61. «Οὐκ ἔστιν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καί πόσις»

Πέρυσι, σάν καί σήμερα μᾶς πῆρε τηλέφωνο ὁ πατήρ Βασίλειος Οἰκονόμου, ἕνας ἱεροκήρυκας τῆς Χαλκίδας, καί μᾶς λέγει:

Πάτερ Ἡγούμενε, τί θά φᾶτε, πάτερ, τί θά φᾶτε τό βράδυ;

Πάτερ, ἀπ’ ὅλα τά καλά ἔχουμε.

Τί ἔχετε;

Πατάτες βραστές ἔχουμε, λίγο τυράκι, κανένα αὐγό, θά περάσουμε τή βραδιά.

Ναί, ἀλλά τώρα τρῶνε πίτες, τρῶνε ψάρια τρῶνε…

Ἔ, καλά τώρα χορτάσαμε.

Ναί, ἀλλά θές νά σοῦ πῶ κάτι;

Ναί, πάτερ μου, τί θά πεῖς;

Πῆγε, λέει, ἕνας γύφτος στό Ἅγιον Ὄρος –τά ἔλεγε τά ἀστεῖα του αὐτός ὁ πάτερ– τήν ἑβδομάδα τῆς Τυρινῆς καί νόμισε ὅτι καλοπερνοῦσαν οἱ καλόγεροι.

Ἔ, τρώγανε οἱ ἄνθρωποι, μέ συγχωρεῖτε, ἔ δέ θά σκίσουν καί τήν κοιλιά τους νά τά βάλουν ὅλα μέσα, ἀλλά φάγανε οἱ ἄνθρωποι, γιά νά ζήσουν, γιατί ἔρχονται τώρα οἱ ἑβδομάδες τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.

Καθαρά Δευτέρα ξημέρωσε, τίποτα, σιωπή, νηστεία, προσευχές, μετάνοιες, κλεισμένοι οἱ μοναχοί στά κελιά τους πεθάναν στίς προσευχές. Καθαρά Τρίτη τά ἴδια. Καθαρά Τετάρτη πῆγαν οἱ Πατέρες κάναν τήν Προηγιασμένη καί μετά τό μεσημέρι ὁ γύφτος ἀπό τήν πείνα ἔπεσε κάτω καί λιποθύμησε. Ἐκείνη τή στιγμή περνοῦσε ὁ φούρναρης μέ ζεστά ψωμιά. Πῆραν, λέει, οἱ πατέρες ἕνα καρβέλι καί τό βάλανε πάνω στή κοιλιά τοῦ γύφτου Καί αὐτός λέει:

Ὄχι ἀπέξω νά τό βάλετε, ἀλλά μέσα στήν κοιλιά, ὄχι ἀπέξω, ἀλλά ἀπό μέσα νά τό βάλετε τό καρβέλι.

Ἀκοῦς, πάτερ μου, τί εἶπε, νά μήν πάθεις κι ἐσύ τό ἴδιο.

Δέν παθαίνω, πάτερ μου.

Λέγω, μᾶς βοηθάει ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου. Ἡ νηστεία ὠφελεῖ.

«Οὐκ ἔστιν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καί πόσις», λέει τήν πρώτη Κυριακή τῶν νηστειῶν τό δοξαστικό.

Εὐχόμεθα, ὁ Ἅγιος νά εἶναι προστάτης καί βοηθός σας! Καλές Ἀπόκριες καί καλή Σαρακοστή. Καλῶς ἤρθατε στόν Ἅγιο καί πάντοτε νά ἔρχεστε στήν Ἁγία Μονή καί στίς ἐκκλησίες νά πηγαίνετε στίς ἐνορίες σας.