Ἡ μοναχική ζωή εἶναι μία ζωή ἐξαίσια

Μεγάλο πράγμα ἡ μοναχική ζωή! Πολύ μεγάλο. Μεγάλη, ὑψηλή ζωή, θεία ζωή, ποιητική ζωή. Εἶναι μία ζωή ἐξαίσια. Ὁ μοναχός μπορεῖ νὰ βρίσκεται στὴ γῆ, ἀλλὰ ταξιδεύει πάνω μὲ τ' ἄστρα, μέσα στὸ ἄπειρο. Ζεῖ μὲ τὴ φαντασία τὸν Θεό, τὸν οὐρανό. Ζεῖ μία ζωή ἐξαίσια. Αὐτὴ τὴ ζωὴ τὴ λένε ἀγγελικὴ καὶ εἶναι ἀγγελικὴ. Εἶναι ὄντως τέτοια.

Γιὰ νὰ τὴ ζεῖ, ὅμως, σωστὰ ὁ μοναχός, πρέπει νὰ ἔχει μοναχικὴ συνείδηση. Κι αὐτὸ θὰ τὸ πετύχει μὲ τὴ στροφή του ἐξ ὀλοκλήρου στὸν Θεό καὶ στὸ σκοπὸ ποὺ ἔχει βάλει. Ζεῖ μὲ τὴ σιωπὴ, τὴ νοερὰ προσευχὴ, τὴν ἄσκηση, τὴν ὑπακοή. Πρέπει νὰ ἀποθάνει γιὰ ὅλα, γιὰ νὰ ζεῖ ἐν Χριστῷ. Ξυπνάει μὲ λαχτάρα, κάνει τὸν κανόνα του, τρέχει στὶς ἀκολουθίες, στὰ διακονήματα. Μία εἶναι ἡ ἔγνοια του, πῶς θ' ἀρέσει στὸν Θεό, πῶς θὰ ὑπηρετήσει τὸν Θεό, πῶς θὰ γίνει αἴτιος νὰ δοξάζεται τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Πάντα ἔχει στὸ νοῦ του τὶς ὑποσχέσεις ποὺ ἔδωσε, ὅταν ἔγινε μοναχός, ἐνώπιον τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Γι' αὐτό συχνά διαβάζει τὸν Κανόνα τῆς Μοναχικῆς Κουρᾶς μὲ προσοχή. Δὲν χαλάει τὴν τάξη καὶ τὴ σειρά τοῦ μοναστηριοῦ. Τηρεῖ ὅλους τοὺς κανονισμοὺς.

Γιὰ νὰ προκόψει κανεὶς στὸ μοναστήρι, πρέπει ν' ἀγωνίζεται χωρὶς νὰ πιέζεται ἀπὸ κανέναν. Ὅλα μὲ χαρὰ καὶ προθυμία, ὄχι ἀναγκαστικά. Ὁ μοναχὸς δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ πιέζεται νὰ κάνει κάτι μηχανικά καὶ ἀγχωμένα. Ὅ, τι κάνει, τὸ κάνει μονάχα ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν οὐράνιο Νυμφίο, ἀπὸ θεῖο ἔρωτα. Ὄχι νὰ βάζει στὸ νοῦ του τὴν κόλαση ἢ τὸ θάνατο. Ὁ μοναχισμὸς δὲν πρέπει νὰ εἶναι φυγὴ ἀρνητική, ἀλλὰ φυγὴ θείου ἔρωτος, θείας λατρείας.

Ὅλο τὸ μυστικὸ εἶναι ἡ προσευχή, τὸ δόσιμο, ἡ ἀγάπη στὸν Χριστό. Ἡ μοναχικὴ ζωὴ εἶναι ζωὴ χαρισάμενη. Πρέπει νὰ γλυκαθεῖ ὁ μοναχὸς στὴν προσευχή, νὰ ἐλκυσθεῖ ὑπὸ τῆς θείας ἀγάπης. Δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ στὸ μοναχισμό, ἂν δὲν γλυκαθεῖ στὴν προσευχή. Ἄμα αὐτὸ δὲν γίνει, πάει, δὲν μπορεῖ νὰ καθίσει στὸ μοναστήρι.

Ἀλλ' αὐτὸ ποὺ τὸν κρατὰ στὸ μοναστήρι μαζὶ μὲ τὴν προσευχή εἶναι καὶ ἡ ἐργασία καὶ τὸ ἐργόχειρο. Δὲν εἶναι ἄλλο ἡ δουλειά καὶ ἄλλο ἡ προσευχή. Ἡ ἐργασία δὲν ἐμποδίζει τὴν προσευχή, ἀντίθετα τὴν ἐνισχύει καὶ τὴν κάνει πιὸ καλή. Εἶναι θέμα ἀγάπης. Ἡ ἐργασία, μάλιστα, εἶναι σὰν νὰ προσεύχεται κανεὶς, σὰν νὰ κάνει μετάνοιες. Ἡ ἐργασία εἶναι εὐλογία. Γι' αὐτὸ βλέπομε ὅτι τοὺς μαθητὲς Του ἀλλὰ καὶ τοὺς προφήτες Του ὁ Χριστὸς τοὺς καλοῦσε τὴν ὥρα ποὺ ἐργάζονταν, ἐπὶ παραδείγματι, τὴν ὥρα ποὺ κάποιος ψάρευε ἢ ἔβοσκε τὰ πρόβατά του.

Ἡ χαρὰ τοῦ μοναχοῦ εἶναι νὰ μπεῖ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στὴν Ἐκκλησία, στὴν Ἁγία Τριάδα, στὸν Χριστό. Ἐνοῦται μὲ τὸν Χριστό, σκιρτάει ἡ καρδιά του, πληροῦται χάριτος. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ χαρὰ του, εἶναι ἐνθουσιασμός, εἶναι ἐλπίδα, εἶναι ἀγάπη. Τί νὰ σᾶς πῶ! Ἐγώ, μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐπῆγα ἐκεῖ πέρα, στὸ Ἅγιον Ὄρος... Τί ζωή, τί ἀγάπη, τί εὐλάβεια, τί λαχτάρα, τί ὑπακοή, τί προσευχή! Πῶς ζούσαμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο μὲ τὸ μειδίαμά του, μὲ τὴν ἀγάπη του! Πῶ, πῶ, οὐράνια πολιτεία!

Ὁ ἀσκητὴς ποὺ πάει στὴν ἐρημία ὅλα τὰ θυσιάζει, καὶ τὴν ἀνάπαυσή του, ἀρκεῖ νὰ ἐπιτύχει τὸν τρόπο ἔτσι νὰ αἰσθανθεῖ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, νὰ βρεθεῖ στὴ θαλπωρὴ τοῦ Χριστοῦ, στὴν ἀγκάλη τοῦ Χριστοῦ· νὰ ἐνωθεῖ, νὰ αἰσθανθεῖ τὴ συντροφιά μὲ τὸν Θεό, τὴν ἕνωσή του μὲ τὸν Θεό· νὰ γίνει ἕνα μὲ τοὺς ἄλλους, ὅπως ἡ Ἁγία Τριάδα, ὅπως τὰ τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος ποὺ εἶναι ἕνα. Ἔτσι φεύγει ἀπ' τὸν κόσμο αὐτὸν ὄχι ἀπελπισμένος. Κάθεται ἐκεῖ, βασανίζεται, ἀλλὰ δὲν φεύγει ἀπελπισμένος. Φεύγει πολὺ παρηγορημένος καὶ μὲ μεγάλη συντροφιά. Καὶ συντροφιά του εἶναι ὅλη ἡ φύση, καὶ τὰ πουλιά καὶ τὰ ζῶα, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι, οἱ μάρτυρες καὶ οἱ ἄγγελοι. Καὶ κυρίως ἡ συντροφιά του εἶναι ἡ Παναγία μας μὲ τὸν Υἱό της.