Ὑπόθεσθέ μοι πέτραν ἕως τῶν νεφελῶν φθάνουσαν, ὑψηλὴν καὶ στενὴν καὶ τεθλιμμένην, πλάτος μὲν ὡς τεσσάρων ποδῶν· ἔνθεν δὲ αὐτῆς καὶ ἔνθεν ἀπέραντον βάθος· καὶ φθάνουσαν ἀπὸ ἀνατολῶν ἕως δυσμῶν. Τοῦτό ἐστιν ἡ πρὸς θεὸν ὁδός· ὅτε οὖν βαπτίζεται ἄνθρωπος, ἐὰν ᾖ ἐπαγγειλάμενος καὶ τὸν μοναχόν, λαβὼν τὴν σφραγῖδα τοῦ πνεύματος εἰς ἀνατολὰς ὁδεύει. Λογισώμεθα δὲ οὐ μόνον τὸ βάθος, ἀλλὰ καὶ τὸ στενὸν τῆς ὁδοῦ· εἰ γάρ τις ἐκκλίνῃ μικρόν, ἀπώλετο καὶ ἡ μνήμη αὐτοῦ οὐχ εὑρίσκεται. Ἐξ ἀριστερῶν μὲν οὖν τῆς ὁδοῦ ταύτης ἐπιθυμία κακὴ τῆς σαρκός ἐστιν, ἐκ δεξιῶν δὲ ὑπερηφανία καρδία· ταῦτά ἐστι τὰ ἀπέραντα βάθη. Ὁδεύων δέ τις καλῶς καὶ μετὰ φόβου φθάσας εἰς ἀνατολὰς εὑρίσκει ἐπὶ θρόνου δόξης τὸν σωτῆρα, στεφάνῳ αἰωνίῳ στεφανοῦντα τοὺς ὀρθῶς πρὸς αὐτὸν πορευομένους, ἔνθεν δὲ καὶ ἔνθεν αὐτοῦ στρατιὰς ἀγγέλων ὑμνολογούσας καὶ τὴν ὑπὲρ τῶν σῳζομένων εὐχαριστίαν μετὰ χαρᾶς τε καὶ εὐφροσύνης ἀποδιδούσας θεῷ.» «Ἐὰν δέ τις εἴπῃ· “Τίς οὖν, εἴ ποτέ τις, ἠπατήθη ἢ συνηρπάγη πρὸς ἓν τούτων, εὐθὺς ἀπώλετο καὶ οὐκέτι μετάνοιαν ἔχει;” ἐρῶ πρὸς τοῦτο ὅτι ἄνθρωπος ἔχων μετάνοιαν, κἂν ἐγγίσῃ τοῦ ἐκπεσεῖν ἀμελείᾳ, ἀλλ’ οὐκ ἀφήσει αὐτὸν ὁ κύριος τέλεον ἀπολέσθαι, καθὼς γέγραπται· “Ἐμοῦ δὲ παρὰ μικρὸν ἐσαλεύθησαν οἱ πόδες.”