Διὰ ταῦτά μοι ἀναγκαῖον τὴν ἐπὶ τὸν βασιλέα στέλλεσθαι, ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν, τὴν ὀλοὴν αὖθις ἀναμετρεῖν Χάρυβδιν ἢ Αἴγυπτον διιέναι, χαλεπὴν ὁδὸν ἀργαλέην τε— μὴ γὰρ οἴου με, τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπε, τὴν ὁδὸν ταύτην ἐλάττω νομίζειν πασῶν ὧν ὑπέστην θλίψεων ἢ τὴν δοκοῦσαν λύσιν τῶν δυσχερῶν μοι δεσμὸν δοκεῖν ἀρρηκτότερον—, οὐ ταύτῃ μόνον ὅτι στρατοπέδῳ παραβάλλων ἐπίσκοπος χρῆμα ἐπίφθονον ἢ μισητὸν ταῖς ἁμαρτωλαῖς ταύταις ἡμέραις, οὐδ’ ὅτι δεῖ μὲν ἡμῖν τὰς ἵππους τρὶς τοῦ ἔτους τίκτειν—οἷον τὸ τοῦ μύθου ἠλύσιον ἐμανθάνομεν, ἡνίκα ἐν σπαργάνοις τῆς παιδείας ἦμεν καὶ ἐδιδάσκομεν ὅτε ἐσπαργανοῦμεν ἑτέρους—, ἵν’ ἔχοιμεν πάντας ἐφίππους ποιεῖν οἷς ἂν ὁμιλήσαιμεν, τὰς δὲ ἀρούρας χρυσοῦν θέρος ἡμῖν ἀνιέναι ἢ καὶ τὰ δένδρα χρυσοῦς προβάλλειν καρποὺς οἷα τὰ τῶν Ἑσπερίδων μῆλα τῇ ποιήσει κεκαρποφόρηται—ἦ γὰρ οὐ τοιαῦτα παρὰ παντὸς οὑτινοσοῦν ἀπαιτούμεθα κἂν μὴ παρῇ τοὺς πικροὺς τούτους ἐκθεραπεύειν τοῖς ποθουμένοις μειλίγμασιν, ὡς κατορύττοντες βλασφημούμεθα; Ὣς ὤφελόν γε ἐκείνους τοὺς ταῦτα λέγοντας—, οὔκουν ταῦτα μόνα τὴν πρὸς τὸ στρατόπεδον ὁδὸν ἀνάντη ποιοῦσιν ἡμῖν ἢ στενήν τε καὶ τεθλιμμένην καὶ οὐδὲ τὸ τέλος ἀγαθὸν ἔχουσαν, ἀλλὰ καὶ τὸ ἀραχνῶδες τουτί μοι σῶμα ὅπερ, ὡς οἶδας, καὶ πρὸς πάντα μὲν πόνον, μάλιστα δὲ καὶ τὸν ἐν ταῖς ὁδοῖς, ἀσθενές τε καὶ εὐδιάλυτον.