57. Θεραπεία ἀπό καρκίνο

Ἡ κ. Ἑλένη Μπιμπισίδου-Σταματοπούλου πού ζεῖ στίς Βρυξέλλες μᾶς ἔγραψε τόν Αὔγουστο τοῦ 2001:

«Στό Βέλγιο τόν Νοέμβριο τοῦ 2000 διεγνώσθη στόν σύζυγό μου Ἀναστάσιο ὅτι πάσχει ἀπό καρκίνο στομάχου. Χειρουργήθηκε καί στήν συνέχεια ὑποβαλλόταν σέ χημειοθεραπεῖες. Μᾶς ἐπισκέφθηκε ἡ μητέρα μου ἀπό τήν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία μᾶς ἔφερε λαδάκι καί ἁγίασμα τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ καθώς καί ἕνα βιβλίο τοῦ πατρός Ἰακώβου.Ἡ κατάστασή του δέν ἦταν καλή. Εἶχε συνέχεια ἐπιπλοκές.

Τό Πάσχα, ἐνῶ βρισκόμουν στήν ἐκκλησία, εἶδα σέ ὅραμα ἕνα ἀνδρικό χέρι νά μπαίνει στήν κοιλιά τοῦ συζύγου μου καί νά βγάζει τόν καρκίνο ἀπό τήν περιοχή ἐκείνη. Τήν δεύτερη Κυριακή εἶδα πάλι νά καθαρίζει τήν περιοχή τό ἴδιο ἀνδρικό χέρι, καί τήν Τρίτη Κυριακή τό ἴδιο χέρι νά κάνει τό ἴδιο καί στή συνέχεια νά ἀλείφει τήν περιοχή μέ λαδάκι. Ὅταν ἐπέστρεψα στό σπίτι ἔβαλα λαδάκι στήν περιοχή, πού εἶχε χειρουργηθεῖ ὁ σύζυγός μου. Μέχρι τότε δέν εἶχα βάλει. Τό βράδυ στόν ὕπνο μου, εἶδα ὅτι βρισκόμουν σ’ ἕνα λεωφορεῖο καί ὅτι αὐτό ἀνέβαινε σέ κάτι βουνά καί ὑπῆρχαν ὅλο στροφές. Καί κάποια στιγμή εἶδα ἕναν Ἱερέα πού μοῦ χαμογέλασε. Τό εἶπα σέ μιά φίλη μου καί ἐκείνη μοῦ εἶπε ὅτι κάποιος Ἅγιος μᾶς ἐπισκέφθηκε.

Ἄρχισα τότε νά ψάχνω. Βλέποντας τό βιβλίο πού μᾶς εἶχε φέρει ἡ μητέρα μου εἶδα στό ἐξώφυλλο τόν π. Ἰάκωβο καί διεπίστωσα ὅτι αὐτός ἦταν πού μοῦ χαμογέλασε.

Ἀπό τότε οἱ ἐξετάσεις τοῦ συζύγου μου εἶναι καλές, ἔχει βάλει κιλά καί νιώθει καλά. Σᾶς γράφω, γιά νά χαρεῖτε καί ἐσεῖς γιά το θαῦμα πού μᾶς ἔγινε, ἀλλά καί γιά νά μνημονεύετε τά ὀνόματά μας».