27. «Νά ἔχουμε ὑπακοή, ταπείνωση, καί ἀγάπη στήν ψυχή μας»

Ἡ ὑπακοή εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀρετή, ὑπακοή στό Θεό. Ὅταν πῆγε ὁ νομικός στό Χριστό, δέν τοῦ εἶπε «Τάς ἐντολάς τήρησε»;

Νά ἔχουμε ὑπακοή, ταπείνωση, νά ἔχουμε ἀγάπη στήν ψυχή μας μέσα. Χωρίς ἀγάπη δέν μποροῦμε νά σωθοῦμε.

Ἐπίσης, παιδιά μου, λέει ὁ Χριστός μας, ποιός εἶναι ἐκεῖνος ὁ πατέρας πού θά ζητήσει τό παιδί ἄρτον καί θά τοῦ δώσει λίθον, πέτρα;

Ὅ,τι ζητήσουμε μέ τήν προσευχή μας, μέ πίστη, ἀπό τόν Οὐράνιο Πατέρα μας θά λάβουμε. Αἰτεῖτε καί δοθήσεται, λέγει ὁ Χριστός μας. Τά πάντα γίνονται μέ τήν ὑπακοή, ἀλλά προσευχόμεθα, ὅμως, νά μᾶς προσθέσει καί πίστη.

Παιδιά μου, καί ἐμεῖς μέ τήν ταπείνωσή μας, μέ τήν προσευχή μας, μέ τήν ὑπακοή μας, μέ τήν ἀγάπη, μέ τήν πραότητα, μέ τήν ὑπομονή μας περνοῦμε τίς ἡμέρες μας στά Ἱερά Μοναστήρια.

Βλέπουμε καί τόν κόσμο, πονεμένες μητέρες πού χάνουν τά παιδιά τους, ἄλλοι χωρίζουν, παιδιά μου, ἄλλους τούς πειράζει ὁ σατανάς. Ἄλλοι ἀπό ἐδῶ, ἄλλοι ἀπό ἐκεῖ, ἄλλοι δέν κάνουν παιδιά καί ἔχουν καημούς, ἄλλων τά παιδιά τους ἔχουν μπλέξει δεξιά καί ἀριστερά. Ἄλλα μέ ἕνα σκουλαρίκι στό αὐτί, μοῦ γράφει μία μάνα, ἄλλοι στά ναρκωτικά. Διαβολικά πράγματα.

Νά πᾶτε, παιδιά μου, ὅσοι δύνασθε νά ἐπανδρώσετε τά ἱερά Μοναστήρια καί νά ὑμνεῖτε τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ, μέρα καί νύκτα.

Εὐχόμαστε ὁ Κύριος νά μᾶς παραλάβει τήν ψυχή μας, στίς σκηνές Ἁγίων νά μᾶς κατατάξει.

Ἐγώ ὅταν ἤμουνα στόν κόσμο ξέρεις τί μοῦ εἶπε ὁ πατέρας μου, παιδιά μου; Θά γίνεις εἴκοσι χρονῶν καί θά σέ πάω ἐγώ στόν μπαρμπέρη, τόν κουρέα δηλαδή. Εἶχα τέτοια ὑπακοή στούς γονεῖς μου, στόν πατέρα μου, ἔγινα εἴκοσι χρονῶν καί μέ πῆγε ὁ πατέρας στόν κουρέα. Ἀκοῦς τί ὑπακοή εἶχα; Δέν θά πᾶς νά μάθεις γράμματα μοῦ λέει, δέν θά πᾶς στό γυμνάσιο στή Χαλκίδα, στό πανεπιστήμιο καί νά σέ πάρει μετά ἕνας ἰδιώτης. Θά μείνεις, παιδί μου, ἐδῶ πέρα, ὅπως ἐργάζομαι ἐγώ, θά κουβαλᾶς πέτρες καί λάσπη. Ἐργαζόμουν ἀπό δέκα χρονῶν παιδάκι. Ἔκανα ὑπακοή στούς γονεῖς μου. Τό θέλημά μου τό ἔκοβα καί χωρίς τήν ἐντολή τῶν γονέων μας δέν κάναμε τίποτα.