Σεβ. Μητροπολίτου Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κ. ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ

«Ἤρθαμε νά τιμήσουμε ἕναν Ἅγιο»

«...Σήμερα ἤρθαμε ἐδῶ γιά νά τιμήσουμε ἕναν Ἅγιο. Τόν Ἅγιο Ἰάκωβο! Τόν δικό μας Ἅγιο. Τόν σύγχρονο Ἅγιο. Αὐτόν πού εἴχαμε τό προνόμιο νά τόν ζήσουμε, νά τόν ἀγκαλιάσουμε, νά τοῦ φιλήσουμε τό χέρι, νά πάρουμε τήν εὐλογία του, νά χωθοῦμε κάτω ἀπό τό πετραχήλι του, νά κοινωνήσουμε ἀπό τά χέρια του, νά λάβουμε τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, νά τόν ζήσουμε. Ἤρθαμε στόν δικό μας Ἅγιο!

Ζήλευα λίγα χρόνια πρίν, λίγες δεκαετίες πρίν, πού γνώριζα ἀνθρώπους καί μοῦ ἔλεγαν: Ξέρεις, ἤμουνα μαζί μέ τόν Ἅγιο Νεκτάριο, πήγαινα στήν Ριζάρειο, ἐξομολογούμην στόν Ἅγιο Νεκτάριο. Ἔβλεπα τήν Γερόντισσα Νεκταρία στόν Ἅγιο Νεκτάριο, πού ἔλεγε ὅτι ἦταν πνευματικό του παιδί καί ἤξερε ὅλα ἄς ποῦμε, τά χούγια του, τίς συνήθειές του καί ἐκαμάρωνε νά τά λέγει, καί ἔλεγα τί τυχεροί πού εἶναι ὅσοι ἔζησαν κοντά 1. Ἐκφωνήθηκε στήν Ἱερά Μονή τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ (17.11.1996).

σέ Ἁγίους! Σήμερα δέν ζηλεύω. Ὅλοι εἴμεθα τυχεροί. Ὅλοι ἔχουμε αὐτήν τήν εὐλογία: ἐζήσαμε καί ζοῦμε τήν Ἁγιότητα ἑνός δικοῦ μας Ἁγίου.

Ἤρθαμε, λοιπόν, σήμερα γιά νά σκύψουμε τό κεφάλι ἐμεῖς, οἱ ἁμαρτωλοί καί ἀνάξιοι, οἱ τιποτένιοι, οἱ βέβηλοι, οἱ ρερυπωμένοι ἀπ’ τήν ἁμαρτία, στόν Γέροντα Ἰάκωβο, νά τοῦ φιλήσουμε τόν τάφο, νά σκύψουμε ἐκεῖ καί νά προσευχηθοῦμε καί νά τοῦ ποῦμε: Μή μᾶς ἀφήσεις ὀρφανούς. Μή μᾶς ἐγκαταλείψεις. Σύ, πού μπόρεσες νά εἶσαι ὁ καθρέφτης τοῦ Θεοῦ καί ἡ ζωντανή Εἰκόνα Του, μεῖνε κοντά μας. Ἤρθαμε νά τιμήσουμε ἕναν Ἅγιο! Πρόφασις εἶναι τό μνημόσυνο. Κάνουμε ἕνα μνημόσυνο, ὅπως κάνουμε σέ ὅλους. Μά, ἄν ψάξω βαθειά μέσ’ τήν καρδιά σας, δέν πιστεύετε σ’ αὐτό τό μνημόσυνο. Κι ἐγώ δέν πιστεύω. Πιστεύω, ἐπειδή κανείς δέν μπορεῖ νά εἶναι μέ τά ἔργα του Ἅγιος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά καί συγχρόνως δέν πιστεύω, γιατί πῶς θά ψάλουμε σέ λίγο νά συγχωρήσει ὁ Θεός:

«Συγχώρησον τήν ψυχήν τοῦ δούλου σου παρορῶν αὐτοῦ πάντα τά ἐγκλήματα;». Ψάχνω νά βρῶ ἐγκλήματα καί βλέπω ἀρετές. Ἔγκλημα ἄν ἦταν, κατά τόν κόσμο, ἦταν ὅτι ἦταν ταπεινός, ὑποχωρητικός, ἄνθρωπος ἀγάπης, συγχωροῦσε, ξεχνοῦσε, εὐεργετοῦσε!

Διάβαζα χθές βράδυ στό βιβλίο πού ἀναφέρεται στή ζωή του πόσα ἐτράβηξε, ὅταν ἦταν στρατιώτης, ἀλλά Χριστιανός στρατιώτης! Ἔκανε τήν προσευχή του καί τόν κορόϊδευαν οἱ συστρατιῶται του, πράγμα τό ὁποῖον γίνεται καί σήμερα. Πήγαινε νά κοιμηθεῖ καί κάτω ἀπό τήν κουβέρτα ἔκανε τήν προσευχή του καί τόν σταυρό του κι ὁ στρατιώτης πού ἦταν στό ἐπάνω κρεββάτι: Μά πάλι προσευχές θά κάνεις, τοῦ ἔλεγε. Αὐτός εἶναι πού ὑπέφερε, πού ἐπλήρωσε ἀπό τήν δική μας ἁμαρτία καί ἁγιάσθηκε καί εὐαρέστησε στόν Θεό. Πῶς νά ποῦμε λοιπόν: «παρορῶν αὐτοῦ πάντα τά ἐγκλήματα»; Εἴμαστε σέ μιά διχοστασία σήμερα. Θά τό ποῦμε, διότι ἔτσι πρέπει νά τό κάνουμε. Ἀλλά ἔχουμε τήν αἴσθηση ὅτι εἴμεθα σέ ἕνα χῶρο ἅγιο πού τόν ἁγίασε ἕνας δικός μας ἄνθρωπος καί πού τόν ἔχουμε μεσίτη στόν Οὐρανό. «Οὐκ ἐστέ ξένοι, ἀλλά συμπολῖται τῶν Ἁγίων καί οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ…». Κι ὁ ῞Αγιος Ἰάκωβος εἶχε κατορθώσει στήν ζωή του νά εἶναι συμπολίτης τῶν Ἁγίων. Ἐμεῖς εἴμεθα «συμπολῖται τῶν Ἁγίων καί οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ;» Ἄς παρακαλέσουμε τόν Γέροντα Ἰάκωβο, πού αὐτός ἦταν, νά μᾶς καταστήσει καί μᾶς καί νά μᾶς χαριτώσει. Νά δυναμώσει τήν ἀδυναμία μας, νά καθαρίσει τήν ἁμαρτωλότητά μας, νά μᾶς κάνει ἐπίγειους ἀγγέλους καί οὐράνιους ἀνθρώπους. Ἀμήν!».