14. Βοήθεια σέ στρατιώτη

«Εἶμαι εἴκοσι πέντε ἐτῶν, (θά μοῦ ἐπιτρέψετε τήν ἀνωνυμία) καί αὐτή τή στιγμή ὑπηρετῶ τήν θητεία μου στό Πολεμικό Ναυτικό, γράφει στίς 9.5.1994 ὁ κ. Γεώργιος Π., κάτοικος Πειραιᾶ. «Εἶχα ἀκούσει πολλά πρίν καταταγῶ γιά τόν Ἅγιο Γέροντα Ἰάκωβο. Πολλοί μοῦ εἶχαν πεῖ γιά τά θαυμαστά γεγονότα πού ἔζησαν, ὅταν τόν ἐπισκέφτηκαν. Δυστυχῶς, δέν ἀξιώθηκα νά τόν γνωρίσω ἀπό κοντά. Ὅμως, ἄν καί ἀνάξιος, ἡ ἀγάπη μου γιά τόν Ἅγιο Γέροντα εἶναι ὑπερβολική. Ἰδιαίτερα εὐτυχής ἔνοιωσα, ὅταν κάποιος φίλος μοῦ δώρισε μιά μικρή φωτογραφία τοῦ Ἁγίου Γέροντα, τήν ὁποία δέν ἀποχωρίζομαι ποτέ.

Ἐνθυμοῦμαι, κάποτε πονοῦσε ὑπερβολικά τό στομάχι μου καί σταυρώθηκα μέ τήν φωτογραφία του. Ἀμέσως θεραπεύτηκα. Καθόλη δέ τήν διάρκεια τῆς προπαιδεύσεώς μου (τριάντα ἑπτά ἡμέρες) ἐπικαλούμουν τόν Ἅγιο Γέροντα, καί ἔβλεπα πάντοτε τά θετικά ἀποτελέσματα τῆς ἀνάξιας προσευχῆς μου. Ἐπιτρέψτε μου νά σᾶς πῶ γιά τήν σημερινή δύσκολη ἡμέρα τῆς ζωῆς μου. Εἶμαι ἐκπαιδευόμενος ναυτονόμος καί σήμερα ἦταν ἡ μέρα πού θά ρίχναμε βολές μέ τέσσερα εἴδη ὅπλων. Ἡ ἀγωνία μου στό ἀποκορύφωμά της. Συνεχῶς ἀπ’ τό πρωί ἔκανα προσευχή καί ἤμουν ἀφοσιωμένος μόνο στήν προσευχή. Παράλληλα δέ ἡ μητέρα μου προσηύχετο στό σπίτι νά βοηθήσει ὁ Κύριος διά πρεσβειῶν τοῦ Ὁσίου π. Ἰακώβου ὅλα νά τελειώσουν καλῶς.

Πραγματικά λίγο πρίν πάρω θέση πρό τῶν ὅπλων ἐξαφανίστηκε τό ἄγχος καί ἡ ἀγωνία καί δέν κατάλαβα πότε ἔλαβα θέση καί τό πότε ἔριξα. Δόξασα ἐξ ὅλης καρδίας τόν Ἅγιο Θεό καί τόν Ἅγιό Του. Ἀγαπῶ ὑπερβολικά τόν ἅγιο Γέροντα Ἰάκωβο».