Μὴ συγχωρήσωμεν, ἀδελφοί, τῷ αἰῶνι τούτῳ βραχυτάτῳ ὄντι καὶ εὐτελεῖ, ἁρπάσαι τὴν μακαρίαν ἐκείνην καὶ ἀθάνατον ζωὴν ἀφ’ ἡμῶν. Φοβοῦμαι γὰρ καὶ φρίττω, μήπως οἱ κατὰ σάρκα πατέρες ἡμῶν, ἐν τῷ κόσμῳ διατρίβοντες καὶ ταῖς τοῦ βίου πραγματείαις ἐμπλεκόμενοι, οἰόμενοί τε ἡμᾶς ἐντεῦθεν ἤδη τῆς μακαρίας ἀπολαύειν ζωῆς, εὑρεθῶσι κατακρίνοντες ἡμᾶς λέγοντες πρὸς ἡμᾶς· «Πῶς ἐταλαιπωρήσατε ἐν ταῖς τρίβοις ὑμῶν; Μεγάλη ἡ θλίψις ὑμῶν, πῦρ ἀνήφθη ἐφ’ ὑμᾶς· ἠχρειώθησαν οἱ κλάδοι ὑμῶν.» Καὶ πάλιν ἐκ τοῦ προφήτου· «Διὰ τοῦτο εἰς προνομὴν ἐγένεσθε οἱ ἠγαπημένοι ὡς οἱ ἐβδελυγμένοι· καὶ ὁ στέφανος τῆς κεφαλῆς ὑμῶν ἀφῄρηται. Πόλεις αἱ πρὸς νότον, πῶς συνεκλείσθητε; οὐκ ἔστιν ὁ ἀνοίγων ὑμῖν. Ἀρθήτω γάρ, φησίν, ὁ ἀσεβής, ἵνα μὴ ἴδῃ τὴν δόξαν Κυρίου.» Διὰ τοῦτο, ἀδελφοί, ἐξ ὅλης ψυχῆς ἀγωνισώμεθα, τὸν θάνατον ἀεὶ πρὸ ὀφθαλμῶν καὶ κατὰ πᾶσαν ὥραν ἔχοντες καὶ τὴν φοβερὰν κόλασιν φανταζόμενοι, δι’ ὧν εἰς αἴσθησιν ὁ νοῦς εἴωθεν ἄγεσθαι, καὶ βρίθει μὲν ἐπὶ τὸ πρανὲς τὸ σῶμα δακρύουσα ἡ ψυχή, αὖθις δὲ τοῦτο θερμανθὲν θεωρητικὴν αὐτὴν ἀπεργάζεται καὶ μετάρσιον ἀπὸ τῶν γηΐνων ποιῆσαν τὸν Θεὸν ἀεὶ φαντάζεσθαι παρασκευάζει.