70. Ἐκπλήρωσε τήν ἐπιθυμία μου νά μή χειρουργηθῶ

Ἡ κυρία Τιμόκλεια Κωστίνη, κάτοικος Μεταμορφώσεως Ἀττικῆς στίς 6-4-2009, μεταξύ ἄλλων, μᾶς ἔγραψε καί τά ἀκόλουθα:

«Σέ ἡλικία τριάντα ἑπτά ἐτῶν, τό 1994, ἄρχισαν πολύ σοβαρά προβλήματα στήν ὑγεία μου καί μπῆκα σέ ἕνα μεγάλο ἀγώνα μέ εἰσαγωγές σε νοσοκομεῖα, ἐξετάσεις, θεραπεῖες, φαρμακευτικές ἀγωγές καί πολλά ἄλλα. Δόξα τῷ Θεῷ, μέ τήν δύναμη πού μοῦ ἔδινε ὁ ἴδιος, τά ἀντιμετώπιζα ὅλα μέ θάρρος, χωρίς νά λυγίζω καί ἀγωνιζόμενη νά γίνω σωστή χριστιανή καί ὄχι κατ’ ὄνομα πού ἤμουν πρίν. Ἔτσι «καλά» πορευόμουν μέχρι τό 2000, ὁπόταν ἡ γυναικολόγος μου μοῦ εἶπε ὅτι πρέπει νά χειρουργηθῶ σύντομα, κάνοντας ὁλική ἀφαίρεση, λόγω τῶν πολλαπλῶν κύστεων μέ τή μεγαλύτερη δεκαπέντε ἑκατοστά καί τῶν ἰνομυωμάτων πού εἶχα, καί ὅτι ἄν δέν χειρουργηθῶ θά θέσω σέ κίνδυνο τήν ζωή μου. Μοῦ καθόρισε καί τό ραντεβοῦ γιά τόν Ὀκτώβριο μήνα. Παρ’ ὅλα αὐτά ἐγώ δέν ἔπρεπε νά χειρουργηθῶ, γιατί ὑπέφερα ἀπό δύο ἀνίατες, σκληρές, βασανιστικές παθήσεις, τόν ἐρυθηματώδη λύκο καί τήν ρευματοειδή ἀρθρίτιδα. Ὁ γιατρός πού μέ παρακολουθοῦσε μοῦ δήλωσε ὅτι, ἄν χειρουργηθῶ, πιθανότατα θά ἐπιδεινωνόταν ἡ κατάστασή μου. Ὁ πνευματικός μου, ὁ Γέρων Μακάριος ὁ Ἁγιαννανίτης, ἦταν κι αὐτός ἀντίθετος μέ τήν ὁλική ἀφαίρεση καί γενικά μέ τήν ἐπέμβαση.

Ἕνας πνευματικός ἀδελφός μου μέ συνεβούλευσε νά ἔρθω στήν Μονή τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ καί νά καθίσω νά τά πῶ ὅλα στόν Γέροντα Ἰάκωβο. Ὄντως τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2000 ἦρθα καί κάθισα πολλή ὥρα στόν τάφο του. Τοῦ εἶπα ὅλα ὅσα μοῦ βάρυναν τήν ψυχή μου, τό πρόβλημά μου καί τοῦ ζήτησα νά μοῦ πεῖ τί νά κάνω. Τοῦ μίλησα λές καί τόν εἶχα μπροστά μου μέ τήν πεποίθηση ὅτι αὐτός πραγματικά θά δώσει λύση, ὄχι νά μέ κάνει καλά, δέ ζήτησα αὐτό ὄχι μόνο ἀπό τόν Γέροντα Ἰάκωβο ἀλλά οὔτε καί ἀπό τόν Κύριο, διότι ἐγώ κατάλαβα ὅτι ὁ Θεός παραχώρησε νά ἀρρωστήσω γιά νά Τόν γνωρίσω καί νά πάω πιό κοντά Του, ὁπότε μέ εὐχαριστεῖ πού ἔχω αὐτό τό πρόβλημα ὑγείας, ὅσο καί ἄν αὐτό φαίνεται παράξενο. Δέν θέλω νά γίνω καλά, ἄς εἶμαι ἔτσι ὅπως εἶμαι τώρα, δέν μέ ἐνοχλεῖ. Ὁ Γέροντας Ἰάκωβος ὅμως μέ ἄκουσε καί ἐκπλήρωσε τήν ἐπιθυμία μου νά μήν χειρουργηθῶ.

Δέν πρόλαβα νά ἐπιστρέψω στό σπίτι μου καί μιά ἀκατάσχετη αἱμορραγία μέ ταλαιπώρησε γιά μιά ἑβδομάδα περίπου. Τότε πῆγα στή γυναικολόγο, ἡ ὁποία πρότεινε τήν ἐπίσπευση τῆς ἐπέμβασης, ἐγώ ὅμως ζήτησα νά κάνω ἄλλον ἕναν ὑπέρηχο. Δέκα ἡμέρες μετά τήν ἐπίσκεψή μου στόν Γέροντα Ἰάκωβο καί ἡ ἀπάντηση ἦταν ὅτι ἔχουν μειωθεῖ οἱ κύστες καί τά ἰνομυώματα. Ἡ γυναικολόγος δέν πίστευε, νόμιζε ὅτι κάποιο λάθος ἔγινε καί πρότεινε ἐπανάληψη τῆς ἐξέτασης. Πράγματι μοῦ ἔγραψε τήν ἐξέταση ἀλλά μετά ἀπό μιά ἑβδομάδα ἐγώ πάλι αἱμορραγοῦσα. Μόλις σταμάτησε ἡ αἱμορραγία ἐπανέλαβα τόν ὑπέρηχο, ἀφοῦ πλησίαζε καί ἡ μέρα τοῦ χειρουργείου. Τί ἔκπληξη! Ὅλα πεντακάθαρα, δέν εἶχα τίποτα! Ἐπισκέφτηκα τήν γιατρό, γιά νά τῆς ἀνακοινώσω ὅτι ἔγινε θαῦμα μέ τήν ἐπέμβαση τοῦ Γέροντος Ἰακώβου.

Εὐχαριστῶ μέσα ἀπό τήν καρδιά μου τόν Γέροντα Ἰάκωβο καί ἀπό κοντά, ἐρχόμενη στό Μοναστήρι σας, καί συνεχῶς ἀπό μακριά. Τώρα πλέον ζῶ μέ τόν ἐρυθηματώδη λύκο καί τήν ρευματοειδῆ ἀρθρίτιδα καί ὅλες τίς παρενέργειές τους, χωρίς νά ἀγωνιῶ γιά τίποτα ἄλλο παρά γιά τό ἄν ὁ Κύριος θά μέ δεχθεῖ κοντά του.

Νά προσεύχεσθε γιά μένα τήν ἁμαρτωλή. Ὁ Θεός νά σᾶς ἔχει καλά».