Καὶ καλέσας τὸν Θεόδωρον λέγει αὐτῷ· «Ὁ κατὰ σάρκα πατήρ σου ἐάν τί σοι εἶπε, παρέβλεπες ἂν αὐτόν; Διὰ τί οὐχ ἡτοίμασας τῷ ἀδελφῷ φαγεῖν, ὥς σοι εἶπον;» Λέγει αὐτῷ Θεόδωρος· «Ἐνόμιζον, πάτερ, ὅτι λέγεις μοι· Ἔξελθε ἵνα λαλήσω τῷ ἀδελφῷ.» Καλέσας δὲ καὶ τὸν ἕτερον, εἶπεν τὰ αὐτά· κἀκείνου τὸ αὐτὸ εἰπόντος, ἀνεστέναξε λέγων· «Πνεῦμα πονηρὸν ἐνεπόδισε τοῦτο ὅπως λυπηθῶμεν· ἀλλ’ εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ δοὺς τὴν μακροθυμίαν καὶ τὴν σύνεσιν. Μάθετε οὖν καὶ ὑμεῖς ἀπὸ τούτου μακροθυμεῖν καὶ φέρειν γενναίως τοὺς πειρασμούς.» 86. Πολλάκις δὲ ὁ πατὴρ ἡμῶν ἤκουε τῶν πονηρῶν πνευμάτων, λαλούντων αὐτῶν τὰ ποικίλα αὐτῶν κακὰ τὰ κατὰ τῶν ἀνθρώπων, τοῦ μὲν λέγοντος· «Πρὸς σκληρὸν ἤμην ἄνθρωπον, καὶ ὅταν ὑποβάλλω αὐτῷ λογισμόν, κἀκεῖνος εὐθὺς στήκει εἰς εὐχήν, καὶ οὐ δύναμαι στῆναι, ἀλλὰ καιόμενος ἐξέρχομαι», τοῦ δὲ ὅτι· «Πανουργικῶς καὶ τεχνωδῶς ἀπατῶ αὐτούς», ἄλλου δὲ λέγοντος ὅτι· «Ἔχω τινὰ εὐπειθῆ, καὶ εἴ τι συμβουλεύω αὐτῷ, ἀκούει μου καὶ ποιεῖ· καὶ σφόδρα ἀγαπῶ αὐτόν.» —«Τοιγαροῦν, φησὶ τοῖς ἀδελφοῖς, τηρεῖτε ἑαυτοὺς πάντοτε καὶ κατασφραγίζεσθε τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· καὶ κατ’ αὐτῶν ὑμῶν στρατευομένων, οὐ δυνήσονται πρὸς ὑμᾶς.» 87. Ποτὲ δὲ ἐξηγουμένου τοῦ μεγάλου πατρὸς πάλιν τοῖς ἀδελφοῖς τὰ λυσιτελῆ καὶ συμφέροντα τῶν ψυχῶν αὐτῶν, παραχρῆμα κατεσχέθη ἡ καρδία αὐτοῦ μὴ λαλεῖν.