Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης – Ἐγκώμιον εἰς τὸν ὅσιον Σίμωνα τὸν Ἀθωνίτην

Ἀλλ’, ὦ συναδελφοὶ καὶ πατέρες, φιλέορτον σύστημα, ὅσοι μετ’ εὐλαβείας εἰς τὴν ἐτήσιον μνήμην τοῦ θεοφόρου πατρὸς Σίμωνος ἐφάνητε μὲ τοῦ λόγου μου συμπανηγυρισταί, μακαρίζω τὴν εὐλαβητικήν σας διάθεσιν, ἐπαινῶ τὸ πρόθυμον τῆς καλῆς σας γνώμης. Ἂς ἦσθε, λοιπόν, βέβαιοι, ὅσοι ἐστάθητε εἰς τὴν ἀγρυπνίαν καὶ εἰς τὴν θείαν λειτουργίαν, πὼς θέλετε ἀπολαύσει τὰς ἱερὰς εὐχὰς καὶ εὐλογίας τοῦ ἁγίου. Αὐτὸς ἀδιαλείπτως πρεσβεύει ὑπὲρ ἡμῶν τῇ ἁγίᾳ Τριάδι· καὶ διὰ νὰ εἰσακουσθῇ χρειάζεται νὰ τὸν μιμηθῶμεν καὶ ἡμεῖς, ὅσον τὸ δυνατόν. Τοῦτο τὸ ἴδιον ζητεῖ ὁ ἅγιος Σίμων ἀπὸ ἡμᾶς, ὅπερ ἐζήτει καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μετὰ δεήσεως ἀπὸ τοὺς ὑπ’ αὐτοῦ διδασκομένους. Ὅθεν καὶ ἔλεγε: «παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, ἀδελφοί, μιμηταί μου γίνεσθε».

Ὁμοίως καὶ ὁ πατὴρ ἡμῶν Σίμων βοᾷ πρὸς ἡμᾶς, τὰ πνευματικὰ τέκνα του: «παρακαλῶ ὑμᾶς, τέκνα μου ἀγαπητὰ ἐν Κυρίῳ, μιμηταί μου γίνεσθε». Ἂς μιμηθῶμεν, λοιπόν, τὸν πνευματικόν μας πατέρα εἰς τὴν ἄρνησιν τῶν κοσμικῶν πραγμάτων, εἰς τὴν ἐγκράτειαν τῶν παθῶν, εἰς τὴν ἀνυπόκριτον ὑπακοήν, εἰς τὴν εὐλάβειαν καὶ ὑποταγὴν πρὸς τοὺς προεστῶτας, εἰς τὰς νηστείας καὶ ἀγρυπνίας, εἰς τὸ χαρμόσυνον πένθος, εἰς τὴν καθαρὰν καὶ ἀδελφικὴν ἀγάπην, εἰς τὴν ὑψοποιὸν ταπείνωσιν, καὶ, τέλος πάντων, εἰς τὴν ἀπαρασάλευτον φύλαξιν τῶν θείων ἐντολῶν, ὑπήκοοι μέχρι θανάτου εἰς τὰς παραδόσεις τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, εἰς τὰ εὐσεβῆ δόγματα τῶν ἁγίων ἑπτὰ Συνόδων. Ὅσα παρελάβομεν ἐκ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, Προφητῶν καὶ Διδασκάλων νὰ τὰ φυλάττωμεν ὡς λόγια Θεοῦ, ἐπειδὴ τὸ ἅγιον Πνεῦμα ἐλάλησε διὰ Προφητῶν, Ἀποστόλων καὶ Συνόδων ἁγίων. «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει (λέγει ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἁγίους αὐτοῦ μαθητὰς) καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ, ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με». Καὶ πάλιν· «ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι».

Πρὸς τούτοις, ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ὅταν μελετῶμεν νὰ μεταλάβωμεν τὰ ἄχραντα μυστήρια, νὰ ἑτοιμαζώμεθα καθὼς πρέπει, μὲ ἐξομολόγησιν ἀπροφάσιστον· νὰ κατακρίνωμεν τὸν ἑαυτόν μας ἐνώπιον Θεοῦ καὶ τοῦ πνευματικοῦ μας, καὶ ὄχι νὰ λέγωμεν πὼς ὁ τάδε μὲ ἔπταισε καὶ ὁ τάδε μὲ ἐπαρακίνησε καὶ ὁ τάδε ἦτον ἡ ἀφορμή.

Τὰς ἐδικάς μας ἁμαρτίας ἂς λέγωμεν καὶ οὐχὶ τῶν ἄλλων: «σὺ λέγε πρῶτος τὰς ἁμαρτίας σου, ἵνα δικαιωθῇς», —τὰς ἐδικάς σου καὶ οὐχὶ τῶν ἀλλοτρίων. «Ἡμάρτηκα, ἔλεγεν ὁ Δαβίδ, τῷ Κυρίῳ μου». Βλέπετε πῶς εἰς τὴν ἐξομολόγησίν του ὁ Προφήτης δὲν ἀναφέρνει ἄλλο πρόσωπον.

Ἂς λέγωμεν, λοιπόν, καὶ ἡμεῖς μὲ αὐτόν: «ἁμαρτίαν ἐμίσησα καὶ ἐβδελυξάμην»· ἂς πενθοῦμεν καὶ ἂς ἐκχέωμεν δάκρυα, καθὼς ἐκεῖνος ἔβρεχε καθ’ ἑκάστην νύκτα τὴν στρωμνήν του μὲ τὰ δάκρυά του· ἂς ἐλεοῦμεν τοὺς πτωχούς, διατὶ ἡ ἐλεημοσύνη καλύπτει πλῆθος ἁμαρτιῶν. Ἂς ἑτοιμάζωμεν, λοιπόν, τὸν ἑαυτόν μας, ὅσον δυνάμεθα, διατὶ ὅποιος μεταλαμβάνει ἀναξίως, ἀντὶς νὰ φωτισθῇ κατακρίνεται· «πῦρ γὰρ ὑπάρχει —ἡ θεία μετάδοσις—τοὺς ἀναξίους φλέγον».

Πῦρ ὑπάρχει ἡ θεία μετάληψις καὶ κάμνει δύο ἐνεργείας: τοὺς μὲν φωτίζει, τοὺς δὲ φλογίζει. Καθὼς καὶ ἡ βαβυλωνία ἐκείνη κάμινος, τοὺς μὲν καθαροὺς καὶ ἁγίους τρεῖς Παῖδας ἐδρόσισε, τοὺς δὲ ἀσεβεῖς Χαλδαίους κατέφλεξεν. Οὕτω καὶ τὰ ἅγια Μυστήρια, τοὺς μὲν ἀξίως αὐτὰ μεταλαμβάνοντας δροσίζει, φωτίζει, ἁγιάζει καὶ ἀξίους τῆς αἰωνίου ζωῆς κατασταίνει καὶ μὲ τὸν ἴδιον Χριστὸν τοὺς ἑνώνει, τοὺς δὲ ἀναξίως μεταλαμβάνοντας καταφλέγει, καὶ ἀσθενείας καὶ θάνατον εἰς αὐτοὺς προξενεῖ, κατὰ τὸν Ἀπόστολον ὁποὺ λέγει: «διὰ τοῦτο ἐν ὑμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄρρωστοι καὶ κοιμῶνται ἱκανοί», τουτέστιν ἀποθνῄσκουσι, διατὶ μεταλαμβάνουσιν ἀναξίως. Ἐμετάλαβε καὶ ὁ βέβηλος καὶ μεμολυσμένος Ἰούδας, ἀλλὰ τίποτε δὲν τὸν ὠφέλησε· μάλιστα δὲ τοῦ ἔγινεν ἡ μετάδοσις εἰς περισσοτέραν κατάκρισιν, διὰ τοῦτο, ἀπελθὼν ἀπήγξατο.

Ἐκεῖνον τὸν Ἰούδαν μιμεῖται ἐκεῖνος ὁποὺ μεταλαμβάνει ἀναξίως. Διὰ τοῦτο, ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ὅταν ἑτοιμαζώμεθα νὰ μεταλάβωμεν τὰ ἄχραντα Μυστήρια, ἂς δοκιμάζωμεν τὸν ἑαυτόν μας πρότερον· ἂς ἀπορρίπτωμεν τὰ φορτία τῶν ἁμαρτιῶν μας διὰ μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως· ἂς καθαρισθῶμεν διὰ τῆς ἐλεημοσύνης, «δότε, γάρ φησιν ὁ Κύριος, τὰ ἐνόντα ὑμῖν καὶ πάντα ὑμῶν ἔσται καθαρά». Ἂς ἐκπλύνωμεν τὴν ψυχήν μας μὲ τὰς πηγὰς τῶν δακρύων μας, ὅπως καὶ ὁ ἐν σπηλαίῳ γεννηθεὶς Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ Θεὸς ἡμῶν, διὰ πρεσβειῶν τῆς Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Σίμωνος, ἐν μὲν τῇ παρούσῃ ζωῇ ἀξιώσῃ ἡμᾶς εἰς ἔτη πολλὰ νὰ ἑορτάζωμεν τὰ ἔνδοξα αὐτοῦ γενέθλια καὶ τὴν τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Σίμωνος πανήγυριν, ἐν δὲ τῇ μελλούσῃ νὰ μᾶς ἀξιώσῃ μετὰ πάντων τῶν δικαίων νὰ ζήσωμεν τὴν αἰώνιον καὶ ἀτελεύτητον ζωήν, τὴν ὁποίαν ζῶσιν οἱ δίκαιοι— «δίκαιοι γὰρ εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσιν», —εἰς δόξαν τοῦ ἀνάρχου αὐτοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ ὁμοουσίου αὐτοῦ Πνεύματος. Ἀμήν.