Ἴσως δὲ καὶ νουθεσία τοῖς κατὰ τὰς νηστείας τῆς ἀρετῆς ἐργαταῖς τὸ τηνικαῦτα γινόμενον, ἵνα ὅταν ὑψῶνται τὰ ἄνω φρονοῦντες, οὗ ὁ Χριστός, καὶ πρὸς τὸ ἐν οὐρανοῖς πολίτευμα ἐπειγόμενοι, ὅπως συμπολῖται τῶν ἁγίων γένωνται καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ καὶ ἅγιοι, ὡς καὶ αὐτὸς ἅγιός ἐστιν, ὑπὸ τῷ τῆς ἀφανείας καὶ ταπεινώσεως ὑψῶνται παρακαλύμματι, μήτε τὴν νηστείαν τῇ σκυθρωπότητι θεατρίζοντες, μήτε τὴν προσευχὴν δημοσιεύοντες, μήτε τὴν ἐλεημοσύνην σαλπίζοντες, ἀλλὰ τό τε πνεῦμα συντρίβοντες καὶ τηνικαῦτα μᾶλλον ὅτι γῆ καὶ σποδός εἰσι συνιέντες, ὅτε τοῖς θείοις καὶ κρείττοσιν ὁμιλήσουσιν, καὶ τῷ τῶν κρυπτῶν γνώστῃ καρποφοροῦντες, ὧ πᾶν τὸ παρατιθέμενον ἐν ἀσφαλεῖ κατατίθεται, οὐ γυμνὸν ἐγκείμενον τοῖς βλέπουσι καὶ τοῖς διαρπάζουσιν, οὐδὲ τοῖς πνεύμασιν ἀνειμένον ὥστε ὑπὸ τούτων σκορπίζεσθαι.