75. Δυό χέρια μέ κράτησαν

«Καλοκαίρι τοῦ 2000, ἤμουνα εἴκοσι χρονῶν φοιτήτρια», γράφει ἀπό τήν Λάρνακα τῆς Κύπρου τό 2013 ἡ κ. Παντελίτσα Καραολῆ-Παπακώστα.

Μέ συμφοιτήτριές μου, κανονίσαμε νυκτερινή ἔξοδο. Στήν ἐπιστροφή θά παίρναμε ταξί. Στήν παρέα ἦταν κι ἕνας νεαρός, συγχωριανός τῆς φίλης μου, ὁ ὁποῖος προσφέρθηκε νά μᾶς πάρει. Ἤμασταν πέντε κορίτσια. Αὐτός φαίνεται ἤθελε νά μᾶς ἐντυπωσιάσει καί ἔτρεχε. Καθόμουνα στήν πίσω κεντρική θέση τοῦ αὐτοκινήτου, χωρίς νά φοράω ζώνη ἀσφαλείας, ἀφοῦ ἤμαστε καί τά πέντε κορίτσια πίσω.

Ἐκεῖνο τό διάστημα διάβαζα τόν βίο τοῦ Γέροντα Ἰακώβου Tσαλίκη κι ἔτσι ἄρχισα νά τόν παρακαλῶ νά μᾶς προσέχει. Τό φανάρι ἦταν κόκκινο, τό εἶδα ἀπό μακριά, ὁ νεαρός δέν ἐλάττωνε ταχύτητα καί κατάλαβα ὅτι δέν θά σταματοῦσε. Τότε ἄρχισα νά παρακαλῶ πιό θερμά τόν Γέροντα νά μᾶς προσέχει. Περάσαμε μέ κόκκινο καί χτυπήσαμε πάνω σ’ ἕνα ἄλλο αὐτοκίνητο. Ἔκλεισα τά μάτια μου καί ἔνοιωσα ἔντονα δυό χέρια νά μέ κρατοῦν σφιχτά στήν θέση μου! Ἐάν δέν ἦταν αὐτά τά χέρια, σίγουρα θά ἐκσφενδονιζόμουν στό μπροστινό γυαλί τοῦ αὐτοκινήτου. Τά δύο αὐτά χέρια ἦταν τοῦ Γέροντα, γιατί τόν εἶδα μπροστά μου, πράο, ἥσυχο, μέ κλειστά μάτια. Κατάλαβα ὅτι μέ ἔσωσε. Κανείς δέν ἔπαθε τίποτα! Δόξα τῷ Θεῷ! Εὐχαριστῶ Γέροντά μου!».