Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος – Εἰς τὴν Ἀποκάλυψιν

Apoc. 12,1-13,10 Ὑπ(όθεσις) ϛʹ. Περὶ τοῦ ὀφθέντος μεγάλου σημείου ἐν τῷ οὐρανῷ. Καὶ σημεῖον μέγα ὤφθη ἐν τῷ οὐρανῷ, γυνὴ γὰρ περιβεβλημένη τὸν ἥλιον, καὶ ἡ σελήνη περὶ τοὺς πόδας αὐτῆς, καὶ δώδεκα ἀστέρες στεφανοειδῶς ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς, καὶ ἐν γαστρὶ ἔχουσα, βασανιζομένη ἦν καὶ κράζουσα τοῦ τεκεῖν. Ὤφθη δὲ καὶ ἄλλο σημεῖον ἐν τῷ οὐρανῷ, δράκων γὰρ μέγας, πυρρός, ἑπτὰ κεφαλὰς ἔχων καὶ κέρατα δέκα, ἐλθὼν ἔστη ἐνώπιον τῆς γυναικός, ἵνα τὸ τικτόμενον καταφάγῃ παιδίον. Ἡ δὲ γυνὴ ἔτεκε παιδίον ἄρρεν· καὶ τὸ παιδίον ἡρπάγη πρὸς τὸν Θεόν, ἡ δὲ γυνὴ ἔφυγεν εἰς τὴν ἔρημον ἐν τόπῳ ἡτοιμασμένῳ αὐτῇ, ἵνα ἐκεῖ τρέφεται ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα. Ὁ δὲ δράκων διάβολος, ὀργισθεὶς διὰ τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, ὥρμησε μετὰ τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ συνάψαι πόλεμον μετὰ Μιχαὴλ καὶ τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ. Καί, τούτου γενομένου, οὐχ εὑρέθη ἐν τῷ οὐρανῷ τόπος τῷ δράκοντι, ἀλλὰ ἀπερρίφη εἰς τὴν γῆν μετὰ τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ, κατεδίωξεν δὲ τὴν γυναῖκα ἐν τῇ ἐρήμῳ· ἀλλ’ οὐδὲ κατ’ αὐτῆς ἐδόθη αὐτῷ ἰσχῦσαι, ἀλλ’ ἑκατέρωθεν ἔμεινεν ἄπρακτος. «Εἶτα ἔστην ἐπὶ τὴν ἄμμον, καὶ εἶδον θηρίον ὅμοιον παρδάλει, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς ἄρκτου, κεφαλὰς ἔχον ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα, καὶ ἐπὶ τῶν δέκα κεράτων διαδήματα δέκα, καὶ ἐπὶ τὰς ἑπτὰ κεφαλὰς αὐτοῦ ὀνόματα ἔγραφον βλασφημίας, τὸ δὲ στόμα αὐτοῦ ὡς στόμα λέοντος.

Ἐδόθη δὲ αὐτῷ ἐξουσία μεγάλη καὶ θρόνος παρὰ τοῦ δράκοντος, καὶ ἐθαύμασε τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ ὅτι τὸ ἀρτιφανὲς θηρίον μεγάλην ἔλαβεν ἐξουσίαν παρὰ τοῦ δράκοντος, καὶ προσεκύνησαν αὐτόν. Τῷ δὲ θηρίῳ ἐδόθη στόμα, καὶ ἐλάλει μεγάλα καὶ βλάσφημα, καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἐξουσία μῆνας τεσσαράκοντα δύο, πᾶσα δὲ φυλὴ καὶ γλῶσσα προσεκύνει αὐτό, ὧν οὐ γέγραπται τὰ ὀνόματα ἐν τῇ βίβλῳ τῆς ζωῆς. Ἀνοίξας δὲ τὸ στόμα αὐτοῦ ἐβλασφήμει πρὸς τὸν Θεόν, καὶ συνεχωρήθη αὐτῷ ποιῆσαι πόλεμον μετὰ τῶν ἁγίων καὶ νικῆσαι αὐτούς. Εἴ τις οὖν ἔχει οὖς ἀκουέτω».

Ἑρμ(ηνεία): Δύσληπτα καὶ δυσνόητα ὄντως καὶ δυσερμήνευτα τὰ ἐν τῇ ἕκτη ὑποθέσει ταύτῃ λαλούμενα, διὸ καὶ ὁ θεωρὸς καλῶς ἀπεφήνατο λέγων «Εἴς τις ἔχει οὖς ἀκουσάτω». Ἤδει γὰρ ὅτι πολλοὶ μὲν ἀκούσονται, ὀλίγοι δὲ μετὰ ὠτὸς γνωστικοῦ τὴν σύγκρισιν τοῦ μεγάλου τοῦδε σημείου διαγνώσονται· περὶ οὗ, κατατολμήσας ὁ ἄγροικος ἐγώ, λέξω, ὡς ἡ τοῦ θείου Πνεύματος ἀποκαλύψει μοι χάρις.

Ἐπειδὴ γὰρ ἡ ὁραθεῖσα γυνὴ τὸν ἥλιον περιεβέβλητο, καὶ τὴν σελήνην περὶ τοὺς πόδας εἶχεν αὐγάζουσαν, καὶ δωδεκὰς ἀστέρων τὴν κεφαλὴν αὐτῆς ἔστεφε, καὶ τὸ ἐξ αὐτῆς γεννηθὲν παιδίον ἡρπάγη πρὸς Κύριον, μηδεὶς πλανηθήτω τὴν Θεοτόκον αὐτὴν εἶναι <ὑπονοῶν>, ἀλλὰ ἀντιθεοτόκον διεφθαρμένην καὶ τοῦ ἀντιχρίστου μητέρα. Ἡ γὰρ ἀληθὴς Θεοτόκος Χριστὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἔτεκεν ἐν σαρκί, οὐ βασανιζομένη ὡς ἡ παροῦσα, ἀλλὰ δοξαζομένη καὶ ἐν παρθενίᾳ φυλαττομένη. Ὁ δὲ διάβολος, ἰδὼν τὴν γυναῖκα οὕτω φαιδρῶς διακεκοσμημένην, ἠγνόησεν ὅτι συνίστορα καὶ συμπράκτορα αὐτοῦ τέξεται ἡ γυνή, καί, ἐπειδὴ τὴν αὐτοῦ βασιλείαν ἡ τοῦ Χριστοῦ γέννησις ἐκολόβωσεν ἐθαμβήθη μήπως καὶ ὁ ἐκ τῆς γυναικὸς ταύτης τοιοῦτός τις λαχών, καθελεῖ παντελῶς τὰ τοῦ ᾅδου βασίλεια· διὸ καί, ὡς κεχηνὼς δράκων καὶ πολυκέφαλος, παρέστη τῇ γυναικὶ τοῦ φαγεῖν τὸ ἐξ αὐτῆς ἀποτικτόμενον βρέφος. Ὡς δ’ αὐτὸ ἡρπάγη πρὸς Κύριον, ὥρμησεν καταδιῶξαι ὄπισθεν αὐτοῦ, κωλυθεὶς δὲ παρὰ τοῦ θείου Μιχαήλ, ἀνησχύντησε μετ’ αὐτοῦ πολεμῆσαι.

Καὶ ἐπολέμησεν οἷα χύτρα πρὸς λέβητα, καί, συντριβείς, ἀπερρίφη μετὰ τῆς αὐτοῦ συμμορίας. Τὸ δὲ παιδίον οὐχ ὡς φιλούμενον ἡρπάγη πρὸς Κύριον, ἀλλ’ ἵνα μισοχρίστου καὶ παρανόμου λαοῦ κατὰ τὰς καρδίας αὐτῶν δοθήσεται ἀρχηγός· πρὸς οὓς καὶ ὁ Κύριος προαπεφήνατο λέγων, Ἐγὼ ἦλθον ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ πατρός μου, καὶ οὐ λαμβάνετέ με· ἕτερος δὲ ἐλεύσεται ἐν τῷ ἰδίῳ ὀνόματι, κἀκεῖνον λήψεσθε.

Ὁ δὲ διάβολος λυττήσας καὶ κατὰ τῆς γυναικός, οὐδὲ κατ’ αὐτῆς ἐδόθη αὐτῷ ἰσχύς, ἀλλ’ ἵνα ζήσῃ ἐν τῷ τέως· θνήξεται δὲ εὐκαίρως τὸν ἄξιον αὐτῆς θάνατον. Τὸ δεκακέρατον δὲ καὶ ἑπτακέφαλον ἐκ τῆς θαλάσσης θηρίον ἐπανελθόν, εὔδηλον ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἦν, ὁ καὶ τὴν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ διαβόλου φαντασιώδη φέρων μορφήν. Ἐξ οὗ καὶ μεγάλην εἰληφὼς ἐξουσίαν, τῶν ἁγίων μὲν ὤφθη πολέμιος, Ἑνὼχ δὲ καὶ Ἠλίαν ἀνεῖλε κατὰ Θεοῦ συγχώρησιν, καί, στόμα διανοίξας παμμίαρον, τὸν ὑπεράγιον ἐβλασφήμει Θεόν. Ὁ δὲ φύσει μακρόθυμος Κύριος οὐχ ἁπλῶς ἔφερε μακροθύμως, ἀλλὰ καὶ σημεῖα μεγάλα ἐπιτελεῖν ἔδωκε τῷ ἐχθρῷ, οὐχ ὅτι σημειοφόρου ἐκεῖνος ἐκέκτητο ἀξίαν, ἀλλὰ διὰ τὸν πλανώμενον εἰς αὐτὸν παρανομώτατον λαόν. Ταῦτα δὲ νόμῳ προφητικῷ λέγονται ὡς ἤδη γεγονότα τὰ μήπω γεγονότα· οὔπω γὰρ Ἑνὼχ καὶ Ἠλίας ἐφάνη οὐδὲ ἀπεκτάνθησαν, ὁ δὲ προφητικὸς ὀφθαλμὸς ὡς ἤδη γεγονότα προβλέπει τὰ μέλλοντα. Ὁ δὲ πλάνος ἀντίχριστος, καὶ ὁ εἰς αὐτὸν πλανώμενος λαός, δύο καὶ μʹ μῆνας ἕξουσι μακροθυμίαν πρὸς Θεοῦ, ἤτουν ἔτη τρία καὶ ἥμισυ, καί, εἶθ’ οὕτως, οὐαὶ καὶ τῷ ἄρχοντι καὶ τῷ ἀρχομένῳ αὐτῷ ἀσεβεστάτῳ λαῷ.

Apoc. 13,11-18 Ὑπ(όθεσις) Ζʹ. Περὶ τοῦ κακωνύμου θηρίου καὶ τοῦ ἀριθμοῦ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. «Καὶ πάλιν εἶδον ἄλλο θηρίον ἐκ τῆς γῆς ἀνερχόμενον, ὃ εἶχεν ἀρνίου κέρατα, διὸ καὶ ὡς δράκων ἐλάλει. Καὶ ἔσπευδε τοῦ πεῖσαι πάντας ἀνθρώπους πιστεῦσαι καὶ προσκυνῆσαι τῷ πρὸ αὐτοῦ ἐκ τῆς θαλάσσης ἀνενεχθέντι θηρίῳ, καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐγχαραχθῆναι ἐν τοῖς μετώποις αὐτῶν, καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ λαβεῖν ἐπὶ χεῖρας, καὶ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ· τῷ δὲ ἀπειθοῦντι θάνατον προσηπείλει. Ὁ δὲ ἀριθμὸς τοῦ ὀνόματος τοῦ θηρίου ἀριθμός ἐστιν ἀνθρώπου, ἤτοι ἑξακόσια ξϛʹ· καὶ ὁ ἔχων, φησί, νοῦν καὶ σοφίαν, ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου».

Ἑρμ(ηνεία): Εὐανθᾶς, τειτάν, λατεῖνος, Βενέδικτος· ἕκαστον τούτων τῶν ὀνομάτων ἀποσῴζει τὸ ψῆφος τῶν ἑξακοσίων ξϛʹ. Τὸ δὲ ἐκ τῆς γῆς ἀναβὰν θηρίον καὶ λαλοῦν ὥσπερ δράκων, ἤτοι ὡς ὄφις ὁ δόλιος, οὖτός ἐστιν ὁ Μαχάμετ, ὁ τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ ἀντιχρίστου ἀπόστολος καὶ προφήτης, ὁ διδάξας τοὺς υἱοὺς Ἅγαρ ὅσα μισεῖ ὁ Θεὸς καὶ φιλεῖ ὁ Σατανᾶς. Καὶ γὰρ ἐδίδαξεν αὐτοὺς τὴν πλατεῖαν καὶ εὐρύχωρον τῆς ἀπωλείας ὁδόν, καὶ ὑπέσχετο αὐτοῖς ἵνα μετὰ τὴν τοσαύτην ἀκαθαρσίαν εἰσάξῃ εἰς τὸν παράδεισον, ἵνα κἀκεῖ μετὰ γυναικῶν συνευφραίνωνται. Αὐτοὶ δέ, τὴν εὐκολίαν τῆς διδαχῆς προσηκάμενοι, μετὰ προσθήκης αὐτὴν ἐκπληροῦσι, καί, ὣς ἐθελόκακοι καὶ ἐθελότυφλοι, οὐκ ἠθέλησαν ἀναβλέψαι καὶ γνῶναι τὴν οὔτω πρόδηλον καὶ ὀλέθριον ἀπάτην τῆς αὐτοῦ διδαχῆς, ἀλλ’ εἰς αὐτὸν ἔχουσι τὰς ἐλπίδας, ἵνα εἰσάξῃ αὐτοὺς εἰς τὸν παράδεισον.

Ὁ δὲ Θεός, οἷς οἶδε κρίμασι, στελεῖ αὐτὸν πρὸς αὐτοὺς ἐν τῇ ἐνδημίᾳ τοῦ ἀντιχρίστου, καὶ πείσει αὐτοὺς τοῦ πιστεῦσαι καὶ προσκυνῆσαι ὡς Χριστὸν τὸν ἀντίχριστον καὶ ἐν τοῖς μετώποις αὐτῶν διαγράψαι τὸ ὄνομα αὐτοῖς, τοῖς δὲ ἀπειθοῦσι προσαπειλεῖν θάνατον.

Apoc. 14,1-7 Ὑπ(όθεσις) Ηʹ. Περὶ τοῦ ἀρνίου καὶ τῶν ἀμώμων καὶ τῆς φωνῆς. «Καὶ εἶδον τὸ ἀρνίον ἑστῶτα ἐπὶ τὸ ὄρος Σιών· καὶ σὺν αὐτῷ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας χιλιάδας ἀνδρῶν παρθένων καὶ ἀμώμων, οἳ οὐκ ἐμολύνθησαν εἰς ἁμαρτίαν, καὶ ψεῦδος οὐχ εὑρέθη ἐν τῷ στόματι αὐτῶν, διὸ καί εἰσιν ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων ἀπαρχὴ τῷ Θεῷ καὶ τῷ ἀρνίῳ. Καὶ φωνὰς μεγάλας ἤκουσα ἐν τῷ οὐρανῷ, ἄδοντας ᾠδὴν τῷ Θεῷ ὥσπερ κιθάραις, καὶ οὐδεὶς ἠδύνατο γνῶναι τὴν ᾠδὴν εἰ μὴ οἱ σὺν τῷ ἀρνίῳ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες. Καὶ ἰδοὺ ἕτερος ἄγγελος ἐπεβόα μεγάλῃ τῇ φωνῇ πᾶσιν ἀνθρώποις λέγων, Φοβήθητε, ἄνθρωποι, καὶ δότε δόξαν τῷ Θεῷ· ἦλθε γὰρ ἡ τῆς κρίσεως ὥρα, ἐν ᾗ ἕκαστος λήψεται κατὰ τὰς πράξεις αὐτοῦ».

Ἑρμ(ηνεία): Σαφῆ τὰ ῥηθέντα· δηλοῦσι γὰρ ὅτι καθαρότης καὶ ἁγνεία καὶ ἄμωμος πολιτεία, συναυλία γίνεται τῷ παναμώμῳ Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν, καὶ περὶ τῆς τελευταίας ἡμέρας καὶ κρίσεως καὶ ἀνταποδόσεως.

Apoc. 14,14-16,1 Ὑπ(όθεσις) Θʹ. Περὶ τοῦ καθημένου ἐν τῇ νεφέλῃ. Καὶ εἶδον νεφέλην λευκὴν καὶ ἄνθρωπον καθήμενον ἐπ’ αὐτήν, καὶ χρυσοῦν στέφανον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, καὶ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ δρέπανον ὀξύ· καὶ ἔβαλεν αὐτὸ ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ἐθέρισεν αὐτήν. Καὶ ἕτερος ἄγγελος ἐκελεύσθη καὶ ἔβαλε δρέπανον ἐπὶ τὰς ἀμπέλους τῆς γῆς καὶ ἐτρύγησεν αὐτάς, καὶ ἔβαλε τοὺς καρποὺς ἐν τῇ μεγάλῃ τοῦ Θεοῦ ληνῷ ἔξωθεν τῆς πόλεως, καὶ ἐπατήθησαν, καὶ ἐξῆλθεν αἷμα ἐκ τῆς ληνοῦ μέχρι σταδίων χιλίων ἑξακοσίων, ἕως καὶ χαλινοῦ τῶν ἵππων. «Εἶτα καὶ ἄλλον εἶδον σημεῖον ἐν τῷ οὐρανῷ, ἀγγέλους ἑπτά, καὶ τὰς ἐσχάτας ἑπτὰ πληγὰς φέροντας τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐξῆλθον οἱ ἑπτὰ ἄγγελοι περιεζωσμένοι περὶ τὰ στήθη ζώνας χρυσᾶς, καὶ ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν φιάλας χρυσᾶς γεμούσας τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ, ὅπως, ἀπελθόντες, ἐκχέωσιν αὐτὰς ἐπὶ τὴν γῆν».

Ἑρμ(ηνεία): Ὁ ἐπὶ τῆς νεφέλης καθήμενος ὁ Υἱός ἐστι τοῦ Θεοῦ, τὸ δὲ δι’ αὐτοῦ δρέπανον καὶ τὸ θέρος, τῆς γῆς παραδηλοῖ τέλος. Ἄμπελος δὲ καὶ τρύγος οἱ ἄνθρωποι καὶ οἱ καρποὶ τῶν πονηρῶν ἔργων αὐτῶν, ἄ, ὥσπερ σταφυλαί, ἐν τῇ ληνῷ συναχθῶσι τῆς μεγάλης τοῦ Θεοῦ δικαιοκρισίας, ὅτι τὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων οὐκ εἰσιν ὡς σταφυλὴ οἴνου, ἀλλ’ ὡς σάρκες αἱμάτων πολλῶν· ὅπερ δηλοῖ ἔξω τῆς πόλεως ποταμηδὸν ἐκχυθῆναι καὶ ἔξω τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἐναπομεῖναι. Αἱ δὲ ἑπτὰ φιάλαι, παρὰ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων φερόμεναι, τὰς πολλὰς καὶ δεινὰς θλίψεις καὶ πληγὰς εἰκονίζουσι τῆς συντελείας τῶν ἡμερῶν ἐκείνων.