Έγινε ένα μεγάλο θαύμα της προνοίας τού Θεού

Όλη τη νύχτα ταξιδεύαμε. Τό πρωί, κατά τις δέκα ή ώρα, εφθάσαμε στη Δάφνη. Όλοι οι καλόγηροι πήραν τά δισάκια τους μέ τά ψώνια πού είχαν κάνει στη Θεσσαλονίκη γιά τά εργόχειρά τους. Κατεβήκαμε τη σκάλα τού πλοίου. Ή βάρκα μάς περίμενε. Τόν Γέροντά μου τόν έπροτιμήσαν, ἐπειδή ἦταν πνευματικός. Μπήκαμε πρῶτοι στή βάρκα κι ἐφθάσαμε στή σκάλα τῆς Δάφνης. Βγήκαμε ἔξω. Ἀλλὰ τί ἔγινε ἐκεῖ; Ὁ Γέροντας ἀπομακρύνθηκε λίγο, ν' ἀκουμπήσει πιό κεῖ τά δισάκια του κι ἐκείνη τή στιγμή ἔρχεται ἕνας ψηλός φουστανελάς, πού εἶχε καὶ κόκκινο φέσι μέ μαύρη φούντα στό κεφάλι, μέ ἁρπάζει καὶ μέ πετάει πάλι στή βάρκα πού ἔφευγε, γιά νά φέρει κι ἄλλους καλογήρους.

— Τί δουλειά ἔχεις ἐδῶ; μοῦ λέει. Ἀπαγορεύεται στά παιδιά! Πήγαινε γιά τό καράβι. Νά φύγεις!

Ἐγώ ἔκλαιγα· ἡ βάρκα ἄρχισε νά φεύγει. Ἐκείνη, ὅμως, τή στιγμή πήρε εἴδηση ὁ Γέροντάς μου κι ἔτρεχε καὶ φώναζε:

— Σταμάτα, γύρισε πίσω τό παιδί, εἶναι δικό μου!

Γύρισε ἡ βάρκα πίσω. Ἐλευθερώθηκα.

Καὶ τότε τοῦ λέει ὁ Σερδάρης —ἔτσι ἔλεγαν τόν φουστανελά, τόν φύλακα τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἐκείνη τὴν ἐποχή ἦταν ντυμένοι μ' ἄσπρες φουστανέλες καὶ μέ κόκκινο φέσι. Λεβέντηδες. Παρίσταντο παντοῦ, σ' ὅλες τίς τελετές. Τοῦ λέει, λοιπόν, ὁ Σερδάρης:

— Γέροντα, τό παιδί ἀπαγορεύεται νά τό πάρεις μαζί σου.

— Ἐγώ θά τό πάρω. Εἶναι ἀνεψάκι μου, τοῦ λέει ὁ Γέροντας. Εἶναι τῆς ἀδελφῆς μου παιδί καὶ δέν μπορῶ νά τ' ἀφήσω. Εἶναι ὀρφανό, θά χαθεῖ.

— Ναί, ἀλλ' ἐμένανε θά μέ τιμωρήσουν, πού θά πάρω τό παιδί.

— Ὄχι. Ὅ,τι σοῦ τύχει, σ' ἐμένανε. Ἐγώ θά μιλήσω στούς Γέροντες νά μήν τιμωρηθεῖς.

Ἔτσι μέ τόν Γέροντα «θεῖο μου», πού αὐτός ἔγινε καὶ Γέροντάς μου —Παντελεήμων ἦταν τό ὄνομά του— ἀνεβήκαμε στή σκήτη. Θέλω νά πῶ μ' αὐτό ὅτι ὁ Θεός ἔκανε πολλά θαύματα σ' ἐμένανε τόν ταπεινό. Τό χέρι Του ὁλοφάνερο μέ προστάτευε παντοῦ. Ἔτσι καὶ σ' αὐτή τὴν περίπτωση τό χέρι τοῦ Θεοῦ μ' ἔφερε στά χέρια ἑνός ἁγίου γέροντα καὶ πνευματικοῦ, πού αὐτός θά μέ προστάτευε. Ὁ Θεός τόν εἶχε στείλει κι αὐτός ὁ γέροντας μ' ἔσωσε. Ἔγινε ἕνα μεγάλο θαῦμα τῆς προνοίας τοῦ Θεοῦ. Σέ πολλά μέ βοήθησε, ἀλλά προπάντων ἡ μεγάλη βοήθεια ἦταν πού κατόρθωσα νά πάω στό Ἅγιον Ὄρος τόσο μικρός, ἐνῶ δέν ἐπιτρεπόταν. Οὔτε ἀπό καλογερική ἥξερα. Ὁ Θεός, ὅμως, μέ βοήθησε.

Ὅπως σᾶς εἶπα, ἐφθάσαμε στή σκήτη. Ἀπό κεῖ κι ἔπειτα ἄλλη ζωή. Ζωή ἐν Χριστῷ. Ἀκολουθίες, ἀπόδειπνα, ὄρθροι, ἑσπερινοί, ἀγρυπνίες. Ζωή χαρισάμενη!