Ἧς τὴν ἀπαρχὴν ἐκ τῶν πανάγνων καὶ ἀχράντων καὶ παναμώμων τῆς ἁγίας παρθένου αἱμάτων ἀναλαβὼν σάρκα ἐμψυχωμένην ψυχῇ λογικῇ τε καὶ νοερᾷ σεαυτῷ περιέπηξας ἐν σεαυτῷ αὐτὴν ὑποστήσας, καὶ γέγονας τέλειος ἄνθρωπος οὐκ ἀποβαλὼν τὸ εἶναι τέλειος θεὸς καὶ τῷ σῷ πατρὶ ὁμοούσιος, ἀλλὰ προσλαβὼν δι’ εὐσπλαγχνίαν ἄφατον τὴν ἡμετέραν ἀσθένειαν, καὶ προῆλθες ἐξ αὐτῆς εἷς Χριστός, εἷς υἱὸς θεοῦ καὶ ἀνθρώπου ὁ αὐτὸς θεός τε ὁμοῦ τέλειος καὶ ἄνθρωπος τέλειος, ὅλος θεὸς καὶ ὅλος ἄνθρωπος, μία ὑπόστασις σύνθετος ἐκ δύο φύσεων τελείων, θεότητός τε καὶ ἀνθρωπότητος, καὶ ἐν δύο τελείαις φύσεσι, θεότητί τε καὶ ἀνθρωπότητι, οὐ γυμνὸς θεὸς οὐδὲ ψιλὸς ἄνθρωπος, ἀλλ’ εἷς υἱὸς θεοῦ καὶ θεὸς σεσαρκωμένος, θεός τε ὁ αὐτὸς ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπος, οὐ σύγχυσιν ὑποστὰς οὐδὲ διαίρεσιν ὑπομείνας, φέρων ἐν ἑαυτῷ τῶν ἑτεροουσίων δύο φύσεων καθ’ ὑπόστασιν ἀσυγχύτως ἅμα καὶ ἀδιαιρέτως ἡνωμένων τὰς φυσικὰς ἰδιότητας, τὸ κτιστὸν καὶ τὸ ἄκτιστον, τὸ θνητὸν καὶ τὸ ἀθάνατον, τὸ ὁρατὸν καὶ τὸ ἀόρατον, τὸ περιγραπτὸν καὶ τὸ ἀπερίγραπτον, θεῖόν τε θέλημα καὶ ἀνθρώπινον θέλημα, θείαν ἐνέργειαν οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἀνθρωπίνην ἐνέργειαν, αὐτεξούσιά τε δύο, θεῖον ὡσαύτως καὶ ἀνθρώπινον, τά τε θεῖα θαύματα καὶ τὰ ἀνθρώπινα πάθη, τὰ φυσικά φημι καὶ ἀδιάβλητα.