὰρ δοξάζοντάς με», φησί, «δοξάσω».