Θεόδωρος ὁ Στουδίτης – Κατηχήσεις μεγάλαι

ΛΟΓΟΣ ΟϚʹ. Ἱδροῦν ἀπαύστως ἕνεκα σωτηρίας. ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΙ ΤΕΚΝΑ, Ἡ συνοχὴ τῶν πραγμάτων καὶ ὁ τῶν παραβαλλόντων πνευματικῶν καὶ κοσμικῶν προσώπων ἐπίσκεψις διϊστᾷ ἡμᾶς σχεδὸν εἰπεῖν καὶ ἀπὸ εὐχῆς καὶ ἀπὸ ἀναγνώσεως καὶ ἀπὸ ἀναστροφῆς ἡμῶν· ὥστε μηδὲ τὴν κατὰ συνήθειαν κατήχησιν ἰσχύειν με ποιήσασθαι· ἀλλ’ ὑμεῖς, πιστεύω, ὅτι τὰ ὑστερήματα ἡμῶν ἀναπληροῦτε, ἀντὶ τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν ὑπερευχόμενοι καὶ ἀντὶ τῆς ταλαιπωρίας ἡμῶν σχολάζοντες καὶ ὑμνολογοῦντες. Καί γε τέκνα ἔχεσθε τοῦ σκοποῦ ὑμῶν, καὶ τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἀγωνίζεσθε, καὶ τὸ ἔργον τοῦ θεοῦ ἐκτελεῖτε, εἷς ὑπὲρ ἑνὸς ἐπιμοχθοῦντες καὶ ἐργαζόμενοι καὶ τὰ πνευματικὰ καὶ τὰ σωματικὰ· καὶ μηδαμόθεν ἐγκοπὴν δίδωτε ἐν τῇ καλῇ ὑμῶν πολιτείᾳ, ἐν τῷ ἰσαγγέλῳ ὑμῶν βίῳ, ἐν τῇ μακαρίᾳ ὑμῶν διαγωγῇ. Πολλοὶ οὖν τρέχουσι καὶ πυκτεύουσιν ἐν ταῖς τοῦ κόσμου πραγματείας καὶ κερδαίνουσι τὰ φθειρόμενα καὶ οὐκ ἀπολαύουσιν αὐτῶν, οὐδὲ παραυτίκα· ἀλλ’ εἴτε ὑπὸ ἐπηρείας ἀνθρωπίνης, εἴτε ὑπὸ ἀρχοντικῆς ἐξουσίας, εἴτε ὑπὸ κλεπτῶν μηχανίας, εἴτε ὑπὸ ναυαγίου θαλάσσης, καὶ ἄλλων ὅσων οὐδὲ ἐστὶ τρόπων φάναι, τὰ πολλοῖς ἱδρῶσι καὶ πόνοις κτηθέντα, ἄρδην ἀπόλλονται. Ὑμῶν δὲ τὸ ἔργον, πατέρες μου, μένει ἀναφαίρετον, μένει πολυπλασιαζόμενον, μένει αἰωνιζόμενον.

Οὔτε γὰρ βασιλεὺς, οὔτε ἄρχων, οὔτε δυνάστης, οὔτε κακοῦργος δυνήσεται ἀποσυλῆσαι ποτέ.

Λοιπὸν ἵνα χαίρητε καὶ εὐφραίνησθε, οὐ καθὼς ὁ κόσμος χαίρει καὶ εὐφραίνεται. Ἐπειδὴ οὐκ ἐστὲ ἐκ τοῦ κόσμου, ἀλλ’ ἐκλογὴ θεοῦ ὑπάρχετε, ἀδελφοί μου. Λοιπὸν ἵνα κουφίζεσθε καὶ ἐπαίρησθε ταῖς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν ἐλπίσι, καὶ μὴ συμπίπτητε τοῖς συμβαίνουσι λυπηροῖς. Λοιπὸν ἵνα οἴδατε, ὅτι βασιλεύετε ἐν κυρίῳ τὸ κράτος κατὰ τῶν παθῶν φέροντες. Ποῖον τοίνυν κρεῖττον, σὰρξ ἢ ψυχή;

Δῆλον ὅτι τὸ δεύτερον. Λοιπὸν οὖν ὑμεῖς δεσπόζετε ἀληθινῶς, πατέρες μου· ὁ γὰρ ἀπτόητος τῶν ἀνθρωπίνων φόβων καὶ ἀνάλωτος τῆς ἀνθρωπίνης δόξης, καὶ ἀμέθεκτος τῆς τοῦ κόσμου ἐπιθυμίας, αὐτοκράτωρ κατὰ τῆς ἁμαρτίας γενόμενος δεσπότης κόσμου δικαίως ἂν ῥηθήσεται. Στέφανον οὖν χρυσοκόλλητον τὸν ἐκ μαργάρων καὶ λίθων πολυτελῶν οὐ φορεῖτε· τοῦτο γὰρ ὕλη ῥέουσα καὶ ἄστατος.

Ἀλλὰ διάδημα κάλλους δόξης περὶ τὴν τιμίαν ὑμῶν κεφαλὴν τῆς ψυχῆς ἐπιτίθεσθε· ἱμάτιον πορφυρόβαφον καὶ χρυσόνημον οὐ στολίζεσθε, ἀλλὰ χιτῶνα ποικίλον καὶ θεοΰφαντον καὶ ὑπὲρ χρυσίον καὶ λίθον ἐκτετιμημένον ἄγαν, τῶν ἀρετῶν λέγω, περιβάλλεσθε· καὶ ἡ ὄψις τῆς ψυχῆς ὑμῶν ὡραία, καὶ πᾶσα ἡ δόξα ὑμῶν ἔσωθεν κατὰ τὸν ἱεροψάλτην Δαυῒδ, ἐν κροσσωτοῖς χρυσοῖς περιβεβλημένη πεποικιλμένη.

Ἐπιμείνατε οὖν, τέκνα μου, λοιπὸν ὅσον ἔτι μικρὸν, κἀγὼ ὑμᾶς ὑπομνήσω τι συναντήσει ὑμῖν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· φῶς, ζωὴ, ἀγαλλίασις, δόξα, εὐφροσύνη, μακαριότης, ἀθανασία, εὐζωΐα, ἀφθαρσία. Καὶ τίς τοιούτων ἀγαθῶν προκειμένων οὐ δράμῃ, καὶ διώξει καὶ καταλάβῃ; καὶ πάντα παθεῖν θελήσει, μόνον ἵνα κερδήσῃ τὸ ἓν καὶ ζητούμενον καὶ παρ’ ὀλίγοις εὑρισκόμενον; Ἐπειδὴ βιαστῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, καὶ ὀλίγοι εἰσὶν οἱ εἰσερχόμενοι διὰ τῆς στενῆς πύλης· καὶ μικρὸν τὸ ποίμνιον, ὃ ὁ πατὴρ ἡμῶν ὁ οὐράνιος ἠρετίσατο, φησί. Ταῦτα μὲν ἐπ’ ὀλίγον διὰ τὴν βραδύτητα τῆς ὥρας. Ὁ δὲ θεὸς τῆς εἰρήνης ὁ διδοὺς εὐχὴν τῷ εὐχομένῳ καὶ εὐλογῶν δικαίους, ἐνισχύσει καὶ εὐλογήσει καὶ κατευοδώσει ὑμᾶς εἰς πᾶν ἀγαθὸν καὶ θεοφιλὲς πρᾶγμα ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΛΟΓΟΣ ΟΖʹ. Χαίρει προεστὼς εὐδρομοῦσι τοῖς τέκνοις. ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΙ ΤΕΚΝΑ, Ἅπαξ σιωπήσομαι, οἶδα τοῦτο, τὴν τελευταίαν σιωπὴν· ἐπὰν δέ ἐστιν ἐν τοῖς ῥισί μου πνοὴ, οὐ διαλείψομαι τὴν ὑπόμνησιν ὑμῖν ποιήσασθαι κατὰ τὸ κεχρεωστημένον μοι.

Ἀντιβολῶ δὲ τοῦ προσέχειν ὑμᾶς καὶ ἐνωτίζεσθαι τὰ ῥήματά μου, καὶ μάλιστα ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτη, καὶ ἐν ᾗ ἀπὸ τοῦ κανόνος τυραννεῖ ὑμᾶς ὁ ὕπνος ὡς εἰδότας, ὅτι οὐκ ἀπονητὶ, οὐδὲ εἰκαιολογικῶς προέρχονται· ἀλλὰ μετὰ πολλῆς φροντίδος καὶ τήξεως καρδίας μου· προσθήσω δὲ καὶ ἀγάπης θερμῆς τοῦ περιέχοντός με πρὸς ὑμᾶς πνευματικοῦ φίλτρου· ἐπειδὴ τέκνα μοι ἐγεννήθητε ἀναξίῳ ὄντι, καὶ μαθηταὶ χρηματίζετε ἀπαιδεύτῳ ὑπάρχοντι. Οὐ σοφίας μοι λόγος, οὐ πρᾶξις, οὐκ ἄλλη τις, οὐ μικρὰ οὐ μεγάλη ἀρετὴ, ἢ μόνον τὸ ἄφατον ἔλεος τοῦ θεοῦ καὶ ἡ πατρικὴ εὐχὴ, εἰς τὸ ἡγεῖσθαι καὶ διεξάγειν ὑμᾶς. Χαρά με οὖν πολλὴ περιλαμβάνει, τέκνα μου, ἡνίκα ἐπιβλέπω τὴν εὐταξίαν ὑμῶν καὶ τὴν διακράτησιν καὶ τὴν διάσωσιν ἑκάστου· καὶ ὅλος εἰμὶ προθυμούμενος καὶ εὐφραινόμενος καὶ κουφιζόμενος ταῖς ἐλπίσι, καὶ δοκῶ οἷον βασιλεύειν, καὶ οὐδέν μοι τερπνὸν πρὸς τοῦτο, οὐ βρῶσις, οὐ πόσις κἂν γαστριμαργῶν εἰμί. Ἀλλ’ οὖν οὐδὲ κτήματα, οὐδὲ χρήματα, οὐ πρόσοδοι, οὐ δόξαι, οὐκ ἀπολαύσεις, κἂν φιλοδοξῶν εἰμί. Προσθήσω δὲ, οὐδ’ αὐτὸ τὸ ἡλιακὸν καὶ παντέραστον φῶς, ἢ ἄλλο τι τῶν ὁρωμένων καὶ λαλουμένων.

Ἐπειδὰν δὲ εἴδω διαστροφήν τινα γινομένην ἄνα μεταξὺ ὑμῶν, ἀσχάλλω καὶ ἀδημονῶ καὶ ἄλγος περιφέρω τῇ ψυχῇ βαρύτατον, τὴν ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν μου ὑφορώμενος αἰτίαν, καὶ τὸ ἀνάξιον τῆς ἐπιστασίας καὶ προστάσεώς μου· καὶ ἐμαυτῷ ὅπως ἐπιλέγω ἵνα ἀκούσητε· Δύναταί τι ἐκ Ναζαρὲτ ἀγαθὸν εἶναι· εἰδὼς τὸ ἀσθενές μου καὶ πολυαμάρτητον.

Συστήσασθε τοίνυν, τέκνα μου, ἐκ τῆς ὑμῶν εὐταξίας, καὶ χρησιμεύσατέ με ἐκ τῆς ὑμετέρας εὐκληρίας· καὶ δότε καὶ χαίρειν καὶ εὐδοξεῖν καὶ σώζεσθαι εὐπράττοντες ἐν τῇ μακαριστῇ ὑμῶν ὑποταγῇ· τῷ ὄντι γὰρ, τέκνα μου, εἰς ἁγίαν κλῆσιν ἤλθετε, καὶ εἰς ὁσίαν πολιτείαν ἐφθάσατε, καὶ εἰς ἀγγελικὴν τάξιν κατελογίσθητε. ἐκείνης τῆς θείας φωνῆς πληρωταὶ γεγονότες. Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, πώλησόν σου πάντα τὰ ὑπάρχοντα, καὶ δὸς πτωχοῖς· καὶ ἆρον τὸν σταυρόν σου, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. Ἐσταυρώθητε τοίνυν τῷ κόσμῳ καὶ ἀπάρτι ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ.

Εἰ γὰρ ἦτε ἐκ τοῦ κόσμου, φησὶν, ὁ κοσμὸς ὑμᾶς ἐφίλει καὶ κατεῖχεν· ἀλλ’ ὅτι ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστὲ, κατὰ τὸν λόγον τοῦ κυρίου· διὰ τοῦτο ἴσως μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος. Ὑμεῖς οὖν μέλλετε ἐγκαυχᾶσθαι ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ μετὰ τῶν ἁγίων ἀποστόλων λέγοντες πρὸς κύριον· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα, καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· καὶ ὅτι ὑπὲρ σὲ οὐ πατέρα, οὐ μητέρα, οὐκ ἀδελφοὺς, οὐκ ἀδελφὰς ἠγαπήκαμεν· ἀλλὰ πάντα σκύβαλα ἡγησάμενοι, ἐλογισάμεθα μέγαν πλοῦτον εἶναι τὸ σὲ κερδᾶναι.

Καὶ μὴ ψεύδομαι. Οὐκ ἀληθὲς οὐ πεποιήκατε οὕτως; Καί γε διὰ τοῦτο ἀντακούσεσθε τὸ· Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἑτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς τοῦ κόσμου. Καὶ τὸ· Εὖ δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστὲ, ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστὸς, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου· Καὶ ἄλλα τούτοις ἐφόμοια καὶ ἐπάξια.

Τούτου τοίνυν ἀγαθοῦ ἐπιτετυχηκότες, καὶ τοιοῦτον βίον ἐπανῃρημένοι πολυθαύμαστον καὶ οὐρανοπολίτευτον, ἆρα οὐ χαίρετε; οὐ σκιρτᾶτε; ἆρα οὐ ψάλλετε μετὰ τοῦ Δαυῒδ· Τί ἀνταποδώσομεν τῷ κυρίῳ, περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν; Ναὶ, ἀλλὰ πρόσθετε καὶ τὸ· Ποτήριον σωτηρίου ληψόμεθα· τὸ δέ ἐστιν, κένωσις αἵματος μαρτυρίου ἡνίκα καιρός. Αἲ, αἲ, τέκνα μου, πόσοι ἐπιθυμοῦσι βλέψαι ἃ βλέπετε, καὶ ἀκοῦσαι ἃ ἀκούετε, καὶ ἐπιτυχεῖν ἂ ἐπετύχετε· καὶ ἢ διὰ συνάφειαν γυναικὸς, ἢ διὰ προβολὴν τέκνων, ἢ διὰ φιλίαν σαρκικὴν, ἢ διὰ δόξαν κοσμικὴν, ἢ διὰ χρημάτων περιβολὴν, ἢ διὰ πρόληψιν ἁμαρτητικὴν, ἢ δειλίαν ψυχικὴν, ἢ δι’ ἀπορίαν ὁδηγητικὴν, ἢ διὰ σπάνιν προστατευτικὴν καὶ ἀληθινὴν, ἢ διὰ συνήθειαν βιωτικὴν, ἢ δι’ ἄλλους πολλοὺς τρόπους, ἀποφυγεῖν ἀδυνατοῦσι καὶ προσδραμεῖν ἀμηχανοῦσι, καὶ μένουσι τῇ μὲν ἔξω ἐπιφανείᾳ ὡς εὐφραινόμενοι, τῇ δὲ ἔσωθεν διαθέσει κατακοπτόμενοι.

Δῶμεν οὖν δόξαν τῷ θεῷ διὰ ταῦτα, τέκνα μου ἠγαπημένα, καὶ ἀεὶ τὸ εὐκατόρθωτον, καὶ πάντοτε τὸ θεοκίνητον, τὸ νεόκτιστον ἔστω ὑμῖν· ἵνα οὕτω βελτιούμενοι καὶ οὕτως ὑψούμενοι ἀμαχῶς εἰς ἀλλήλους καὶ εἰρηνικῶς καὶ ἠκριβωμένως μέχρι καὶ λόγου καὶ κινήματος καὶ βαδίσματος καὶ ἐξαγγέλματος θεραπεύωμεν τὸ θεῖον· καὶ εὐτρεπισμένοι ὦμεν πρὸς τὴν τοῦ θανάτου ἔξοδον, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν· ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἡ βίβλος αὕτη τῆς μονῆς τοῦ Προδρόμου, τῆς κειμένης ἔγγιστα τῆς Ἀετίου: ἀρχαϊκῇ δὲ τῇ μονῇ κλῆσις Πέτρα. ☩ Ἐγράφη διὰ χειρὸς τοῦ μοναχοῦ Ἀρσενίου, ἐξ ἐπιταγῆς καὶ συλλογῆς τοῦ καθηγουμένου τῆς αὐτῆς μονῆς μοναχοῦ κύρου Μαξίμου.

Οἱ οὖν ἀναγινώσκοντες εὔχεσθε ὑπέρ τε τοῦ προστεταχότος καὶ ὑπὲρ τοῦ γράψαντος. Ἐτελειώθη μηνὶ Ἰουνίῳ δωδεκάτῃ. Ἰνδικτίωνος ιδ ἔτους ͵ϛχμδ βασιλεύοντος Ἰωάννου τοῦ πορφυρογεννήτου.

ΛΟΓΟΣ ΟΗʹ. Χριστὸν μιμεῖσθαι τῷ φέρειν ἃ προστύχῃ. ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΙ ΤΕΚΝΑ, Εἰ οἱ ἄνθρωποι καλούμενοι ἐνταῦθα παρὰ βασιλέως πρὸς δόξαν καὶ εὐημερίαν καὶ πλοῦτον καὶ τροφὴν καὶ ἀπόλαυσιν ἀόκνως καὶ σπουδαίως καὶ περιχαρῶς ἐν τούτῳ φέρονται, πόσῳ ὀφείλομεν ἡμεῖς παρὰ τοῦ τῶν ὅλων θεοῦ καὶ βασιλέως καλούμενοι, οὐκ εἰς τὰ προειρημένα μηδαμινὰ καὶ φθαρτά· ἀλλ’ εἰς βασιλείαν οὐρανῶν καὶ εἰς φῶς ἀδιάδοχον καὶ εἰς ζωὴν ἀτελεύτητον καὶ εἰς ἀνεκλάλητον μακαριότητα καὶ εἰς υἱοθεσίαν καὶ κληρονομίαν αἰωνίων ἀγαθῶν μετὰ σπουδῆς καὶ χαρᾶς καὶ ἀκορέστου προθυμίας κατὰ πᾶσαν ἡμέραν καὶ ὥραν τρέχειν καὶ πυκτεύειν καὶ σπεύδειν, καὶ μηδὲ θλίψιν καὶ στενοχωρίαν, μηδὲ λιμὸν, μηδὲ δίψαν, μήτε κίνδυνον ὡς εἰπεῖν, μήτε μάχαιραν, μήτε θάνατον δεδοικέναι καὶ ὑποστέλλεσθαι.

Ἀλλ’ ἀνδρείως καὶ εὐσθενῶς καὶ μεγαλοψύχως τὴν ἀσκητικὴν ὁδὸν προέρχεσθαι· καὶ πάντα ὑπομένειν ὡς κοῦφα καὶ ἐλαφρὰ κατὰ τὴν προκειμένην παραδοκίαν καὶ ἐλπίδα ἡμῶν παμμακάριστον. Ὕπνος τοίνυν ψυχῆς ἐστι τὸ καταπίπτειν καὶ ὀλιγωρεῖν πρὸς τὴν ἄσκησιν.

Διὸ παρακαλῶ ὑμᾶς, τέκνα καὶ ἀδελφοὶ, ἐκ τῆς συντελείας τοῦ τοιούτου ἡμῶν ἔργου τὸ πέρας εἰδότες, ὅτι μέγα καὶ θεῖον καὶ ἀνεκλάλητον καὶ μακάριον. Φέρωμεν καὶ ἐνέγκωμεν τὴν καλλίστην ἡμῶν ὑποταγὴν καὶ τὰ ταύτης ἀνδραγαθήματα, τὴν στέρησιν τῶν οἰκείων θελημάτων, τὴν πανυπήκοον κίνησιν καὶ διάπραξιν, τὴν πολύβολον καὶ πολυπληθέα ἐπίπληξιν, τὸν ἄνω καὶ κάτω περικλυσμόν. Ἀληθῶς γὰρ καὶ περὶ ἡμῶν τὸ ἀποστολικὸν ἐκεῖνο φᾶναι· “Ὅτι μέχρι τῆς ἄρτι ὥρας, καὶ πεινῶμεν, καὶ δειψῶμεν, καὶ γυμνητεύομεν, καὶ ἀστατοῦμεν, καὶ ὀνειδιζόμεθα, καὶ κολαφιζόμεθα, καὶ ἀδημονοῦμεν· ἀλλ’ ἐν τούτοις πᾶσι, φησὶ, ὑπερνικῶμεν διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς”.

Ἐνδυναμώθητε καὶ αὐτοὶ ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, ὦ τέκνα· πολυπόθητα, καὶ πρὸς τοῖς προτέροις ὑμῶν ἀγῶσι καὶ πειρασμοῖς συνάψατε τὰ περιστάμενα καὶ τὰ μέλλοντα. Πᾶσαν χαρὰν ἡγούμενοι, ὅτι ἠξιώθητε ἐθελουσίως ὑπὲρ τοῦ σωτῆρος Χριστοῦ τὰ τοιαῦτα πάσχειν· καὶ γίνεσθε μιμηταὶ τῶν παθημάτων αὐτοῦ. Τοῦτο μόνον τοῖς συνιοῦσι μέγιστον εἰς ἀνταπόδοσιν.

Ἀναμνήσθητε οὖν ὅσα ἐκεῖνος ὑπὲρ ἡμῶν ἔπαθε, ὦ τέκνα. Οὐκ ἐνηπίασε κατὰ σάρκα; Οὐ πέφευγε τὴν παιδοφονίαν Ἡρώδου; Οὐκ ὑπετάγη τοῖς γονεῦσιν; Οὐχὶ δωδεκαέτης μὴ μεμαθηκὼς γράμματα διήλεγε τοὺς ἐν τῷ ἱερῷ; τοῦτο πρὸς τοὺς ἀγραμματίστους, ἵνα μὴ λυπῶνται. Οὐχὶ ὡδοιπόρησε πολλάκις, καὶ κεκοπίακε ἐπιζητῶν βρῶσιν ἐν τῇ συκῇ; Οὐ καθυβρίσθη ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων;

Οὐκ ἤκουσε· “Δαιμόνιον ἔχεις” καὶ “Ἐν βελζεβοὺλ ἄρχοντι τῶν δαιμόνων ἐκβάλλεις τὰ δαιμόνια;” Οὐκ ἐλιθάσθη καὶ ἔλαθε τοὺς βάλλοντας; Καὶ πρὸ τούτου οὐκ ἐπειράσθη ἐν τεσσεράκοντα ἡμέραις νῆστις ὑπὸ τοῦ διαβόλου ὡς ἄνθρωπος;

Ὁτέ φησιν ἐκεῖνος· “Ταῦτα πάντα σοὶ δώσω, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς με·” καὶ ἤκουσε παρ’ αὐτοῦ· “Ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ” καὶ τὰ ἕτερα; Οὐκ ἀπένιψε ὑπηρετικῶς τοὺς πόδας τῶν οἰκείων μαθητῶν; Οὐκ ἠρνήθη ὑπὸ τοῦ προδότου; Οὐ συνελήφθη ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων; Οὐκ ἠρεσχελήθη ὑπὸ Ἄννα καὶ Καϊάφα; Οὐκ ἐῤῥαπίσθη ὑπὸ χειρὸς δούλου; Οὐκ ἐφραγελλώθη ὑπὸ Πιλάτου; Οὐκ ἐμαστίχθη ὑπὸ χειρῶν ὧν ἔπλασεν, ἀκανθοφορῶν ἐν ἐμπαιγμῷ;

Οὐκ ἀνῆλθεν ἐπὶ σταυροῦ; Οὐκ ἐνεπάρθη ἥλοις τὰς ἁγίας χεῖρας καὶ τοὺς πόδας; Οὐκ ἤκουσε πολλὰ ὑβριστικὰ ἐν τῷ σταυρῷ; Οὐκ ἐνύχθη τὴν ἁγίαν πλευρὰν λόγχῃ; Οὐκ ἐποτίσθη διψῶν τὸ τῆς χολῆς πόμα; Οὐκ ἐτάφη καὶ ἀνέστη, ὡς θεὸς τριήμερος;

Τί γοῦν ἔχομεν καὶ ἡμεῖς εἰπεῖν, ὅτι τοσαῦτα πεπόνθαμεν; Προβαλοῦ μοι, ἀδελφὲ τὸν νῶτον μεμαστιγωμένον, ὡς ὁ Χριστός σου, τὰς παρειὰς τετυμμένας· τὰ μύρια γελάσματα καὶ ὀνειδίσματα καὶ χλευάσματα, πάντα τὰ μέλη σου καθηγνιασμένα τοῖς πάθεσιν· ἀλλ’ οὐ πάντως ἔχεις. Εἰ δ’ οὖν καὶ μακροθύμως τὰ μικρὰ στέρξον, καὶ δι’ ἄκραν ἀγαθότητα ὁ φιλάνθρωπος συνδοξάσει σε ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, διὰ τοῦ τηλικούτου σχήματος· οὐδὲν γὰρ ἄλλο τὸ σχῆμα ἢ τὸ τοῦ σταυροῦ καὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ ἐπάγγελμα.

Ταῦτα μικροπρεπῶς ὑπεμνήσαμεν, μηδὲν ὧν λέγομεν πεπραχότες· ἀλλ’ ἵνα ἀμφότεροι διὰ τῆς ὑπομνήσεως προθυμώμεθα, καὶ πάλιν διεγειρώμεθα, καὶ πάλιν διανιστάμεθα, καὶ πάλιν γοργευώμεθα, τὰς διακονίας ἀνολιγώρως κρατοῦντες καὶ ἐκπληροῦντες, οἵας ἕκαστος ἔτυχεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν· ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΛΟΓΟΣ ΟΘʹ. Πίστει καθαρᾷ τὴν καλὴν τρίβον τρέχειν. ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΕΣ, Ὄντως ὅσον ὅσον διεφύγομεν τὰ τοῦ βίου, καὶ ἤλθομεν, ὡς ἐν λιμένι, πρὸς τὸ ἱερὸν σχῆμα ἡμῶν· ἀλλ’ οὖν ὡς ἐν θαλάσσῃ ἐσμὲν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, οὐκ εἰδότες ὁπότε πνεύσει λαίλαψ δαιμονικὸν καθ’ ἡμῶν, ὑποβρύχιον τὸ σκάφος τῆς ψυχῆς ἡμῶν ποιεῖσθαι πειρώμενος· ἢ ὥς τινας πειρατὰς νοητοὺς ὑπαντήσομεν, ἢ ἐπὶ ποῖα βράχη παθῶν ἀφυλάκτως ἐλευσόμεθα κατὰ τὸ ἑξῆς τῆς ζωῆς ἡμῶν· καὶ παντάπασιν εὕρωμεν ἀναυαγήτως διαπερᾶσαι τὸν ἀπὸ γῆς πρὸς οὐρανὸν πλοῦν ἡμῶν.

Διὰ τοῦτο προσεκτέον, ὦ τέκνα, ἀγρυπνεῖν, καὶ ἐπιτηρεῖν, καὶ διασκέπτεσθαι εἰσβολὰς τῆς πανουργίας τοῦ δαίμονος, ἵνα πρὸς τὴν ἐπιφορὰν τοῦ πάθους εὐθέτως ἀποκαθιστάμεθα, καὶ ἀποτρεπώμεθα αὐτοῦ τὴν ἐπήρειαν, καὶ μένωμεν ἀβλαβῶς διαπλέοντες καὶ κρατοῦντες τὴν ἄγκυραν τῆς πίστεως ἡμῶν.

Ὅτι μὲν οὖν τοῖς πατρικοῖς κατορθώμασι φωτίζονται οἱ μαθητευόμενοι, παντί που δῆλον, καὶ οὐδεὶς ὁ ἀντιλέγων, ὡς μὴ τῇ τοῦ προεστῶτος ἀρετῇ ἀφομοιοῦσθαι τὸν ὑπήκοον, καὶ ἐντεῦθεν ὁμολογουμένως, ὅτι οἱ ἔκπαλαι θεῖοι ἄνδρες κράτιστοι γεγόνασι καὶ τῆς θείας ἐπιβλήσεως ἄξιοι, οὐ μὴν τοῦ καθόλου ἐκληπτέον τοῦτο· ἔσχε γὰρ καὶ τὸ ἐναντίον· μᾶλλον δὲ, ἵνα συντόμως εἴπω, οὐκ ἄλλοθεν τὸ τῆς σωτηρίας ἐφόδιον ἢ ἐκ πίστεως μόνης. Διατοῦτο πίστει ὁ θεῖος Δοσίθεος διήνυσε τὸν τῆς εὐπειθείας δρόμον ἀνεξερεύνητος μένων πρὸς τὰ ἐντελλόμενα παρὰ τοῦ καθηγουμένου. Καὶ πῆ μὲν πεπυρακτωμένας τὰς παρειὰς αὑτοῦ φέρων· πῆ δὲ χλευαζόμενος ἐν τῷ βουκακράτῳ, εἶτα ἐκ τούτου καὶ ἐξ ἑτέρου ἀποστερούμενος ἀγογγύστως. Πίστει ὁ μακάριος Ἀββακύρης ἐν ἔτεσι πέντε καὶ δέκα ἤνεγκε τὰ παρὰ τῆς ἱερᾶς ἐκείνης συνοδίας κολαφίσματα καὶ κατεμπαίγματα καὶ ἀποδιώγματα νεανικῶς καὶ ἀνδρείως καὶ ὡς οὐδὲ αἰσθανόμενος τῶν ἐπιφορῶν· ἀλλὰ καὶ ὑπεραπολογούμενος τῷ πυθομένῳ πατρὶ ἁγίῳ τὰ κράτιστα. Πίστει ἐν ἐκείνοις αὐτοῖς τοῖς θεσπεσίοις μαθηταῖς, ὁ μὲν τὸν ἐπιληπτικὸν ἀνεπιλήπτως ὑπεκρίνετο προστασσόμενος· ὁ δὲ μετάπτωσιν τοῦ πρωτίστου βαθμοῦ ἐδέχετο· ὁ δὲ παραστήκειν ἠνείσχετο τῶν ἀδελφῶν ἐσθιόντων· καὶ ταῦτα ἐν γηραλέῳ τῷ φρονήματι καὶ τῷ σώματι.

Πίστει Θεόδωρος ἐκεῖνος καλούμενος ὁ ἡγιασμένος διαλογισμὸν προστασίας τριετίαν ἠφώριστο ὑπὸ τοῦ μεγάλου Παχωμίου, καὶ οὐκ ηὐθαδείασε. Πίστει τὸν τῆς ὑπακοῆς καρπὸν τεθηλότα ἐδρέψατο ὁ τριχρονίαν τὴν πατρικὴν ῥάβδον ποτίσαι ἀνασχόμενος.

Καὶ ἵνα ἐκ τῶν ἀτημελῶς βιωσάντων καθηγεμόνων μνησθήσομαι, πίστει Ἀκάκιος ἀείζωός ποτε μὲν τὸν ὀφθαλμὸν εἶχε πεπελιδνωμένον, ποτὲ δὲ τὴν κόῤῥην τετυμμένην, ποτὲ δὲ τοῦτο κἀκεῖνο κατατιμωρούμενον μέλος, καὶ οὕτως ἀθανασίας ἐπέτυχε.

Πίστει καὶ Ζαχαρίας ὁ ἀείμνηστος, εἰ καὶ Πνεύματος θείου ἐμπέπληστο, καὶ πληγὰς ὑπεδέξατο καὶ τοῦ πατρὸς οὐ διακεχώριστο. Πίστει κἀκεῖνος ὁ θαυμάσιος Τόνσυν ὡς βούβαλον ὁρᾷν κατεπείθετο. Καὶ ἄλλος τὸν ποταμὸν διεπέρασε βασταζόμενος ὑπὸ κροκοδείλου· καὶ ἕτερος ἀνεκομίζετο πρὸς σωτηρίαν ἀπὸ τοῦ πτώματος.

Καὶ ἆπος· ὅστις οὖν τῶν ἁγίων, οὐ μόνον ἐπὶ Ἀβραὰμ τοῦ πρωτοϋπηκόου καὶ τῶν κατ’ αὐτὸν; ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν ἐφ’ ἡμῖν θεωρουμένων τελείων ἀνδρῶν, τῷ τῆς πίστεως ὅπλῳ διῆλθε διὰ πυρὸς καὶ ὕδατος τῶν τοῦ πονηροῦ παγίδων, καὶ ἐξῆλθεν εἰς ἀναψυχὴν αἰωνίαν.

Ὁ δὲ Ἰούδας οὐδὲν ἀπώνατο, τοιοῦτον καὶ τηλικοῦτον ἔχων τὸν διδάσκαλον Χριστὸν τὸν θεὸν ἡμῶν, σημεῖα καὶ τέρατα ἐργαζόμενον, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός· ἀλλὰ καὶ τοῦ ἱεροῦ χοροῦ τῶν ἀποστόλων ἀπεπήδησε, καὶ τὸν κύριον τῆς δόξης παρέδωκε δολερῷ φιλήματι προσαγορευόμενος. Εὑρίσκομεν δὲ καὶ ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἑξήκοντα γεννάδας κατὰ τοῦ ἡγιασμένου Σάβα δράσαντας ἄθεα καὶ ἔκτοπα καὶ ῥίψαντας ἑαυτοὺς εἰς ἀπώλειαν.

Καὶ διὰ τί; Μὴ δυσωπήθησαν ἀμφότεροι ἐκ τῆς σωστικῆς συνοικήσεως καὶ τῶν ἀναλαμπουσῶν θεοσημειῶν; Ἀλλ’ ὡς εἴρηται, ἐπὰν ἀσθενήσῃ ψυχὴ εἰς πίστιν, πέπτωκεν· ὃ γὰρ οὐκ ἐκ πίστεως ἁμαρτία, φησιν, ἐστί. Καὶ ταῦτα εἴρηκα, ἵνα ἐκεῖνο ὑμῖν ἀποδείξω, ὅτι, εἰ καὶ μόνος ἁμαρτωλός εἰμι ἐπὶ τῆς γῆς, μηδὲν ἔχων οἴκοθεν διδακτικὸν ἢ φωτιστικὸν τῆς σωτηρίας ὑμῶν· ἀλλ’ ἑὰν ὑμεῖς θέλητε σώζεσθαι ὁλοσθενῶς, οὐδὲν τὸ κωλύον καὶ ἀπεῖργον, ἔχοντες τὰ ὑποδείγματα κατὰ πρόσωπον.

Μοχθήσατε τοιγαροῦν, τέκνα μου, καὶ τὸ δυσπειθὲς ἀπώσατε, καὶ τὸ δύσπειστον ἀποσκορακίσατε· καὶ μὴ τυφλοῦσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις μου· ἀλλὰ καθαίρεσθε ἐν ταῖς εὐπιστίαις ὑμῶν, καὶ περιπατεῖτε ἐν τῷ φωτὶ τῶν ἐντολῶν τοῦ κυρίου. —Καὶ ζητεῖτε καὶ εὑρήσετε, καὶ κρούετε, ἀνοιγήσεται ὑμῖν, — εὖ οἶδα καὶ πέπεισμαι. Διακρατεῖτε τὰς διακονίας ὑμῶν ἀνολιγώρως· προσκαρτερήσατε τοῖς ἐντελλομένοις ὑμῖν ἀκαταπονήτως καὶ ἀγογγύστως.

Μὴ ἐστὲ ἀψίκοροι καὶ εὐκίνητοι πρὸς τὴν ἀντιλογίαν. Μὴ ἕλκετε λόγῳ λόγον πονηρόν. Μὴ δὲ παῤῥησιάζεσθε ἐπὶ καταστροφῇ ἢ ἀπωλείᾳ ψυχῆς. Μὴ δὲ ζητεῖτε δόξαν, καὶ εὑρήσετε αὐτὴν, οὐ μόνον ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι, ἀλλὰ καὶ ἐνταῦθα λαμπρῶς.

Μὴ διαμάχεσθε καὶ ἐρεσχελεῖτε, ἀδελφοί μου ἠγαπημένοι, ἐπὶ προστασίαις ἢ διακονίαις τετιμημέναις, καὶ πρωτοστατήσετε, καὶ πρῶτοι κληθήσετε, ὡς ὁ κύριος εἴρηκε ἐν ταῖς ἀϊδίαις καὶ θείαις μοναῖς. Εἰ δὲ ἐναντίως ζητήσομεν, τὰ ἐναντία εὑρήσομεν πάντως. Καὶ ἔλθῃ ἐπὶ πᾶσαν ψυχὴν τὴν κατεργαζομένην τὸ κακὸν, θυμὸς καὶ ὀργὴ καὶ ἀτιμία, καὶ νῦν καὶ πρὸς τὸ μέλλον.

Ἀλλ’ ἀπείη ταῦτα. Γένοιτο δὲ ἐφ’ ἡμᾶς τὸ ἔλεος τοῦ κυρίου πλουσίως καὶ ἀεννάως, καθάπερ ἐλπίσατε πρὸς αὐτόν· ὅτι αὐτῷ πρέπει πᾶσα δόξα τιμὴ καὶ προσκύνησις σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

ΛΟΓΟΣ Πʹ. Ὁποῖον εἶναι τὸν προεστῶτα Ὁποῖον εἶναι τὸν προεστῶτα πρέπει. ΤΕΚΝΑ ΜΟΥ ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΑ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΗΓΑΠΗΜΕΝΟΙ. Ἰδοὺ τὰ χείλη μου οὐ μὴ κωλύσω, οὐδ’ οὐ μὴ κατοκνήσω, οὐδ’ οὐ μὴ ὀκλάσω, κἂν ὅπως δή ποτε ἀσθενὴς ὑπάρχω καὶ λόγῳ καὶ ἔργῳ λαλεῖν, νουθετεῖν, διεργεῖν, διαδεικνύειν ὑμῖν τὸ ὀφειλόμενον, ἂν ἕως ἐμπνέω, ἕως ἄν εἰμι μέσον ὑμῶν παραχωρήσει θεοῦ.

Διότι ἀγών μοι μέγας καὶ φόβος περίεστι τῆς ἀναξίας πρὸς ὑμᾶς ὁδηγίας. Δέδια αἰσθανόμενος τὸ ἑαυτοῦ περιπαθὲς, ἰλιγγιῶ πρὸς τὸ βάθος τῆς σοφίας τῆς ἐν τῷ ἀγαθῷ ποιμένι τηρουμένης τῷ γνωστῶς γνωσωμένῳ ψυχῶν ποιμνίον ἀφηγεῖσθαι κατὰ βουλὴν τοῦ ἀρχιποίμενος τῶν ὅλων θεοῦ. Τοῦτο ἀγγέλου τινὸς, ἤ τινος τῶν ἰσαγγέλων ἁγίων· ἐγὼ δὲ ἀπέῤῥιμμαι· καὶ τίς ἡ περὶ ἐμὲ καινοτομία; ὅτι σκότος ὢν φωτίζειν ἄλλους ἀποτέταγμαι; καὶ ἐναγὴς καὶ ἀκάθαρτος τυγχάνων ἁγιάζειν ἄλλους ἀπεδόθην· καὶ ἐξωσμένος ὢν ἐκ θεοῦ, ἐγγίζειν πρὸς αὐτὸν τοὺς ἐθέλοντας προῄρημαι;

Ἀλλ’ οὖν οὐκ ηὐτομόλησα, ὡς καὶ ὑμεῖς γινώσκετε· ἔπαθον δὲ τὸ δοκεῖν ὑπακοὴν ἐκδοὺς ἑαυτὸν τούτῳ. Πλὴν οὐδεμία μοι ἀπολογία, οὐδ’ ἀρκοῦσα συγχόρησις, ὅτε μέλλει κρίνειν ὁ θεὸς τὰ κρυπτὰ τοῦ σκότους, καὶ φανεροῦν τὰς βουλὰς τῶν καρδιῶν, καὶ ζητεῖν τοὺς ποιμένας, ὅπως τὸ ποιμνίον διεξήγαγον, εἰ τὸ ἠσθενηκὸς ἐπεσκέψαντο, εἰ τὸ συντετριμμένον κατέδησαν, εἰ τὸ πεπλανημένον ἐπέστρεψαν προειδότες καὶ προβλέψαντες τοὺς πειραστὰς δαίμονας· ἄν τε ἰάσαντο καὶ διεξήγαγον ἕκαστον τῶν ποιμαινωμένων κατά τε τὴν ἐνυπάρχουσαν αὐτῷ δύναμιν καὶ ἕξιν, ὡς ἃν κερδηθὲν μὴ ἀπόληται τὸ πλάσμα τοῦ θεοῦ· διὸ ἐν σαρκὶ ὀφθεὶς τὸ αἷμα Χριστὸς ἐξέχεεν.

Ὅλως οὖν μὴ ἀποκάμωμεν. Δεῦρο δὲ μᾶλλον ἀκούσατέ μου, τοῖς λόγοις, καὶ ἐνωτίζεσθε τὰ ταπεινά μου ῥήματα. Πᾶσιν ὑμῖν ἐπιβοῶ· πᾶσι παραγγέλλω· ὑψώθητε πρὸς τὸν θεὸν, χωρίσθητε τῶν προσπαθειῶν· ἰδοὺ βοᾷ ὑμῖν προφητικὸς λόγος·

Δεῦτε, ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος τοῦ κυρίου, καὶ εἰς τὸν οἶκον τοῦ θεοῦ Ἰακὼβ τῆς ἀπαθείας. Καὶ θεασάμεθα τοῖς νοεροῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν τὴν ἀποκειμένην ἡμῖν χαρὰν ἐν ἐπαγγελίαις οὐρανίαις. Τέκνα μου οὖν ἠγαπημένα, λάβετε προθυμίαν· λάβετε πτέρυγας πυρὸς ὡσεὶ περιστεραὶ, καθὼς γέγραπται. Πετάσθητε καὶ ἀντιπεράσατε ἔνθεν ἐν τοῖς δεξίοις τῆς ἀρετῆς μέρεσι. Δέξασθε χαρὰν καὶ ἔρωτα πνευματικὸν τοῦ πόθου τοῦ θεοῦ. Γεύσασθε τῆς ἀγάπης αὐτοῦ τῆς γλυκυτάτης, καὶ ταύτης πάντα δεύτερα ἡγήσασθε. Καταπατήσατε καὶ δόξαν κενὴν, καὶ ἐπιθυμίαν σαρκὸς, καὶ θυμὸν ἀγριαίνοντα· καὶ μηδὲν ὅ τι οὖν τῶν δοκούντων εἶναι τερπνῶν κατασχεῖν ἡμᾶς δυνηθείη. Ἀλλ’ εὔζωνοι καὶ κοῦφοι καὶ ὀξυδερκεῖς καὶ ὀξυπετεῖς πρὸς τὴν πορείαν ἡμῶν τὴν ἀπὸ γῆς πρὸς οὐρανὸν φέρουσαν γενώμεθα.

Τοίνυν τοῖς ὁδοιποροῦσι πάρεστι τὸ ταλαιπωρεῖν· καὶ ὑμῖν οὖν τὸ αὐτὸ συμβαίνει. Ὡς ὁρᾶτε γὰρ τὰ πράγματα, ἐναθλεῖτε τοῖς θλιβεροῖς· κάμνετε, ἐξατονεῖτε, προσπεινᾶτε, καταδιψᾶτε, ὁ μὲν ἐν τῷ ὀψοποιεῖν, ἄλλος ἐν τῷ τεκτονεύειν, ἕτερος ἐν τῷ μαγειρεύειν, ὁ δ’ ἄλλος ἐν τῷ κελλαρεύειν, καὶ ἁπλῶς ἕκαστος ἀλλαχοῦ διαμεριζόμενος.

Οὗτοι πάντες ὁδεύουσι τὴν ὁδὸν τοῦ θεοῦ, καὶ ἐγγίζουσιν εἰς τὴν μεγάλην πόλιν, καὶ διὰ θανάτου εἰσαχθήσονται εἰς τὴν ἀνεκλάλητον χαρὰν τῶν ἀποκειμένων ἀγαθῶν πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὸν θεόν. Ἐν τοῖς φανεροῖς οὖν ἡμεῖς ὁρῶντες εὐπεριπατοῦντας ἀποδεχόμεθα· εἰ δὲ δυστροποῦντας ἀνακτώμεθα, καὶ καταρτίζομεν κατὰ τὸ ἐνδεχόμενον. Τὰ κρυπτὰ δὲ ἡμῖν καὶ τῷ θεῷ; μὴ οὖν τις ὑμῶν κεκρυμμένως πράττῃ, ὡς ἐν σκότει τὰ ἀθέμιτα· οὐ γὰρ λήσεται τὸν ὀφθαλμὸν τὸν μέγαν, κἂν ἡμᾶς διαφεύγῃ. Ἐν τούτοις γὰρ ἀνεύθυνοι καὶ ἡμεῖς, ἀλλὰ μή τι ἐμοὶ τὸ τοιοῦτον ἐφ’ ὑμῖν· οὐκ οἶδα δὲ μὴ καὶ Ἰούδας πάρεστι μέσον τῶν ἕνδεκα· μὴ καὶ Γιεζὶ ὁ δολερὸς συμπάρεστι τῷ διδασκάλῳ, καὶ ἀπενέγκατο λέπραν ἐν τῇ ψυχῇ αὐτοῦ αἰωνίαν· μὴ καὶ ὡς οἱ τοῦ Ἠλεὶ τοῦ ἱερέως υἱοὶ εὑρίσκονται ἐν ὑμῖν αὐτοῖς, λιμοὶ, λαθροφαγοῦντες, ὡς ἐκεῖνοι τὰ κρέη, καὶ παροργίζοντες θεὸν, ὧν τὸ τέλος οἰκτρώτατον καὶ πονηρὸν γενήσεται καὶ ἐμοὶ τῷ ὑπὲρ τὸν Ἠλεὶ ἁμαρτωλῷ καὶ ὑμῖν τοῖς υἱέσιν ἐκείνου καθομοιωθεῖσι.

Μὴ πάθοιμεν ἔτι τοιοῦτο, φεῖσαι, κύριε. Τάχα δὲ καὶ ὡς Ἀνανίας καὶ Σαπφείρα· ψευδοειπεῖν γὰρ δόξαντες τοῖς ἀποστόλοις, ἔπεσαν πτῶμα ἐξαίσιον. Γίνεται καὶ ἐν ἡμῖν· τινὸς ἡμῶν ψεῦδος ἔχοντος ἐν τῇ καρδίᾳ καὶ μὴ ἐν ἀληθείᾳ διδόντος λόγον ἐν ἀποκρίσει, ἢ καὶ ὡς ἔτυχεν συντυχίᾳ, φοβοῦμαι καὶ μάγου τοῦ Σίμωνος τὴν πτῶσιν τῷ ἁγίῳ Πέτρῳ καὶ κορυφαιοτάτῳ τῶν ἀποστόλων, ἐπὶ τιμῇ καὶ δόξῃ ἀνθρωπίνῃ θέλοντος παρεῖναι, κἂν πιθανολογῶς ἔδοξε μαθητεύειν αὐτῷ.

Μή τις οὖν ἐξ ὑμῶν ἀποσκοπῶν οὐχ ὅπως ὑποταγῇ, ἀλλὰ πρὸς καιρὸν ἐκπέσῃ τῆς προθέσεως· ἀλλ’ ἴσως ἐρεῖ τις τὸ καὶ τὸ, μετὰ τόσα ἔτη ποιήσω, καὶ καταπράξω. Εἶτα σὺ ὁ λέγων ταῦτα καὶ μηδὲ τὸ σήμερον εἰδὼς, ὅπως παρέλθοις, οὐκ ἐννοεῖς, ὅπως μὴ ἀκούσῃ τὸ· —Ἄφρων, ἄφρων, τῇ νυκτὶ ταύτῃ αἴρουσι τὴν ψυχήν σου ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας ἐν ἀπωλείᾳ ψυχῆς σου, τινὶ ἔσται; Τὴν οὖν τῶν ἀποστόλων μιμησώμεθα πρὸς τὸν διδάσκαλον πάντων καὶ θεὸν ἡμῶν ἀδιάζευκτον ἕνωσιν.

Διὰ τοῦτο ὡς ἐν ὀφθαλμοῖς ὄντες τοῦ κυρίου ταχύνατε εἰς τὴν σωτηρίαν ὑμῶν. Ἀγαπήσωμεν μικρὸν λυπηθῆναι, ἵνα αἰώνια χαιρῶμεν· τὸ μικρὸν ὄνειρον τῆς παρούσης ζωῆς εἰ καὶ μοχθηρὸν, ὅμως δεξώμεθα, ἵνα ἀτελεύτητον ἡμέραν τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν ἀπολαύωμεν. Ἰδοὺ παρακαλεῖ ὁ θεός· ἰδοὺ ὀρέγει χεῖρα· ἰδοὺ τὸ ἅγιον Πνεῦμα συνεργεῖ· ἡ χεῖρ αὐτοῦ ἡ δεξιὰ, ὁ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὑποστηρίζει.

Μὴ δειλιάσωμεν· κάτω βέβληται ὁ διάβολος· νικᾶν ἠράμεθα κατ’ αὐτοῦ· Χριστὸς ἐγήγερται. Θάνατος οὐκέτι κυριεύει· τὰ κράτη συντέτριπται τοῦ Βελίαρ. Ὑμεῖς, υἱοὶ τίμιοι, οἱ τρυφεροὶ τῇ τῆς ἀρετῆς λειότητι, τιμαλφέστατοι, χρυσίου καθαρώτεροι, λίθων διαφανῶν ἀγλαώτεροι, νυμφωφανεῖς, θεοπόθητοι, οὐρανογέννητοι, ἀξιοθαύμαστοι. Διότι μόνον κτῆμα ὑμῖν καὶ μόνη πατρὶς, καὶ μόνη ζωὴ, καὶ μόνη συγγένεια θεοῦ ἐστιν ὁ κύριος πάντων καὶ πλαστουργὸς τῆς κτίσεως.

Ἔτι μικρὸν, νενικήκαμεν· ἔτι μικρὸν, καὶ ὁ θάνατος πάρεστι. Σώζοισθε πάντες, ἀνδρίζεσθε ἐν κυρίῳ· ἀντιδίδοιτε τοῦ ταπεινοῦ καὶ μικροῦ λόγου μου τὴν εὐπείθειαν καὶ τὴν ἀγάπην καὶ τὰς πανιέρους εὐχὰς ὑμῶν, ἐν αἷς ἐλπίζω ἔχειν τὸ ἔλεος, ἐν αἷς ἰσχύω, μεθ’ ὧν καταξιωθείην τῆς βασιλείας αὐτοῦ Χριστοῦ τοῦ θεοῦ ἡμῶν· ᾧ ἡ δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.