Η Εκκλησία είναι ό επί γης Παράδεισος

Μέ τή λατρεία τού Θεού ζείς στόν Παράδεισο. Άμα γνωρίσεις και αγαπήσεις τόν Χριστό, ζείς στόν Παράδεισο. Ο Χριστός είναι ό Παράδεισος. Ο Παράδεισος αρχίζει από δώ. Η Εκκλησία είναι όμοιότατος μέ τόν εν ουρανοίς. Ο Παράδεισος, που είναι στόν ουρανό, ό ίδιος είναι κι εδώ στη γη. Εκεί όλες οι ψυχές είναι ένα, όπως ή Αγία Τριάδα είναι τρία πρόσωπα, αλλά είναι ενωμένα κι αποτελούν ένα.

Κύριο μέλημά μας είναι νά αφοσιωθούμε στόν Χριστό, νά ενωθούμε μέ τήν Εκκλησία. Αν μπούμε στήν αγάπη τού Θεού, μπαίνουμε στήν Εκκλησία. Αν δέν μπούμε στήν

Εκκλησία, άν δέν γίνουμε ένα μέ τήν εδώ, τήν επίγεια Εκκλησία, υπάρχει φόβος νά χάσομε και τήν επουράνια. Κι όταν λέμε επουράνια, μή νομίζουμε ότι θα βρούμε στήν άλλη ζωή κήπους μέ λουλούδια, βουνά και νερά και πουλιά. Δέν έχει τίς επίγειες όμορφιές· είναι κάτι άλλο, κάτι πολύ υψηλό. Αλλά γιά νά πάμε στό κάτι άλλο, πρέπει νά περάσομε απ' αυτά, απ' τίς γήνες εικόνες κι όμορφιές.

Όποιος ζει τόν Χριστό, γίνεται ένα μαζί Του, μέ τήν Εκκλησία Του. Ζει μία τρέλα! Η ζωή αυτή είναι διαφορετική απ' τή ζωή τών άλλων ανθρώπων. Είναι χαρά, είναι φώς, είναι αγαλλίαση, είναι ανάταση. Αυτή είναι ή ζωή της Εκκλησίας, ή ζωή τού Ευαγγελίου, ή Βασιλεία τού Θεού. «Η Βασιλεία τού Θεού εντός ήμών εστιν». Έρχεται μέσα μας ό Χριστός κι εμείς είμαστε μέσα Του. Και συμβαίνει όπως μ' ένα κομμάτι σίδηρο που τοποθετημένος μές στή φωτιά γίνεται φωτιά και φώς· έξω απ' τή φωτιά, πάλι σίδηρος σκοτεινός, σκοτάδι.

Στήν Εκκλησία γίνεται ή θεία συνουσία, γινόμαστε ένθεοι. Όταν είμαστε μέ τόν Χριστό, είμαστε μέσα στό φώς· κι όταν ζούμε μέσα στό φώς, εκεί δέν υπάρχει σκότος. Τό φώς, όμως, δέν είναι παντοτινό· εξαρτάται από μάς. Συμβαίνει όπως μέ τό σίδηρο, που έξω απ' τή φωτιά γίνεται σκοτεινός. Σκότος και φώς δέν συμβιβάζονται. Ποτέ δέν μπορεί νά έχουμε σκοτάδι και φώς συγχρόνως. Ή φώς ή σκότος. Όταν ανάψεις τό φώς, πάει τό σκότος.