48. Νουθετεῖ τούς τέσσερις νέους

Τήν συνάντηση τοῦ ἰδίου καί τῶν φίλων του μέ τόν μακαριστό Γέροντα Ἰάκωβο στήν εἴσοδο τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσσου περιγράφει ὁ Μανώλης Κοτσιλιέρης.

«Εἴχαμε ξεκινήσει μιά παρέα τεσσάρων ἀτόμων νά πᾶμε στόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Ρῶσσο. Μᾶς τό εἶχε προτείνει ἡ Παναγιώτα, τό ’χε τάξει. Ξεκινήσαμε νά πᾶμε, γιατί τό θέλαμε ὅλοι.

Ὅταν φθάσαμε ἦρθε κάποιος Γέροντας στήν εἴσοδο τῆς ἐκκλησίας ντυμένος, ὅπως ἁρμόζει σέ ἕναν Ἱερέα καί μᾶς πρότεινε νά μᾶς μιλήσει. Πολύ εὐγενικά μᾶς ζήτησε, ἄν θέλουμε, νά τόν ἀκούσουμε καί μαζευτήκαμε καί οἱ τέσσερις γύρω του καί μᾶς εἶπε ὁρισμένα πράγματα, τά ὁποῖα ἦταν ἐνδιαφέροντα. Φάνηκε πώς τόν ἐνδιέφερε νά μᾶς μάθει πῶς πρέπει νά πηγαίνουμε νά ἐξομολογούμαστε, σέ τί ἀνθρώπους καί ὅτι γενικότερα ἡ ἐξομολόγηση εἶναι κάτι τό ὄμορφο καί βοηθάει νά καθαρίσει ἡ ψυχή μας.

Συνήθως, ὅταν συζητᾶς μέ κάποιον ἄνθρωπο, ὅσο προσφιλής, ἀγαπητός κι ἄν εἶναι, ἄν αἰσθανθεῖς κάπου τήν ἀναπνοή του ἤ θα τραβηχτεῖς ἤ κάπως θά κρατήσεις τήν δική σου ἀναπνοή. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση τό γεγονός ὅτι ἤθελα νά ἀναπνέω τήν ἐκπνοή τοῦ Γέροντα! Μοῦ ἄρεσε αὐτό τό συναίσθημα!

Κάποια στιγμή στήν ἀρχή πού μᾶς μιλοῦσε γιά τήν ἐξομολόγηση, αἰσθάνθηκα ἀμηχανία καί ἔπιασα τά χέρια μου, ὅπως κάνει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν νιώθει ἀμηχανία. Γύρισε ὁ Γέροντας καί μοῦ ἔπιασε τά χέρια, σάν νά τό καταλάβαινε, σάν νά μοῦ ἔλεγε νά νιώσω καλύτερα.

Γυρνώντας μέ τά παιδιά ἀπό τήν ἐκδρομή μας, ἀφοῦ κάναμε τό μπάνιο μας αἰσθάνθηκα ἀδιαθεσία. Σταματήσαμε σέ κάποιο χωριουδάκι πρίν τή Χαλκίδα, σ’ ἕνα περίπτερο νά πάρω ἕνα ντεπόν. Μοῦ λέει η Παναγιώτα:

Εἶδα ἕνα φαρμακεῖο ἀνοιχτό πιό πίσω.

Γιατί νά τρέχουμε πιό πίσω, ἀφοῦ ἔχουμε σταματήσει ἀκριβῶς ἔξω ἀπό τό περίπτερο, τῆς ἀπαντῶ.

Παρ’ ὅλα αὐτά σηκώθηκε καί πῆγε στό φαρμακεῖο. Τήν ἀκολούθησα κι ἐγώ. Στό φαρμακεῖο ἦταν ἡ κ. Φωτεινή, ἄν θυμᾶμαι καλά τό ὄνομά της. Ἐκείνη τήν ὥρα ἀφήνει κάτω ἕνα βιβλίο, στό ἐξώφυλλο τοῦ ὁποίου ἦταν ὁ πατήρ Ἰάκωβος!

Γυρνάω στήν Παναγιώτα καί τῆς λέω:

– Νά, ὁ πατέρας πού μᾶς μίλησε τό πρωί τόσο ἁπλά.

Καί ἐκείνη συμφωνεῖ μαζί μου.

Κατ’ εὐθείαν γυρνάει ἡ φαρμακοποιός καί μᾶς ρωτάει γιά ποιόν μιλᾶμε. Τῆς δείχνω τήν φωτογραφία τοῦ βιβλίου. Ἐκείνη μᾶς δείχνει κι ἄλλες πολλές φωτογραφίες πού ὑπῆρχαν πάνω στό γραφεῖο καί μιά κορνίζα πού ὑπῆρχε ἀκριβῶς πίσω ἀπό ἐκεῖ πού καθόταν. Ἀναγνωρίζουμε σέ ὅλες τόν ἴδιο Γέροντα πού μᾶς μίλησε στόν Ἅγιο Ἰωάννη.

Ἡ κ. Φωτεινή παθαίνει σόκ. Καί μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ὁ Γέροντας ἔχει κοιμηθεῖ ἐδῶ καί ἀρκετά χρόνια! Τό ἴδιο σόκ παθαίνουμε κι ἐμεῖς. Φωνάζουμε τά παιδιά, πού ἦταν μέσα στό αὐτοκίνητο. Ἐρχόμαστε ὅλοι μέσα καί ἐπικοινωνοῦμε μέ τό Μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ. Οὔτε κἄν εἴχαμε καταλάβει ὅτι αὐτό τό γεγονός τό εἴχαμε ζήσει μόνο ἐμεῖς οἱ τέσσερις. Συνειδητοποιήσαμε ὅτι πρέπει νά τόν βλέπαμε ἐκείνη τή στιγμή μόνο ἐμεῖς καί ὄχι τά ἄτομα πού περιφέρονταν γύρω μας.

Ἐντύπωση μᾶς ἔκανε τό γεγονός ὅτι δέν ἀκούσαμε ἀπό τόν Γέροντα τίς συνηθισμένες νουθεσίες, ἀλλά προσπάθησε νά μᾶς ὁδηγήσει στήν ἐξομολόγηση καί χαρακτηριστικά μᾶς τόνισε:

– Ὅπως ψάχνεις νά βρεῖς καλό γιατρό, ὅταν ἔχεις κάποιο πρόβλημα, ἔτσι πρέπει νά ψάξεις νά βρεῖς ἕναν καλό πνευματικό».