Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Εἰς τὸν Κάιν καὶ τὸν Ἄβελ

Λόγος περὶ τοῦ Κάϊν, καὶ τοῦ Ἄβελ τῆς ἀναιρέσεως Ἀρύσασθαι ἀκριβῶς ἐνθυμούμενος ἐγὼ ἀπὸ θείας ῥήσεως, ἐκ πηγῆς καθαρᾶς, νοήματα ἄϋλα πράξεών τε καὶ ῥημάτων, εἰς εὐχὴν ἐχώρησα γνῶναι τοῦτο σαφῶς. Λαβὼν δὲ νοῦς ὁ ἐμός, αὐτίκα ἐξέτεινα τὸ ὄμμα εἰς τὸ βάθος τῆς ῥήσεως, καὶ ἰδοὺ ἑώρακα ἐν τῷ πεδίῳ μειράκια εὐπρεπῆ, πάνυ ὡραίους καὶ ἠρέμα βαδίζοντας· καὶ γενομένων αὐτῶν ἐν τόπῳ τινί, ἐπανέστη ὁ εἷς αὐτῶν ἀνελεῖν τὸν ἕτερον.

Ἐγὼ δὲ ἑωρακὼς ἰλιγγίασα ὁ ἐλεεινὸς ἐπὶ τῇ πικρᾷ σφαγῇ τῇ γινομένῃ ἀδίκως· θέλων δὲ μαθεῖν δι᾽ ἣν αἰτίαν ἀνεῖλεν ἐκεῖνος τὸν ἕτερον ἐν τῇ ἀτρόμῳ χειρί, ἐσπούδασα γενέσθαι ἐν ῥοπῇ μετέωρος καὶ ἐν τῇ δυνάμει τοῦ ῥητοῦ μαθεῖν τὴν ἀκρίβειαν· ἔκειτο γὰρ ὁ σφαγεὶς ὡς ἀρνίον ἐν ἀγρῷ, καὶ ὁ σφάξας ἕστηκεν ἄφοβος, καὶ ἀμέριμνος ᾤχετο.

Χάριν τούτου ἀνέδραμον πρὸς τὴν Γραφήν, ὦ ἀδελφοί, μαθεῖν βουλόμενος τὴν ἀλήθειαν, τί ὑπῆρχον ἀμφότεροι. Ἤρδευσε δέ με ἀφθόνως ἡ θεία ἐξήγησις γνῶναι τὰ περὶ αὐτῶν καὶ μικρὰ ἠθήματα ἐκτυπῶσαι μερικῶς πρὸς τὴν θεωρίαν ἐκείνου τοῦ σφαγέντος καὶ τοῦ σφάξαντος. Πλὴν οὖν, ἀδελφοί, πνευματικῶς δέξασθε καὶ τὰς ἀκοὰς ὑμῶν ἀνοίξατε πρὸς τὴν ἀκρόασιν τῶν ῥηθησομένων. Ὃν τρόπον γὰρ ὁδηγεῖ ὁ ποιμὴν τὰ πρόβατα ἔνθα ποιμαίνει ἐν ὕδασι ζωοποιοῖς, ἵνα τραφῶσι τὰ ποίμνια αὐτοῦ, οὕτως ἐστὶ καὶ ὁ λαλῶν ῥήματα χάριτος δι᾽ ὠφελίαν τῶν ἀνθρώπων.