«...ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου»

Την Πεντηκοστή εξεχύθη η χάρις του Θεού όχι μόνο στούς αποστόλους αλλά και σ' όλο τον κόσμο που βρισκόταν γύρω τους. Επηρέασε πιστούς και απίστες. Πώς το λένε οι Πράξεις; «Και εν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν της Πεντηκοστής ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό· καὶ ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας... καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις, καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι... συνήλθε τὸ πλῆθος καὶ συνεχύθη, ότι ήκουον εις έκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ λαλούντων αὐτῶν».

Ἐνῶ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ὁμιλοῦσε τῇ δική του γλώσσα, ἡ γλώσσα του μετεποιεῖτο ἐκείνη τὴν ὥρα στό νου τῶν ἀκροατῶν. Μὲ τρόπο μυστικό τό Ἅγιον Πνεύμα τούς ἔκανε νὰ καταλαβαίνουν τὰ λόγια του στὴ γλώσσα τους, μυστικά, χωρὶς νὰ φαίνεται. Αὐτὰ τὰ θαυμαστὰ γίνονται μὲ τὴν ἐπενέργεια τοῦ Ἅγιου Πνεύματος. Παραδείγματος χάριν, ἡ λέξη «σπίτι» σ' αὐτόν ποὺ ἤξερε γαλλικά θ' ἀκουγόταν «la maison». Ἦταν ἕνα εἶδος διοράσεως· ἄκουγαν τὴν ἴδια τους τὴ γλώσσα. Ὁ ἦχος χτυποῦσε στό αὐτί, ἀλλὰ ἐσωτερικά, μὲ τὴ φώτιση τοῦ Θεοῦ, τὰ λόγια ἀκούγονταν στὴ γλώσσα τους. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας αὐτὴ τὴν ἑρμηνεία τῆς Πεντηκοστῆς δὲν τὴν ἀποκαλύπτουν πολὺ φανερά, φοβοῦνται τὴ διαστρέβλωσι. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου. Οἱ ἀμύητοι δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν τὸ νόημα τοῦ μυστηρίου τοῦ Θεοῦ.

Παρακάτω λέγει, «ἐγένετο δὲ πάσῃ ψυχῇ φόβος...», δηλαδὴ κατέλαβε φόβος τὴν κάθε ψυχή. Αὐτὸς ὁ «φόβος» δὲν ἦταν φόβος. Ἦταν κάτι ἄλλο, κάτι ξένο, κάτι ἀκατανόητο, κάτι, κάτι ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ποῦμε. Ἦταν τὸ δέος, ἦταν τὸ γέμισμα, ἦταν ἡ χάρις. Ἦταν τὸ γέμισμα ὑπὸ τῆς θείας χάριτος. Στὴν Πεντηκοστῆ, οἱ ἄνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά σέ μία τέτοια κατάσταση θεώσεως, ποὺ τὰ χάσανε. Ἔτσι, ὅταν ἡ θεία χάρις τούς ἐπεσκίαζε, τούς ἐτρέλαινε ὅλους —μὲ τὴν καλή ἔννοια— τούς ἐνθουσίαζε.

Αὐτὸ μοῦ ἔχει κάνει μεγάλη ἐντύπωση. Ἦτανε αὐτὸ ποὺ λέγω ἐγὼ καμιά φορά «κατάστασις». Ἐνθουσιασμός ἦταν. Κατάσταση τρέλας πνευματικῆς.

«Κλῶντες τε κατ' οἶκον ἄρτον, μετελάμβανον τροφῆς ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἀφελότητι καρδίας, αἰνοῦντες τὸν Θεὸν καὶ ἔχοντες χάριν πρὸς ὅλον τὸν λαόν. Ὁ δὲ Κύριος προσετίθει τούς σωζομένους καθ' ἡμέραν τῇ Ἐκκλησίᾳ».

Ἡ «κλάσις τοῦ ἄρτου» ἦταν ἡ Θεία Κοινωνία. Καὶ συνεχῶς αὐξάνονταν οἱ σωζόμενοι, ἐφόσον ἔβλεπαν ὅλους τούς χριστιανούς νὰ εἶναι «ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἀφελότητι καρδίας αἰνοῦντες τὸν Θεόν». Τὸ «ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἀφελότητι» εἶναι ὅμοιο μ' ἐκεῖνο τὸ «ἐγένετο δὲ πάσῃ ψυχῇ φόβος». Αὐτὸ εἶναι ἐνθουσιασμός καὶ αὐτὸ πάλι τρέλα. Ἐγὼ ὅταν τὸ ζῶ αὐτό, τὸ αἰσθάνομαι καὶ κλαίω. Πηγαίνω στὸ γεγονός, ζῶ τὸ γεγονός, τὸ αἰσθάνομαι καὶ ἐνθουσιάζομαι καὶ κλαίω. Αὐτὸ εἶναι θεία χάρις. Αὐτὸ εἶναι καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό.

Αὐτὸ ποὺ ζοῦσαν οἱ ἀπόστολοι μεταξύ τους καὶ αἰσθανόντουσαν ὅλη αὐτὴ τὴ χαρά, στὴ συνέχεια ἔγινε μὲ ὅλους κάτω ἀπὸ τὸ ὑπερῶον. Δηλαδὴ ἀγαπιόντουσαν, χαίροσαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον εἶχαν ἑνωθεῖ. Ἀκτινοβολεῖ αὐτὸ τὸ βίωμα καὶ τὸ ζοῦνε καὶ ἄλλοι.

«Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία καὶ οὐδὲ εἷς τι τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ ἔλεγεν ἴδιον εἶναι, ἀλλ' ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά». Οἱ Πράξεις ὁμιλοῦν γιὰ κοινοβιακὴ ζωή. Ἐδῶ εἶναι τὸ μυστήριο τοῦ

Χριστοῦ. Εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Τὰ πιὸ καλὰ λόγια γιὰ τὴν πρώτη Ἐκκλησία ἐδῶ ὑπάρχουν.