180. Ἰδὼν οὖν ὁ ἀββᾶς Ὠρσίσιος ἑαυτὸν θλιβόμενον καὶ δυσφοροῦντα σφόδρα ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ὑποθέσει—χρόνον γὰρ εἶχεν ἤδη ἐγκαρτερῶν ἐν ταῖς θλίψεσι μέχρι θανάτου—ὕστερον δὲ σκεψάμενος καὶ ἄλλον συνεργὸν ἔχειν πρὸς τὴν πατρικὴν αὐτοῦ τάξιν, εἰσελθὼν νυκτὸς εἰς ἥσυχον τόπον ἔκλαυσεν ἱκανῶς (καὶ αὐτοστοματὶ εἴρηκεν ἡμῖν) ταῦτα λέγων· «Ὁ Θεός, τοῦτο παρέδωκέ μοι ὁ δοῦλός σου ὁ ἀββᾶς Πετρώνιος, ἵνα κερδήσω μᾶλλον καὶ σώσω πολλούς. Νῦν δὲ βλέπω ὅτι οὐ πολλοὶ ἀκούουσιν ἡμῶν τὰ πρὸς σωτηρίαν ἑαυτῶν, ἀλλ’ ἕκαστος ἀκολουθεῖ τῇ ἑαυτοῦ καρδίᾳ, εἰ μὴ οἱ πιστοὶ δοῦλοί σου οἱ ἀναστραφέντες καλῶς σὺν τῷ πατρὶ ἡμῶν καὶ οἱ λοιποὶ οἱ ἔχοντες τὸν φόβον σου. Ἐγὼ δὲ θλίβομαι βλέπων ὅλην τὴν μονὴν ταραττομένην οὐκ ἐξ ἐμοῦ· οὐδένα γάρ, ὡς οἶδας, ἔθλιψα, Κύριε. Οὐ μόνον δὲ ταύτην τὴν μονὴν φοβοῦμαι, ἀλλὰ καὶ τὰς λοιπάς, ἵνα μὴ λάβωσιν ἀφορμὴν οἱ ζητοῦντες ἀφορμήν, καὶ ἔκτοτε οὐκέτι ἔχωσι τὴν ἐξ ὁμονοίας ἀγάπην. Νῦν οὖν, Κύριε, οὐκέτι δύναμαι μόνος κυβερνῆσαι αὐτούς. Δεῖξόν μοί τινα τὸν δυνάμενον, καὶ ὀνομάσω αὐτὸν αὐτοῖς, ἵνα μὴ ἐγὼ αἴτιος γένωμαι ψυχῶν.» 181. Καὶ τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ εἶδεν ἐνύπνιον· καὶ ὡς βλέπων ἦν, ἐθεάσατο δύο κραββάτους· ὁ μὲν εἷς καλὸς ἀλλὰ παλαιός, ὁ δὲ ἕτερος καλὸς καὶ στερεός. Καὶ χρηματίζεται αὐτῷ οὕτως· «Ἀνάπαυσον σεαυτὸν ἐπὶ τῷ στερεῷ τούτῳ κραββάτῳ.»