Ἔργον
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος – Εἰς τὸ ἅγιον πνεῦμα καὶ εἰς τὴν πεντηκοστήν
Προοίμιο του λόγου στο Άγιο Πνεύμα
Εισαγωγικές σκέψεις για την αναγκαιότητα συγγραφής του λόγου με βάση τις ευαγγελικές επαγγελίες περί της ελεύσεως του Παρακλήτου.
Αναγνωστήριο
Επιλέξτε συγγραφέα, έργο ή βιβλίο της Αγίας Γραφής και μελετήστε το πρωτότυπο κείμενο με εργαλεία μετάφρασης, σημειώσεων και σελιδοδεικτών.
Χρήση του Αναγνωστηρίου
Γρήγορη εύρεση Αναζητήστε απευθείας συγγραφέα, έργο ή βιβλίο της Αγίας Γραφής.
Αναλυτική επιλογή Επιλέξτε πηγή και κατόπιν συγγραφέα, έργο, κεφάλαιο ή βιβλικό χωρίο.
Εργαλεία μελέτης Κατά την ανάγνωση μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μετάφραση, σελιδοδείκτες, σημειώσεις και τις προσωπικές ρυθμίσεις εμφάνισης.
ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ «Πνεῦμα θεῖον τὸ ποιῆσάν με», καθὼς γέγραπται, «πνοὴ δὲ παντοκράτορος ἡ διδάσκουσά με», νύττει με ὡς οἷόν τε περὶ τούτου εἰπεῖν· εἰ γὰρ καὶ προείπομεν συνημμένως σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ περὶ τούτου, καθότι καὶ συνημμένον τῇ φύσει, ἀλλ’ ὅμως ἔνυττέ με φάναι καὶ ἰδικῶς. Ἀνεβαλλόμην δὲ τὴν ἐγχείρησιν φόβῳ, ὅτι καὶ φόβος τῷ περὶ τούτου λέγειν κατατολμῶντι καὶ πολυομμάτου νοὸς χρείαν ἔχει ἀσφαλεστάτου, ἵνα μὴ παραρρυῇ· διὸ ἀνεβαλλόμην κἀγὼ μέχρι τοῦ νῦν, προσδεχόμενος τάχα μήπως ἥξῃ καιρός, «καὶ ἀνθήσῃ τὸ ἀμύγδαλον καὶ παχυνθήσεται ἡ ἀκρὶς καὶ διασκεδασθῇ ἡ κάπαρις» καὶ ἀνυψωθῇ ὁ φοῖνιξ καὶ ὁ πλάτανος καὶ δώσῃ ἀρωμάτων ὀσμὴν ἀσπάλαθος καὶ κιννάμωμος.
Νοητῶς μοι νόει τὸ πρόβλημα, φιλομαθέστατε. Ἐπεὶ δὲ τἀναντία τῶν ῥηθέντων [ἀ]πέβησάν μοι, οὐδ’ οὕτως ἠρέμησα <φά>ναι περὶ τοῦ Πνεύματος. Καὶ οὐδὲν ξένον· εἰ γὰρ καὶ <οἱ> ἀρχαῖοι τῇ σαρκικῇ ὄντες γεγεννημένοι γεννήσει καὶ μήπω ἀναγεγεννημένοι ἐκ τοῦ πνεύματος ἐφιλοσόφουν περὶ τοῦ πνεύματος, πόσῳ γε μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει περὶ τούτου φιλοσοφεῖν τοὺς ἐκ τούτου γεγεννημένους τρανότατα. Ὅτι πᾶν τὸ «γεγεννημένον ἐκ τῆς σαρκός, σὰρξ ἐστί, τὸ δὲ γεγεννημένον ἐκ τοῦ πνεύματος, πνεῦμά ἐστι»· διὸ κἀγὼ ὡς ἐκ τούτου γεγεννημένος καὶ τούτου μετέχων, περὶ τούτου βραχέα φιλοσοφῆσαι φόβῳ καὶ πόθῳ ἐλήλυθα. «Ὅταν δὲ ἔλθῃ», φησίν, «ὁ παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός μου, τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ· καὶ ὑμεῖς δὲ μαρτυρεῖτε, ὅτι ἀπ’ ἀρχῆς μετ’ ἐμοῦ ἐστε».
Ὅρα ὅτι καὶ ἀληθείας πνεῦμα καὶ ὅτι ἐκ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, καὶ ὅτι ὡς πνεῦμα ἀληθείας, τὴν ἀλήθειαν περὶ τῆς ἀληθείας (ἤτοι Χριστοῦ) μαρτυρήσει. Καὶ ἐμαρτύρησεν ἤδη ἐν γλώσσαις πυρίναις περὶ Χριστοῦ ἐν τῇ ἐναλλαγῇ τῶν γλωσσῶν, ἐν πλήθει τεράτων καὶ θεοσημειῶν «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» καὶ ἐζώγρησε πάμπολλα πλήθη ἐθνῶν ἐκ παντοίων φυλῶν καὶ γλωσσῶν. Καὶ «ὑμεῖς δέ», φησί, «μαρτυρεῖτε ὅτι ἀπ’ ἀρχῆς μετ’ ἐμοῦ ἐστε». Ἠκούσατε, φησίν, ὅτι «ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ». Ἀλλὰ καὶ ὑμᾶς προτρέπομαι δι’ ἐκείνου περὶ ἐμοῦ μαρτυρεῖν, ὅτι «ἀπ’ ἀρχῆς μετ’ ἐμοῦ ἐστε»· καὶ οἴδατε ἀκριβῶς τὰ θεῖά μου ἔργα καὶ τὰ ἀνθρώπινα, ὅτι «ἀπ’ ἀρχῆς μετ’ ἐμοῦ ἐστε». Ἐγὼ δέ, εἰ καὶ πλείστας ἔχω εὐαγγελικὰς καὶ ἀποστολικὰς περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος μαρτυρίας, ἀλλ’ ὅμως παρατρέχω ταύτας ἑκὼν διὰ τὸ εἶναι δυσπαραδέκτους αὐτὰς τοῖς μὴ Θεὸν φρονοῦσι τὸ πανάγιον Πνεῦμα.