Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

«Πρέσβευε Γέροντα γιά ὅλον τόν κόσμο»

Αἰσθάνομαι πάρα πολύ δύσκολα σήμερα ὁμιλώντας πρός τό πυκνό αὐτό ἀκροατήριο καί ἐνώπιον τοῦ τάφου τοῦ Γέροντος Ἰακώβου, τοῦ ὁποίου τό μνημόσυνο τελέσαμε προηγουμένως. Καί αἰσθάνομαι αὐτήν τήν δυσκολία, γιατί πράγματι θά πρέπει νά ποῦμε «αἰωνία ἡ μνήμη», ὅπως εἴπαμε προηγουμένως, ἤ νά ζητήσουμε τίς εὐχές καί τίς εὐλογίες τοῦ Γέροντος; Θά πρέπει νά ποῦμε «αἰωνία ἡ μνήμη», ἤ νά ποῦμε «Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν, ἤ Ἅγιε τοῦ Θεοῦ ἱκέτευε στόν Θρόνο τῆς Ἁγίας Τριάδος»; Αἰσθανόμαστε σήμερα ὅτι βρισκόμαστε σ’ ἕνα μνημόσυνο ὄχι ἑνός κοινοῦ θνητοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά ἑνός θεωμένου ἀνθρώπου, ὅτι βρισκόμαστε πραγματικά σ’ ἕνα ἀληθινό πανηγύρι, ἀφοῦ μέσα στό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας τά ἐπίγεια γίνονται οὐράνια, ὁ Οὐρανός κατεβαίνει στήν γῆ καί οἱ Ἄγγελοι πανηγυρίζουν μαζί καί μαζί μέ αὐτούς ὅλους κι ὁ Γέροντας Ἰάκωβος φορώντας τήν θεοΰφαντο στολή τήν ὁποίαν τοῦ ἐνέδυσε ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Ἱερούργησε σήμερα ὁ Γέροντας καί στό Οὐράνιο Θυσιαστήριο, ἀλλά συγχρόνως καί στό ἐπίγειο θυσιαστήριο μαζί μέ ὅλους μας.

Ἐπιτρέψατέ μου νά πῶ στήν ἀγάπη σας ἐπιγραμματικά τά ἑξῆς: Ἕνα τροπάριο τῆς Ἐκκλησίας μας ἀφιερωμένο στή μεγάλη μορφή τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἀρχιεπισκόπου Μύρων τῆς Λυκίας τοῦ Θαυματουργοῦ λέει: «Ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ καί 3. Ἐκφωνήθηκε στήν Ἱερά Μονή τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ (18.11.2001).

πιστέ θεράπον καί ἄνερ ἐπιθυμιῶν τῶν τοῦ Πνεύματος…». Ὀνομάζει τόν Ἅγιο Νικόλαο ὁ ἱερός ὑμνογράφος ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Καί ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ ἄνθρωπος τῆς πίστεως, ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀγάπης, ὁ ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς. Αὐτά τά τρία γνωρίσματα τά εἶχε καί τά ἐβίωσε σέ ὁλόκληρη τήν ζωή του ὁ Ἅγιος Νικόλαος. Ἀλλά αὐτά τά γνωρίσματα, πού θά πρέπει νά εἶναι γνωρίσματα τοῦ κάθε χριστιανοῦ, τά εἶχε καί τά ἐβίωσε πραγματικά μέ ὅλη τήν δύναμη τῆς ψυχῆς του ὁ σήμερον τιμώμενος Γέροντας Ἰάκωβος, πού ἤρθαμε νά κάνουμε τό μνημόσυνό του, ἤ μᾶλλον νά ζητήσουμε τήν πρεσβεία του καί τήν ἱκεσία του.

Ἄνθρωπος τῆς πίστεως. Πίστευε ὄχι ὅπως ἤθελε ἐκεῖνος, ἀλλά ὅπως διδάσκει, ὅπως δογματίζει ἡ Ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Κι ὅταν ἄλλοι τοῦ ἔλεγαν ὡρισμένα πράγματα, ὅτι θά πρέπει ν’ ἀλλάξει τόν τρόπο ζωῆς, ἐκεῖνος ἔχοντας κληρονομήσει αὐτήν τήν πίστη ἀπό τίς ἀλησμόνητες πατρίδες κι ἔχοντας αὐτήν τήν πίστη μέσα στήν καρδιά του προσπαθοῦσε νά τήν φυλάξει ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ.

Ἄνθρωπος τῆς ἀγάπης. Πόσοι δέν ἦρθαν σ’ αὐτό τό Μοναστήρι καί δέν γέμισαν ἀπό τήν πλούσια ἀγάπη τοῦ Θεοῦ! Ὁ Γέροντας, ἐκεῖνος ὁ πτωχός, ἦταν πάντοτε πλούσιος. Κι ὅσο ἐλεοῦσε, τόσο ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τόν χαρίτωνε καί τόν ἔκανε πράγματι ἕναν ἐπίγειο Ἄγγελο καί οὐράνιο ἄνθρωπο.

Ἀλλά καί ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς. Αὐτός ὁ τόπος, οἱ σπηλιές καί τά βουνά καί ἰδιαίτερα ἡ σπηλιά τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ καί πολύ περισσότερο τό κελλί του γνώρισαν αὐτή του τήν δυνατή προσευχή νά ἐγγίζει στόν Θρόνο τοῦ Θεοῦ καί νά γίνεται ἕνα πύρινο Χερουβείμ καί Σεραφείμ, πού νά φτάνει ἐκεῖ στόν θρόνο τῆς Μεγαλωσύνης καί νά δέεται γιά τήν σωτηρία ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔφταναν σ’ αὐτό τό Μοναστήρι καί ζητοῦσαν τήν μεσιτεία καί τήν προσευχή τοῦ Γέροντος.

Ταπεινά κι ἐμεῖς προσκυνηταί αὐτῆς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ κόπου καί τοῦ μόχθου τοῦ Γέροντος Ἰακώβου ἀφήνουμε τήν καρδιά μας νά ξανοιχτεῖ μπροστά του, μπροστά στόν τάφο του, καί τοῦ λέμε:

Πολυσέβαστε καί πολιέ Γέροντα, ἱκέτευε γιά ὅλους ἐμᾶς: Γιά τόν Σεβασμιώτατο Ἅγιο Λάμπης, ὁ ὁποῖος κάθε χρόνο ἔρχεται γιά να ἀσπασθεῖ τόν μυροβόλο τάφο σου καί νά ζητήσει τήν ἱκεσία σου. Γιά ἐμέ τόν ἁμαρτωλό καί ἀνάξιο Ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τόν εὐτελῆ καί ἀπεριμμένο, πού εἶχα τήν ἰδιαίτερη εὐλογία νά σέ γνωρίσω καί νά δεχθῶ πλούσια καί τήν ἀγάπη σου καί τήν προσευχή σου. Καί τό μαρτυρεῖ καί ὁ πατήρ Κύριλλος πού πράγματι γνώρισε καί ἄκουσε ἀπό τό στόμα τοῦ Γέροντος.

Πρέσβευε Γέροντα γιά τήν Ἀδελφότητά σου, γιά τά πνευματικά σου παιδιά. Ἱκέτευε Γέροντα τόν Θεό γιά ὅλους ἐκείνους πού ἔφτασαν σήμερα γιά νά τιμήσουν τήν μνήμη σου, ἤ μᾶλλον νά τιμηθοῦν ἀπό σένα.

Πρέσβευε Γέροντα γιά ὅλους ἐκείνους πού βρίσκονται σέ ὅλα τά μήκη καί τά πλάτη τῆς γῆς. Γιά κείνους, οἱ ὁποῖοι ὑποφέρουν ἀπό τά δεινά τοῦ πολέμου καί τῆς πείνας.

Πρέσβευε Γέροντα γιά τούς ἀσθενεῖς. Γιατί ἐσύ δοκίμασες καί τόν πόνο καί τήν ἀσθένεια καί τήν ἐξορία καί ὅλα τά δεινά. Κι ἀφοῦ πρῶτος ἐσύ ἄντεξες ἱκέτευε τόν Θεό ν’ ἀντέξουμε καί μεῖς σ’ αὐτήν τήν ἀνηφόρα αὐτῆς τῆς ζωῆς. Νά ἀκολουθήσουμε τόν δρόμο πού ἀκολούθησες ἐσύ. Νά κρατήσουμε ἀνόθευτη τήν πίστη. Να πλημμυρίσουμε ἀπό τήν ἀγάπη, πού ἐσύ πλημμύρισες μέ τήν πλούσια δωρεά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία χαρίτωσε τήν ψυχή καί το σῶμα.

Πρέσβευε Γέροντα γιά ὅλον τόν κόσμο. Γιά ὅλους ἐκείνους πού ζητᾶνε σήμερα τήν μεσιτεία σου καί τήν ἱκεσία σου. Ἄς εἶναι αἰωνία σου ἡ μνήμη! Ἄς μᾶς συνοδεύουν οἱ εὐχές σου καί ἰδιαίτερα οἱ προσευχές σου, οἱ δραστικότατες προσευχές στόν θρόνο τοῦ Ἁγίου Θεοῦ. Καί ἄς ἔχουμε τήν εὐχή σου. Καί πολύ περισσότερο ἐγώ, πού ἔχω ἀνάγκη σ’ αὐτή τήν ἀκριτική περιοχή, πού μ’ ἔταξε ἡ Ἐκκλησία, γιά νά στέκομαι ὡς ἄκμων τυπτόμενος καί νά βαδίζω ἀκλινῶς σ’ ἐκεῖνα, τά ὁποῖα μοῦ παρέδωσε ἡ Ἐκκλησία. Ἀμήν!