Μέ κάλεσε ὁ Δεσπότης Χριστός καί πρέπει νά πάω κοντά Του

«Νοέμβριο τοῦ 1991, ἤμουνα στό Μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ καί βοηθοῦσα στό μάζεμα τῆς ἐλιᾶς ἐκπληρώνοντας τό τάμα μου γιά κάποιο θαῦμα, πού μοῦ εἶχε κάνει ὁ Ἅγιος», γράφει σέ ἐπιστολή της ἡ κ. Ἑλένη Σούρα. «Στίς 13 τό βράδυ, βρισκόμασταν στήν παλιά τραπεζαρία προσκυνητές καί πατέρες τῆς Μονῆς. Ὁ Γέρων Ἰάκωβος τηλεφώνησε καί εὐχήθηκε στόν Σεβασμιώτατο Χαλκίδος γιά τήν ὀνομαστική του γιορτή. Στή συνέχεια μέ ρώτησε γιά τό πῶς πάει τό μάζεμα τῆς ἐλιᾶς.

Ἑλένη παιδί μου, μοῦ εἶπε, μή φύγεις, γιατί καί ἐγώ θά φύγω. Μέ κάλεσε ὁ Δεσπότης Χριστός καί πρέπει νά πάω κοντά Του.

Στά κλάματά μου καί τίς παρακλήσεις μου νά μήν φύγει μοῦ ἀπάντησε μέ αὐστηρότητα, πηγαίνοντας γιά τό κελλί του:

– Ὄχι παιδί μου. Ἔτσι πρέπει νά γίνει, πρέπει νά πάω κοντά Του.

Ἐκείνη τήν στιγμή μου πέρασε ὁ λογισμός: Τί θά γίνει ἡ ὑπόθεσή μου, πού εἴχαμε μιλήσει μέ τόν Γέροντα; Ἀμέσως γύρισε καί μοῦ εἶπε:

– Ἑλένη παιδί μου, ἡ δουλειά πού ἔχουμε μιλήσει θά γίνει, ὅπως εἴπαμε. Τό ἀνέθεσα στούς πατέρες τῆς Μονῆς.

Στενοχωρήθηκα γιά τόν λογισμό μου. Ὡστόσο τήν ἄλλη μέρα, μετά τήν Θεία Λειτουργία, νομίζοντας ὅτι αὐτά πού μοῦ εἶπε ὁ Γέροντας ἦταν ἕνας ἁπλός λόγος, δέν ἤθελα νά τό πιστέψω, δέν ἔκανα ὑπακοή καί ἔφυγα. Ἔκανα γρήγορα ὅ,τι μποροῦσα, γιά νά γυρίσω νά βοηθήσω στό μάζεμα τῆς ἐλιᾶς, ὅπως εἶχα ὑποσχεθεῖ στόν Γέροντα.

Στίς 21 τοῦ Νοεμβρίου, 12 τό βράδυ, μοῦ τηλεφώνησε ὁ σύζυγός μου, ὁ Δημήτρης καί μοῦ εἶπε ὅτι ὁ πατήρ Ἰάκωβος κοιμήθηκε. Τότε συνειδητοποίησα τήν ἀποκάλυψη, πού εἶχα ἀξιωθεῖ.

Κάθε φορά πού σκέφτομαι τήν ἀνυπακοή μου, θλίβομαι πολύ. Τοῦ ζητῶ συγγνώμη καί τόν παρακαλῶ νά ζητήσει ἀπό τόν Δεσπότη Χριστό νά ἐλεήσει καί μένα τήν ἁμαρτωλή».