Μέ τὴν προσευχήν καὶ τὴν ἁγιοσύνην μπορεῖτε νά βοηθήσετε καὶ τά παιδιά στό σχολείο

Αὐτό πού γίνεται μέ τούς γονεῖς, μπορεῖ νά γίνει καὶ μέ τούς ἐκπαιδευτικούς. Μέ τὴν προσευχήν καὶ τὴν ἁγιοσύνην μπορεῖτε νά βοηθήσετε καὶ τά παιδιά στό σχολείο. Μπορεῖ νά τά ἐπισκιάσει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ νά γίνουν καλά. Μὴν προσπαθεῖτε μέ ἀνθρώπινους τρόπους νά διορθώσετε κακές καταστάσεις. Δέν ἔρχεται κανένα καλό ἀποτέλεσμα. Μόνο μέ τὴν προσευχήν θά φέρετε ἀποτέλεσμα. Νά ἐπικαλεῖσθε τή θεία χάρι γιά ὅλους. Νά πάει ἡ θεία χάρις μέσα στήν ψυχή τους καὶ νά τούς ἀλλοιώσει. Αὐτό θά πεῖ χριστιανός.

Ἐσεῖς οἱ ἐκπαιδευτικοί μυστικά, χωρὶς νά τό καταλαβαίνετε, μεταδίδετε στά παιδιά τό ἄγχος καὶ τά ἐπηρεάζετε. Μέ τὴν πίστη φεύγει τό ἄγχος. Τί λέμε; «Καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».

Ν' ἀνταποκρίνεσθε στήν ἀγάπη τῶν παιδιῶν μέ διάκριση. Ἔτσι ἅμα σᾶς ἀγαπήσουν, θά μπορέσετε νά τά ὁδηγήσετε κοντά στόν Χριστό. Θά γίνετε ἐσεῖς τό μέσον. Ἡ ἀγάπη σας νά εἶναι ἀληθινή. Νά μήν τ' ἀγαπᾶτε ἀνθρώπινα, ὅπως κάνουν συνήθως οἱ γονεῖς· δέν τά βοηθᾶτε. Ἀγάπη ἐν προσευχῇ, ἐν Χριστῷ ἀγάπη. Αὐτή ὠφελεῖ πραγματικά. Κάθε παιδί πού βλέπετε, νά προσεύχεσθε γι' αὐτό κι ὁ Θεός θά στέλνει τήν χάρι Του καὶ θά τό ἐνώνει μαζί Του. Προτοῦ μπεῖτε στήν τάξη, καὶ εἰδικά σέ δύσκολα τμήματα, νά λέτε τήν εὐχή. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ...». Μπαίνοντας ν' αγκαλιάζετε με τό βλέμμα σας όλα τά παιδιά, νά προσευχέσθε και μετά νά μιλάτε προσφέροντας όλο σας τόν εαυτό. Κάνοντας αυτή τήν προσφορά έν Χριστώ, θά χαίρεσθε. Έτσι θ' αγιάζεσθε κι εσείς και τά παιδιά. Θά ζείτε μέσα στήν αγάπη του Χριστού και στήν Εκκλησία, διότι θά γίνεσθε καλοί μέσα στήν εργασία.

Άν κάποιος μαθητής δημιουργήσει πρόβλημα, κάνετε πρώτα μία γενική παρατήρηση λέγοντας:

— Παιδιά, εδώ ήλθαμε για μάθημα, για σοβαρή δουλειά. Βρίσκομαι κοντά σας, για νά σας βοηθήσω. Κι εσείς κουράζεσθε, για νά πετύχετε στή ζωή. Κι εγώ, πού σας αγαπάω πάρα πολύ, κοπιάζω. Γι' αυτό, σας παρακαλώ, νά κάνετε ησυχία, για νά πετύχουμε τό σκοπό μας.

Δεν θά κοιτάζετε αυτόν πού παραφέρθηκε. Άν συνεχίσει, απευθύνεσθε στόν ίδιο όχι με θυμό αλλά σοβαρά και σταθερά. Θά προσέχετε νά επιβάλλεσθε στήν τάξη, για νά μπορείτε νά επιδράσετε και στις ψυχές τους. Δεν φταίνε τά παιδιά πού είναι δύσκολα. Αυτό οφείλεται στους μεγάλους.

Στά παιδιά νά μη λέτε πολλά για τόν Χριστό, για τόν Θεό, αλλά νά προσευχέσθε στόν Θεό για τά παιδιά. Τά λόγια χτυπούν στ' αυτιά, ενώ ή προσευχή πηγαίνει στήν καρδιά. Ακούστε ένα μυστικό. Τήν πρώτη ημέρα πού θά μπείτε στήν τάξη, νά μην κάνετε μάθημα. Νά τους μιλήσετε ωραία. Μία μία τις λέξεις. Νά φερθείτε με αγάπη στά παιδιά. Στήν αρχή νά μην τους μιλήσετε καθόλου περί Θεού ούτε περί ψυχής. Άλλη φορά αυτά, αργότερα. Τήν ημέρα, όμως, πού θά τους μιλήσετε για τόν Θεό, θά προετοιμασθείτε καλά και θά τους πείτε:

— Υπάρχει ένα θέμα, για τό οποίο πολλοί αμφιβάλλουν. Είναι τό θέμα «Θεός». Τί γνώμη έχετε;

Έπειτα συζήτηση. Άλλη ημέρα τό θέμα «ψυχή»:

— Υπάρχει ψυχή;

Έπειτα νά μιλήσετε για τό κακό από πλευράς φιλοσοφικής. Νά τους πείτε ότι έχουμε δύο εαυτούς, τόν καλό και τόν κακό. Πρέπει νά καλλιεργήσουμε τόν καλό. Αυτός θέλει τήν πρόοδο, τήν καλοσύνη, τήν αγάπη. Αυτόν πρέπει νά ξυπνήσουμε, για νά γίνουμε άνθρωποι σωστοί στήν κοινωνία. Νά θυμηθείτε εκείνο: «Ψυχή μου, ψυχή μου, ανάστα, τί καθεύδεις;». Νά μην τους τά πείτε, όμως, έτσι αλλά με άλλα λόγια, περίπου έτσι: «Παιδιά, νά είστε ξύπνιοι για τή μόρφωση, για τό καλό, για τήν αγάπη. Μόνο ή αγάπη τά κάνει όλα όμορφα και γεμίζει ή ζωή μας κι αποκτάει νόημα. Ο κακός εαυτός θέλει τήν τεμπελιά, τήν αδιαφορία. Αλλ' αυτό κάνει άνοστη τή ζωή, χωρίς νόημα κι ομορφιά».

Όλα, όμως, αυτά θέλουν προετοιμασία. Η αγάπη απαιτεί θυσίες και πολύ συχνά και θυσία χρόνου. Νά δίδετε τήν πρώτη θέση στήν κατάρτιση, για νά είστε έτοιμοι νά προσφέρετε στά παιδιά. Νά είστε έτοιμοι κι όλα νά τά λέτε με αγάπη και προπάντων με χαρά. Νά τους δείχνετε όλη σας τήν αγάπη και νά ξέρετε τί θέλετε και τί λέτε. Αλλά θέλει και τέχνη πώς θά φερθείτε στά παιδιά. Πάνω σ' αυτό είχα ακούσει κάτι χαριτωμένο. Προσέξτε το.

Κάποιος δάσκαλος, ευχαριστημένος απ' όλα τά παιδιά, υπέφερε απ' τις αταξίες κάποιου μαθητή κι ήθελε να τόν αποβάλει απ' τό σχολείο. 'Εν τῷ μεταξύ ήλθε νέος δάσκαλος κι ανέλαβε τήν τάξη. Γιά τόν συγκεκριμένο μαθητή πήρε τις σχετικές πληροφορίες. Ὁ καινούργιος, μαθαίνοντας γιά τόν μαθητή ότι είχε πάθος γιά τό ποδήλατο, τή δεύτερη ημέρα, όταν μπήκε στήν τάξη, είπε:

— Παιδιά, έχω μία στενοχώρια. Κάθομαι μακριά και τά πόδια μου μέ πονούν να περπατώ και θέλω να χρησιμοποιήσω ποδήλατο, αλλά δέν ξέρω να τό κινώ. Ξέρει κανείς να μέ μάθει;

Πετάγεται, λοιπόν, ό άτακτος.

— Εγώ, λέει, θα σέ μάθω!

— Ξέρεις;

— Ναι, ξέρω.

Κι από τότε έγινανε πολύ καλοί φίλοι, μέχρι πού στενοχωρέθηκε ό παλιός δάσκαλος, πού τό έβλεπε. Ένιωσε ότι δέν ήταν άξιος ό ίδιος να επιβληθεί στόν μαθητή.

Συμβαίνει πολλές φορές να υπάρχουν στό σχολείο ορφανά παιδιά. Δύσκολο πράγμα η ορφάνια. Όποιος στερήθηκε τούς γονείς του, και μάλιστα σέ μικρή ηλικία, έγινε δυστυχισμένος στή ζωή. Αν, όμως, απέκτησε πνευματικούς γονείς τόν Χριστό και τήν Παναγία μας, έγινε άγιος. Νά φέρεσθε στά ορφανά παιδιά μέ αγάπη και κατανόηση, αλλά κυρίως να τά συνδέετε μέ τόν Χριστό και μέ τήν Εκκλησία.