39. Συνέβη δέ ποτε ἐν τῷ γυναικείῳ τούτῳ μοναστηρίῳ πρᾶγμα τοιοῦτον· τῶν κοσμικῶν τις, ῥάπτης τὴν τέχνην, παραβαλὼν ἐκεῖσέ ποτε, εἱστήκει ἐκτός, μαθεῖν δεόμενος εἰ χρεία τις αὐτοῦ τῆς τέχνης ἐν ταῖς μοναζούσαις. Ἐξελθοῦσα δὲ νεωτέρα τις τῶν παρθένων κατὰ χρείαν ἰδίαν, περιτυγχάνει τε ἀκουσίως αὐτῷ· καὶ μαθοῦσα ἐφ’ ᾧ πάρεστι, κεκτῆσθαι τὴν μονὴν ἔφη ῥάπτας ἰδίους καὶ μὴ χρῄζειν αὐτοῦ. Τοῦτο δὲ δῆλον ἐγένετο τυχαίως καὶ ἄλλῃ τινὶ τῶν μοναζουσῶν. Συμβὰν δὲ μετὰ ταῦτα διαφοράν τινα μεταξὺ τούτων ἐξ ἐπηρείας δαιμονικῆς, εἶτα καὶ φιλονεικίαν γενέσθαι νεανικήν, συκοφαντεῖ τὴν παρθένον ἡ ἑτέρα, τὴν πρὸς τὸν ῥάπτην συντυχίαν ἐπὶ πάσης τῆς ἀδελφότητος προφέρουσα κατ’ αὐτῆς ὡς ἐπὶ αἰσχρῷ τινι γεγονυῖαν. Ὁ δὲ λόγος οὗτος ταῖς μὲν ψευδὴς ἔδοξε, ταῖς δὲ ἀληθής, οἷα φιλεῖ ἐπὶ τῶν λεγομένων ἀφανῶς. Ἡ οὖν συκοφαντηθεῖσα, σφόδρα δηχθεῖσα τὴν καρδίαν καὶ μὴ ἐνεγκοῦσα μηδὲ τὸ ψευδὲς τῆς ῥυπαρᾶς κατηγορίας, ἐξελθοῦσα λαθραίως εἰς τὸν ποταμὸν ἔρριψεν ἑαυτὴν καὶ οὕτω τὸν βίον κατέστρεψεν. Ὅπερ γνοῦσα ἡ συκοφαντήσασα καὶ συνεῖσα ὡς αὕτη γένοιτο τῇ παρθένῳ τῆς ἀδίκου ἀπωλείας αἰτία, δέον διὰ μετανοίας καὶ ἐξαγορεύσεως καὶ δακρύων καὶ στεναγμῶν τὸ πταῖσμα ἰάσασθαι· ἡ δὲ εἰς ἀπόγνωσιν, φεῦ, ἐμπίπτει καὶ τὴν αὐτὴν τῇ συκοφαντηθείσῃ ὀλιγοψυχίαν σχοῦσα ἡ ἀθλία βρόχων ἁψαμένη ἐκ τοῦ εὐθέος ἀπήγξατο.