Ταπείνωση και ανιδιοτέλεια στη λατρεία του Θεού

Ο Χριστός κάθεται έξω απ' τη θύρα της ψυχής μας και κρούει για να Του ανοίξουμε, μα δεν μπαίνει μέσα. Δεν θέλει να εκβιάσει την ελευθερία, που ο ίδιος μας έχει δώσει. Το λέει στην Αποκάλυψη: «Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω: εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, εισελεύσομαι προς αυτόν και δειπνήσω μετ' αυτού και αυτός μετ' εμού». Ο Χριστός είναι ευγενής. Στέκει έξω απ' τη θύρα της ψυχής μας και χτυπάει απαλά. 'Αν του άνοιξομε, θα έλθει μέσα μας και θα μάς δώσει τα πάντα, τόν εαυτό Του, μυστικά, αθόρυβα.

Τόν Χριστό δέν θα μπορέσομε να Τόν γνωρίσομε, άν Εκείνος δέν μάς γνωρίσει. Δέν μπορώ να τα εξηγήσω ακριβώς αυτά, είναι μυστήρια. Ακούστε τόν Απόστολο Παύλο: «Νῦν δὲ γνόντες Θεόν, μάλλον δὲ γνωσθέντες ὑπὸ Θεοῦ». Ούτε μπορούμε να Τόν αγαπήσομε, άν ὁ ίδιος δέν μάς αγαπήσει. Ὁ Χριστός δέν θα μάς αγαπήσει, άμα εμείς δέν είμαστε άξιοι να μάς αγαπήσει. Για να μάς αγαπήσει, πρέπει να βρει μέσα μας κάτι τό ιδιαίτερο. Θέλεις, ζητάεις, προσπαθείς, παρακαλείς, δέν παίρνεις όμως τίποτα. Έτοιμάζεσαι ν' αποκτήσεις εκείνα πού θέλει ὁ Χριστός, για να έλθει μέσα σου η θεία χάρις, αλλά δέν μπορεί να μπει, όταν δέν υπάρχει εκείνο πού πρέπει να έχει ὁ άνθρωπος. Ποιο είναι αυτό; Είναι η ταπείνωση. 'Αν δέν υπάρχει ταπείνωση, δέν μπορούμε ν' αγαπήσομε τόν Χριστό. Ταπείνωση και ανιδιοτέλεια στη λατρεία του Θεού. «Μη γνώτω η αριστερά σου τί ποιεῖ η δεξιά σου».

Κανείς να μη σάς βλέπει, κανείς να μην καταλαβαίνει τις κινήσεις της λατρείας σας προς τόν θεόν. 'Ολ' αυτά κρυφά, μυστικά, σάν τους ασκητές. Θυμάστε πού σάς έχω πει για τ' άηδονάκι; Μές στο δάσος κελαηδάει. Στη σιγή. Νά πεις πώς κάποιος τ' ακούει, πώς κάποιος τό επαινεί; Κανείς. Πόσο ωραίο κελάηδημα μές στην ερημιά! 'Έχετε δεῖ πώς φουσκώνει ὁ λάρυγγάς του; Έτσι γίνεται και μ' αυτόν πού ερωτεύεται τόν Χριστό. 'Αμα αγαπάει, «φουσκώνει ὁ λάρυγγας, παθαίνει, μαλλιάζει η γλώσσα». Πιάνει μία σπηλιά, ένα λαγκάδι και ζει τόν Θεό μυστικά, «στεναγμοίς αλαλήτοις». Σημεῖον ότι ζει τόν Θεό, «ἐν ᾧ τὰ πάντα ζῇ καὶ κινείται». διότι «ἐν αὐτῷ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν».

'Ε, όταν φθάσεις σε μία τέτοια ταπείνωση κι εξαναγκάσεις την χάρι του Θεού να κατοικήσει μέσα σου, τότε τά κέρδισες όλα. 'Όταν έχεις την ταπείνωση, όταν γίνεις αιχμάλωτος του Θεού, αιχμάλωτος με την καλή έννοια, δηλαδή δοχείο της θείας χάριτος, τότε μπορείς να πεις με τόν Απόστολο Παύλο: «Ζω δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός». Είναι πάρα πολύ εύκολο να πραγματοποιηθεί αυτό, να κάνομε, δηλαδή, αυτά πού θέλει ὁ Θεός. 'Όχι απλώς εύκολο αλλά εύκολότατο. Αρκεί να κάνομε τό άνοιγμα. 'Όταν κάνομε τό άνοιγμα, για να δεχθούμε τόν θεόν, γινόμαστε άξιοι του Θεού, για να εγκύψει μέσα μας ὁ Χριστός. Καὶ ἂν εγκύψει μέσα μας ὁ Χριστός, μάς χαρίζει την ελευθερία. Πού να βρεις λέξεις γι' αυτά τά μυστήρια!... 'Όλο τό μυστικό είναι η αγάπη, ὁ έρωτας στον Χριστό. Τό δόσιμο στον κόσμο τόν πνευματικό. Ούτε μοναξιά νιώθει κανείς, ούτε τίποτα. Ζει μέσα σ' άλλον κόσμο. Έχει πού η ψυχή χαίρεται, έχει πού εύφραίνεται, πού ποτέ δέν χορταίνει.