Τοῦτό σοι πόσων ἀριστευμάτων ἀντάξιον; Τούτου τί ἂν εὕροις παρὰ τοῖς παλαιοῖς ἰσοστάσιον; Λέγεταί τι περὶ τοῦ πανευφήμου Κωνσταντίνου ὡς ἄρα δῆμος μέν τις ὑβριστὴς καὶ ἀγέρωχος—καὶ τί γὰρ ἢ δῆμος, παντοίας κακίας συμφόρημα καὶ ὕβρεως τελεστήριον; —στήλας αὐτοῦ τῆς ἀγορᾶς κατασπάσας, λίθων βολαῖς τὰς ὄψεις διαλωβήσαιτο, ἀγγελθὲν δὲ τοῦτο τῷ βασιλεῖ, πολλοὺς μὲν σχέτλια παθεῖν καὶ μετὰ τῶν σχετλίων τὸ πρᾶγμα τίθεσθαι τοῦ βασιλικοῦ θυμοῦ τὸ βέλος ὀξύνοντας, τὸν δὲ πράως διαψηλαφῶντα τὸ πρόσωπον, «μή τι», φάναι, «κατὰ τούτου τοῖς λίθοις ἐχρήσαντο ἢ τὰ τῆς λώβης ταῖς παρειαῖς ἐνσεσήμανται;» Ὡς δ’ οὐκ ἔφασαν ἐκεῖνοι τῷ βασιλικῷ προσώπῳ ἴχνος ὕβρεως ἐπιφαίνεσθαι, «οὐκοῦν ἐῶμεν», εἶπε, «τοὺς παροινήσαντας· οὐ γὰρ ἡμᾶς κακόν τι διέθεντο, ἀλλὰ τῷ χαλκῷ ἐπελύττησαν.» Τοῦτο μέγα μέν, βασιλεῦ, καὶ τῆς Κωνσταντίνου ψυχῆς ἐπάξιον, ἀλλὰ μέχρι σοῦ μέγα καὶ τῆς σῆς πράξεως. Ἠέλιος δ’ ἀνόρουσε λιπὼν περικαλλέα λίμνην καὶ οἱ λοιποὶ ἀστέρες ἐκρύβησαν. Ἐκείνοις μὲν γὰρ εἰς τὰς σκιὰς ἐξυβρίσασιν οὐ τοσοῦτον μέγα τὴν τιμωρίαν χαρίσασθαι, μηδὲν μέγα λυμηναμένοις τὰ πράγματα· σοῦ δὲ τῷ αὐχένι μόνον οὐκ ἐπικατήνεγκεν ἡ πονηρὰ φατρία τὸν σίδηρον, οἷ χάριν δοὺς τῆς ἀθῳώσεως, τοῖς παλαιοῖς οὐ δίδως χώραν συγκρίσεως.