Θεόδωρος ὁ Στουδίτης – Εἰς τὴν ὕψωσιν τοῦ τιμίου σταυροῦ

ῼΔΗ Δʹ. Ἐνέτειλας ἀπὸ τοῦ τάφου, ἄδυτον φάος· τῷ κόσμῳ ἀστράπτων τὴν ἀφθαρσίαν, ἐκμειώσας, Κύριε, θανάτου τὴν κατήφειαν ἐκ τῶν περάτων ὡς εὔσπλαγχνος. Προσέλθωμεν κεκαθαρμένοι τῇ ἐγκρατείᾳ, θερμῶς προσπτυσσόμενοι ἐν αἰνέσει ξύλον τὸ πανάγιον, ἐν ᾧ Χριστὸς σταυρούμενος ἔσωσε κόσμον, ὡς εὔσπλαγχνος.

Χορεύουσιν ἐν εὐφροσύνῃ ἀγγέλων τάξεις σήμερον σταυροῦ σου τῇ προσκυνήσει. Ἐν αὐτῷ γὰρ τέθραυκας τὰς τῶν δαιμόνων φάλαγγας, σώσας, Χριστέ, τὸ ἀνθρώπινον. Παράδεισος ἄλλος ἐγνώσθη ἡ Ἐκκλησία, ὡς πρὶν ξύλον ἔχουσα ζωηφόρον τὸν σταυρόν σου, Κύριε. Ἐξ οὗ διὰ προσψαύσεως, ἀθανασίας μετέχομεν.

Τριαδικόν. Συνάναρχα τρία δοξάζω μιᾶς οὐσίας, Θεὸν τὸν Πατέρα, Υἱὸν καὶ Πνεῦμα, φῶς ἓν τριλαμπέστατον, ὁμοκρατὲς βασίλειον, ἐν ἀσυγχύτῳ ταυτότητι.

Θεοτόκιον. Ἐκύησας φύσεως νόμῳ, ἀλλ’ ὑπὲρ νόμον. Σοῦ γὰρ μόνης ἄσπορος ἡ λοχεία φρικτὸς καὶ νοούμενος ὁ τρόπος καὶ λεγόμενος τοῦ τοκετοῦ σου, πανάμωμε.

Καταβασία. Ὀρθρίζοντές σε ἀνυμνοῦμεν, Σωτὴρ τοῦ κόσμου, εἰρήνην εὑράμενοι τῷ σταυρῷ σου, δι’ οὗ ἀνεκαίνισας τὸ γένος τὸ ἀνθρώπινον, φῶς πρὸς ἀνέσπερον ἄγων ἡμᾶς.

ῼΔΗ Εʹ. Ἀνέστης τὸν θάνατον θραύσας, Χριστέ, ὥσπερ μέγας βασιλεύς, ἐκ τῶν ᾅδου ταμείων ἀνακαλέσας ἡμᾶς εἰς ἀπόλαυσιν βασιλείας οὐρανῶν, εἰς γῆν ἀθανασίας. Κροτοῦντες ἐν ᾄσμασι θείοις πιστοὶ ἀλαλάξωμεν Θεῷ, τὸν σταυρὸν τοῦ Κυρίου κατασπαζόμενοι.

Ἁγιότητος ἀναβλύζει γὰρ πηγὴν πᾶσι τοῖς ἐν τῷ κόσμῳ. Πληροῦται ἡ ᾀσματογράφος φωνή. Προσκυνοῦμεν γὰρ ἰδοὺ τῶν ἀχράντων ποδῶν σου τὸ ὑποπόδιον, παντοδύναμε, τὸν σταυρόν σου τὸν σεπτόν, τὸ τριπόθητον ξύλον.

Ὃ εἶδε ξύλον τῷ σῷ ἄρτῳ βληθέν, προφητῶν ὁ Θρηνητής, τὸν σταυρόν σου, οἰκτίρμον, κατασπαζόμενοι, ἀνυμνοῦμέν σου τὰ δεσμὰ καὶ τὴν ταφήν, λόγχην τε καὶ τοὺς ἥλους. Ἐπ’ ὤμων, ὅνπερ κατεδέξω, Χριστέ, φέρειν ἅγιον σταυρόν, καὶ ἐν τούτῳ ἀρθῆναι καὶ σταυρωθῆναι σαρκί, προσπτυσσόμενοι κομιζόμεθα ἰσχὺν κατ’ ἐχθρῶν ἀοράτων.

Τριαδικόν. Μονάδα τρισὶ χαρακτῆρσιν ὑμνῶ, καὶ Τριάδα ἐν μιᾷ φύσει προσκυνουμένην, Θεὸν τὰ τρία ὁμοῦ φῶς τρισήλιον, τὸν Πατέρα, καὶ Υἱόν, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα.

Θεοτόκιον. Θαυμάτων τὸ μέγιστον θαῦμα ἐν σοὶ ὤφθη, ἄσπιλε Ἀμνάς. Τὸν γὰρ αἴροντα κόσμου τὴν ἁμαρτίαν Ἀμνὸν ἀπεκύησας, ὂν δυσώπει ἐκτενῶς ὑπὲρ τῶν σε ὑμνούντων.

Καταβασία. Τὸν τύπον τοῦ θείου σταυροῦ Ἰωνᾶς, ἐν κοιλίᾳ τοῦ κήτους, τεταμέναις παλάμαις, προδιεχάραξε, καὶ ἀνέθορε σεσωσμένος τοῦ θηρὸς τῇ δυνάμει σου, Λόγε.