Ἀδελφὸς οὖν τις ἀφικόμενός ποτε πρὸς αὐτούς, ἐπείπερ εἶδε πυρὰν ἀνάψαντας καὶ θερμαινομένους—ψῦχος γὰρ ἦν—· «Εἴ τις ἐν ὑμῖν, ἔφη, πίστιν ἔχει μεγάλην, ἐπὶ τῶν ἀνθράκων τούτων στήτω στερρῶς.» Τὸ ὑπερήφανον τοίνυν αὐτοῦ συνεὶς ὁ Παλάμων· «Παῦσαι, τέκνον, ἔφη, τῆς ἀπονοίας· πεπλάνησαι γάρ.» Ὁ δέ, πλέον φυσηθεὶς τῇ ἀνοίᾳ, τῶν ἀνθράκων ἐπέβη· καὶ ὁρᾷ Παλάμων δαιμόνων ἐνέργειαν, τοῦ θεοῦ συγχωρήσαντος, συνεργοῦσαν ἐκείνῳ μὴ συμφλεχθῆναι. Τῇ ἔωθεν οὖν μέλλων ἐκεῖνος ὑποχωρεῖν· «Ποῦ ἡ πίστις ὑμῶν;» ὀνειδίζων ἔλεγε πρὸς αὐτούς. Ὡς δεινά σου, διάβολε, τὰ τεχνάσματα. Θεασάμενος γὰρ αὐτὸν ὁ πανοῦργος εὐκόλως οὕτω τοῖς αὐτοῦ πειθόμενον τρόποις, γυναικὸς ὑποκρίνεται πρόσωπον τοὺς δανειστὰς δεδιττόμενον καί· «Ὦ πάτερ, ἔφη τούτῳ προσιών, ὑπὸ τῶν ἐμῶν καθέλκομαι δανειστῶν· μὴ ἔχουσα δὲ ὅθεν ἀποδώσω τούτοις τὸ ὄφλημα, δέδοικα μὴ καὶ περὶ τὸ ζῆν αὐτὸ κινδυνεύσω. Δέξαι με τοίνυν ἐπὶ μικρόν· πρὸς σὲ γάρ με θεὸς ἐξαπέστειλε τοῦ σωθῆναι.» Μὴ συνεὶς οὖν ἐκεῖνος τὸν δόλον δέχεται ταύτην, πυροῦται καὶ τὴν ἁμαρτίαν δῆθεν ἐργάζεται καὶ ἅμα τῇ γῇ προσαράσσεται καὶ μαινόμενος δείκνυται.