Περιμένοντας τήν εὐλογημένη ὥρα

Μετά τήν ἀπόλυσή του ἀπό τό στρατό γύρισε στό χωριό του, στή Φαράκλα. Ὁ πατέρας του εἶχε ἤδη φύγει ἀπό τή ζωή, στίς 9 Φεβρουαρίου τοῦ 1949. Ὁ Ἰάκωβος ἄρχισε πάλι νά ἐργάζεται σκληρά σέ ὁποιαδήποτε δουλειά ἔβρισκε, στά χωράφια, στά ἐργοστάσια. Ἤθελε νά ἐξοικονομήσει καί τά ἀναγκαῖα χρήματα, γιά νά βοηθήσει καί τήν ἀδελφή του Ἀναστασία νά παντρευτεῖ. Τό εἶχε ὑποσχεθεῖ αὐτό στή μητέρα του καί μετά θά ἐκπλήρωνε αὐτό, τό ὁποῖο ποθοῦσε ἀπό τά παιδικά του χρόνια, νά γίνει δηλαδή Μοναχός.

Παράλληλα φρόντιζε τό ναό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ χωριοῦ καί ὅλα τά γύρω ἐκκλησάκια καί τά προσκυνητάρια. Καί ὁ κόσμος ἄρχισε καί πάλι νά καταφεύγει κοντά του, γιατί γνώριζε τή δύναμη τῆς προσευχῆς του.

Ἔτσι ὅταν μιά γυναίκα ἀρρώστησε −κυριεύτηκε ἀπό τό σατανά− οἱ συγγενεῖς της τοῦ ζήτησαν νά διαβάσει εὐχή γιά νά ἐλευθερωθεῖ. Ὁ Ἰάκωβος ἀρνήθηκε ἀρχικά, ἀφοῦ δέν ἦταν Ἱερέας. Οἱ παρακλήσεις ὅμως τῶν συγγενῶν ἦταν ἐπίμονες καί ἔτσι ἀναγκάστηκε νά διαβάσει τήν εὐχή. Ἡ γυναίκα ἐλευθερώθηκε ἀπό τό δαίμονα!

Τόν «ἀνάγκασαν», ἄλλη φορά, νά τελέσει σχεδόν μόνος του καί τό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Καί οἱ δύο Ἱερεῖς πού παρίσταντο, δέν μποροῦσαν λόγω τῶν προβλημάτων τῆς προχωρημένης ἡλικίας τους νά τελέσουν τό Μυστήριο. Ἐνδιάμεσα μόνο ἐπαναλάμβαναν κάτι ἀπό τίς εὐχές πού διάβαζε ὁ Ἰάκωβος. Ὅλα τά ἔκανε ὁ Ἰάκωβος.

Κάποια φορά, πού λειτούργησε ὁ παπα-Θεοδόσης, ὅταν πῆγε νά κοινωνήσει τόν κόσμο, τά χέρια του ἐξαιτίας τοῦ πάρκινσον τρέμανε πολύ. Φώναξε τότε τόν Ἰάκωβο νά τόν βοηθήσει. Καί ἐκεῖνος ἔκανε ὑπακοή καί μέ πολύ φόβο Θεοῦ κράτησε τό Ἅγιο Ποτήριο καί κοινώνησε τόν κόσμο.

Ὁ Ἰάκωβος, μετά τή δουλειά του, διακονοῦσε καθημερινά στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καί ὅλες τίς Κυριακές καί τίς μεγάλες γιορτές ἀπό τό πρωί στό Ἀναλόγιο. Ἡ ἄρθρωσή του πεντακάθαρη καί ἡ φωνή του μελωδικώτατη.