Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν ἀδελφὸ καλλιεργεῖ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό

Ἕνα εἶναι τὸ ζητούμενο στὴ ζωή μας, ἡ ἀγάπη, ἡ λατρεία στὸν Χριστό καὶ ἡ ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας. Νὰ εἴμαστε ὅλοι ἕνα μὲ κεφαλή τὸν Χριστό. Ἔτσι μόνο θ' ἀποκτήσομε τὴν χάρι, τὸν οὐρανό, τὴν αἰώνια ζωή.

Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν ἀδελφὸ καλλιεργεῖ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό. Εἴμαστε εὐτυχισμένοι, ὅταν ἀγαπήσομε ὅλους τοὺς ἀνθρώπους μυστικά. Θὰ νιώθομε τότε ὅτι ὅλοι μᾶς ἀγαποῦν. Κανεῖς δὲν μπορεῖ νὰ φθάσει στὸν Θεό, ἂν δὲν περάσει ἀπ' τοὺς ἀνθρώπους. Γιατί, «ὁ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ὃν ἑώρακε, τὸν Θεόν, ὃν οὐχ ἑώρακε, πῶς δύναται ἀγαπᾶν;». Ν' ἀγαπᾶμε, νὰ θυσιαζόμαστε γιὰ ὅλους ἀνιδιοτελῶς, χωρὶς νὰ ζητᾶμε ἀνταπόδοση. Τότε ἰσορροπεῖ ὁ ἄνθρωπος. Μιὰ ἀγάπη ποὺ ζητάει ἀνταπόδοση εἶναι ἰδιοτελῆς. Δὲν εἶναι γνήσια, καθαρή, ἀκραιφνής.

Νά τούς αγαπάτε και νά τούς συμπονάτε όλους. «Καί είτε πάσχει εν μέλος, συμπάσχει πάντα τα μέλη· ύμεις δέ έστε μέλη Χριστού και μέλη εκ μέρους». Αυτό είναι Εκκλησία: εγώ, εσύ, αυτός, ό άλλος νά αισθανόμαστε ότι είμαστε μέλη Χριστού, ότι είμαστε ένα. Η φιλαυτία είναι εγωισμός. Νά μή ζητάμε, «εγώ νά σταθώ, εγώ νά πάω στον Παράδεισο», αλλά νά νιώθουμε για όλους αυτή την αγάπη. Καταλάβατε; Αυτό είναι ταπείνωση.

Έτσι, αν ζούμε ενωμένοι, θα είμαστε μακάριοι, θα ζούμε στον Παράδεισο. Ο κάθε διπλανός μας, ό κάθε πλησίον μας είναι «σάρξ εκ της σαρκός μας». Μπορώ ν' αδιαφορήσω γι' αυτόν, μπορώ νά τον πικράνω, μπορώ νά τον μισήσω; Αυτό είναι τό μεγαλύτερο μυστήριο της Εκκλησίας μας. Νά γίνομε όλοι ένα εν Θεό. Αν αυτό κάνομε, γινόμαστε δικοί Του. Τίποτα καλύτερο δεν υπάρχει απ' αυτή την ενότητα. Αυτό είναι ή Εκκλησία. Αυτό είναι ή Ορθοδοξία. Αυτό είναι ό Παράδεισος. Ας διαβάσαμε απ' τον Ευαγγελιστή Ιωάννη την Αρχιερατική Προσευχή. Προσέξτε τούς στίχους: «ίνα ώσιν εν, καθώς ήμεις... ίνα πάντες εν ώσιν, καθώς σύ, Πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοί... ίνα ώσιν εν, καθώς ήμεις εν εσμέν... ίνα ώσιν τετελειωμένοι εις εν... ίνα όπου είμι εγώ κακείνοι ώσιν μετ' εμού».

Βλέπετε; Τό λέει και τό ξαναλέει. Τονίζει την ενότητα. Νά είμαστε όλοι ένα, ένα με κεφαλή τον Χριστό! Όπως ένας είναι ό Χριστός με τον Πατέρα και τον Υιό. Εδώ κρύβεται τό μεγαλύτερο βάθος του μυστηρίου της Εκκλησίας μας. Καμία θρησκεία δεν λέγει κάτι τέτοιο. Κανείς δεν ζητάει αυτή τη λεπτότητα που ζητάει ό Χριστός, νά γίνομε όλοι ένα σύν Χριστό. Εκεί βρίσκεται τό πλήρωμα. Σ' αυτή την ενότητα, σ' αυτή την αγάπη, την εν Χριστό. Καμία διάσπαση εκεί δεν χωράει, κανείς φόβος. Ούτε θάνατος, ούτε διάβολος, ούτε κόλαση. Μόνο αγάπη, χαρά, ειρήνη, λατρεία Θεού. Μπορείς νά φθάσεις νά λέεις τότε με τον Απόστολο Παύλο: «Ζώ δε ουκέτι εγώ, ζή δε εν εμοί Χριστός».

Μπορούμε πολύ εύκολα νά φθάσαμε σ' αυτό τό σημείο. Αγαθή προαίρεση χρειάζεται κι ό Θεός είναι έτοιμος νά έλθει μέσα μας. «Κρούει την θύραν» και «καινά ποιεί πάντα», όπως λέγει στην Αποκάλυψη του Ιωάννου. Μεταβάλλεται ή σκέψη μας, απαλλάσσεται από την κακία, γίνεται πιο καλή, πιο αγία, πιο εύστροφος. Αν, όμως, δεν άνοιξομε του κρούοντος την θύραν, αν δεν έχουμε εκείνα που θέλει Αυτός, αν δεν είμαστε άξιοι Του, τότε δεν μπαίνει στην καρδιά μας. Για νά γίνομε όμως άξιοι Του, πρέπει ν' αποθάνομε κατά τον παλαιό άνθρωπο, για νά μην αποθάνομε ποτέ πλέον. Τότε θα ζούμε εν Χριστό ενσωματωμένοι με όλο τό σώμα της Εκκλησίας. Έτσι θα έλθει ή θεία χάρις. Και άμα θα έλθει ή χάρις, θα μάς τα δώσει όλα.

Στό Άγιον Όρος είδα κάποτε κάτι που μου άρεσε πολύ. Μέσα σε μία βάρκα στη θάλασσα μοναχοί κρατούσαν διάφορα ιερά αντικείμενα. Καταγόταν ό καθένας από διαφορετικό τόπο, ἐν τούτοις ἔλεγαν, «αὐτό εἶναι δικό μας» καὶ ὄχι «δικό μου».